Առավոտը թանգարանում

1893-1910 թվականների ընթացքում նորվեգացի նկարիչ-էքսպրեսիոնիստ Էդվարդ Մունկը ստեղծեց նկարների շարք, որտեղ պատկերեց հուսահատությունը` իր բոլոր դրսևորումներով. շարքի նկարներից ամենահայտնին նկարիչը կոչեց «Ճիչ» անունով:

1906 թվականին Բարսելոնայում ապրող Միլա ազգանվամբ մի ընտանիք ճարտարապետ Անտոնիո Գաուդիին պատվիրեց կառուցել այնպիսի շենք, որը նման չէր լինի որևէ ճարտարապետական կառույցի: Չորս տարի անց` 1910 թվականին, քաղաքի կենտրոնում հայտնվեց «Միլայի տունը», որը փոխեց ճարտարապետությունում գործող բոլոր օրենքները: 

Հայ քանդակագործ Երվանդ Քոչարի «Մելամաղձություն» արձանը ստեղծվեց 1957 թվականին, Խորհրդային Հայաստանում: Քոչարն այդ շրջանում նոր էր Փարիզից հայրենիք վերադարձել, արվեստագետն առաջին անգամ էր Հայաստանում և նրա մտքում, կարծես, դեռևս ապրում էին փարիզյան հասարակությունն ու իրեն տրված ստեղծագործական ազատությունը: Հենց այդ ազատության զգացումով ներշնչված էլ Երվանդ Քոչարը ստեղծեց «Մելամաղձություն» արձանն ու փ...

Նիդերլանդացի նկարիչ Վինսենթ վան Գոգը 1886 թվականից սկսեց աշխատել հայտնի «Արևածաղիկներ» շարքի վրա: Շարքում տեղ գտած կտավներից յուրաքանչյուրը մի պատմություն ունի, սակայն նկարը, որում արևածաղիկները ծաղկամանում են, վան Գոգի համար ճանապարհ հարթեց դեպի համաշխարհային արվեստ: 

Հրեացի արքայադուստր, Հերովդիայի և Հերովդես Փիլիպպոսի դուստրը` Սալոմեն, շատ նկարիչների կտավների հերոսուհին դարձավ, անցավ արվեստի զարգացման փուլերով, վերածննդի դարաշրջանից հասավ 19-րդ դար ու կերպարվեստում իր ուրույն տեղն ունենալուց զատ, հայտնվեց նաև գրականությունում: Շոտլանդացի գրող Օսկար Ուայլդն իր «Սալոմե» պիեսում արքայադստերը ներկայացրեց բոլորովին այլ դիտանկյունից. հենց այս պիեսից ոգեշնչված էլ 19...

«Ճկուն ժամեր», «Կարծրության հիշողություն», «Համառության հիշողություն» և վերջապես «Հիշողության հարատևություն». Սալվադոր Դալիի ամենահայտնի կտավներից մեկին տարբեր անուններ են վերագրվում, սակայն այն հանրությանն առավել հայտնի դարձավ իբրև «Հիշողության հարատևություն»: 

Հելլենիստական դարաշրջանի հունական ամենահայտնի քանդակներից մեկի` «Միլոսյան Վեներայի» ստեղծումը, վերագրվում է հույն քանդակագործներ Ալեքսանդր Անտիոքացուն և Պրաքսիտելեսին: Թե նրանցից ով է քանդակի իրական հեղինակը, մինչ օրս հայտնի չէ, սակայն այն, որ Միլոսյան Վեներան շատ երկար է ճամփորդել մինչ Լուվրի թանգարան հասնելը, փաստ է: 

1937-40-ական թվականներին Գորկին ստեղծեց ընտանիքին նվիրված գծանկարչական աշխատանքների շարք, հավաքածուում իրենց առանձնահատուկ տեղը գտան քրոջը` Վարդուհի Մուրադյանին, նվիրված գործերը: Այդ աշխատանքների շարքում էր նաև «Կժով կինը» գծանկարը, որում Գորկին պատկերեց մոր, քրոջ և, առհասարակ, իր ժամանակի կնոջ կերպարն ու նվիրեց քրոջը` ինչպես ինքն էր գրում նամակներում։

Այս էպիզոդը պատմում է Գուստավ Կլիմտի «Ադել Բլոխ-Բաուերի առաջին դիմանկարի» մասին, որը 104 տարվա ճանապարհորդությունից հետո միայն դարձավ Նյու Յորքի Նոր պատկերասրահի մի մասը: