شعر کست | SherCast

شاه نعمت الله ولی (ترجیع‌بند: بند 1 از 9)‌‌‌ ای به مهرت دل خراب آباد وز غمت جانِ مستمندان شاد طاق ابروت قبلة خسرو چشم جادوت فتنة فرهاد لب لعل تو کام‌بخش حیات سرّ زلفت گره گشای مراد هر که شاگردیِ غم تو نکرد کی شود درس عشق را استاد ما به تَرکِ مُراد خود گفتیم در ره دوست هر چه باداباد دوش سرمست درگذر بودم بر در مسجدم گذار افتاد مُقرئی ذکر قامتش می گفت هر کس آنجا رسید خوش بستاد از پی آن جماعت افتادم ت...

عراقی‌‌‌‌ حسن پوشیده بود زیر نقاب عشق برداشت از میانه حجاب هر دو در روی خویش فتنه شدند هر دو با هم شدند مست و خراب در خرابات عاشقی با هم هر دو خوردند بی‌قدح می ناب هر که را هست دیدهٔ بیدار نرود چشم بخت او در خواب جزو را هست سوی کل رغیب قطره را هست سوی یم ابواب دیدن غیر تو خطا باشد نظر این است پیش اهل صواب چون به جز خود کسی نمی‌بیند زان جهت می‌کند به خویش خطاب که به غیر از تو در جهان کس نیست جز تو...

عراقی‌‌‌ تا مرا دیده شد به روی تو باز دامن از غیر تو کشیدم باز مرغ جان من شکسته درون در هوای تو می‌کند پرواز عشق فرهاد و طلعت شیرین سر محمود و خاک پای ایاز بکشی گر ز روی دلداری گره از کار من گشایی باز هر نفس با دل شکستهٔ من سخن عشق خود کنی آغاز در حقیقت به جز تو نیست کسی گر چه پوشیده‌ای لباس مجاز گفتم اسرار تو بپوشانم بر زبانم روانه گشت این راز که به غیر از تو در جهان کس نیست جز تو موجود جاودان کس...

عراقی‌‌ گر شبی دامنت به دست آرم تا قیامت ز دست نگذارم گرد کویت به فرق می‌گردم بیش ازین نیست در جهان کارم گر مرا از سگان خود شمری هر دو عالم به هیچ نشمارم چون خیالی شدم ز تنهایی تا خیال تو در نظر دارم کار من جز نشاط و شادی نیست تا به دام غمت گرفتارم چون به جز تو کسی نمی‌بینم غیر ازین بر زبان نمی‌آرم که به غیر از تو در جهان کس نیست جز تو موجود جاودان کس نیست   همه عالم چو عکس صورت اوست بجز از ا...

عراقی‌ ای زده خیمهٔ حدوث و قدم در سراپردهٔ وجود و عدم جز تو، کس، واقف وجود تو نیست هم تویی راز خویش را محرم از تو غایب نبوده‌ام یک روز وز تو خالی نبوده‌ام یک دم آن گروهی که از تو باخبرند بر دو عالم کشیده‌اند رقم پیش دریای کبریای تو، هست دو جهان کم ز قطره‌ای شبنم بی‌وجودت جهان وجود نداشت از جمال تو شد جهان خرم چون تجلی است در همه کسوت آشکار است در همه عالم که به غیر از تو در جهان کس نیست جز تو موجو...

هاتف اصفهانی‌‌ یار بی‌پرده از در و دیوار در تجلی است یا اولی‌الابصار شمع جویی و آفتاب بلند روز بس روشن و تو در شب تار گر ز ظلمات خود رهی بینی همه عالم مشارق انوار کوروَش قائد و عصا طلبی بهر این راه روشن و هموار چشم بگشا به گلستان و ببین جلوهٔ آب صاف در گل و خار ز آب بی‌رنگ صد هزاران رنگ لاله و گل نگر در این گلزار پا به راه طلب نه و از عشق بهر این راه توشه‌ای بردار شود آسان ز عشق کاری چند که بود پی...

هاتف اصفهانی‌‌ چشم دل باز کن که جان بینی آنچه نادیدنی است آن بینی گر به اقلیم عشق روی آری همه آفاق گلستان بینی بر همه اهل آن زمین به مراد گردش دور آسمان بینی آنچه بینی دلت همان خواهد وانچه خواهد دلت همان بینی بی‌سر و پا گدای آن جا را سر به ملک جهان گران بینی هم در آن پا برهنه قومی را پای بر فرق فرقدان بینی هم در آن سر برهنه جمعی را بر سر از عرش سایبان بینی گاه وجد و سماع هر یک را بر دو کون آستین‌ف...

هاتف اصفهانی‌‌ دوش رفتم به کوی باده فروش ز آتش عشق دل به جوش و خروش مجلسی نغز دیدم و روشن میر آن بزم پیر باده فروش چاکران ایستاده صف در صف باده خواران نشسته دوش به دوش پیر در صدر و می‌کِشان گِردَش پاره‌ای مست و پاره‌ای مدهوش سینه بی‌کینه و درون صافی دل پر از گفتگو و لب خاموش همه را از عنایت ازلی چشم حق‌بین و گوش رازنیوش سخنِ این به آن هنیئاً لک پاسخِ آن به این که بادت نوش گوش بر چنگ و چشم بر ساغر...

هاتف اصفهانی‌ از تو ای دوست نگسلم پیوند ور به تیغم بُرند بند از بند الحق ارزان بود ز ما صد جان وز دهان تو نیم شکّرخند ای پدر پند کم دِه از عشقم که نخواهد شد اهل این فرزند پندِ آنان دهند خلق، ای کاش که ز عشق تو می‌دهندم پند من ره کوی عافیت دانم   چه کنم کاوفتاده‌ام به کمند در کلیسا به دلبری ترسا گفتم: ای جان به دام تو در بند ای که دارد به تار زنارت هر سر موی من جدا پیوند ره به وحدت نیافتن تا ک...

هاتف اصفهانی ای فدای تو هم دل و هم جان وی نثار رهت هم این و هم آن دل فدای تو، چون تویی دلبر جان نثار تو، چون تویی جانان دل رهاندن زدست تو مشکل جان فشاندن به پای تو آسان راه وصل تو، راه پرآسیب درد عشق تو، درد بی‌درمان بندگانیم جان و دل بر کف چشم بر حکم و گوش بر فرمان گر سر صلح داری، اینک دل ور سر جنگ داری، اینک جان دوش از شور عشق و جذبهٔ شوق هر طرف می‌شتافتم حیران آخر کار، شوق دیدارم سوی دیر مغان ک...

حافظ‌ دَرِ سرای مغان رُفته بود و آب زده نشسته پیر و صلایی به شیخ و شاب زده  سبوکشان همه در بندگیش بسته کمر ولی ز ترک کله چتر بر سحاب زده شعاع جام و قدح نور ماه پوشیده عذار مغبچگان راه آفتاب زده گرفته ساغر عشرت فرشتة رحمت ز جرعه بر رخ حور و پری گلاب زده ز شور و عربدة شاهدان شیرین کار شکر شکسته سمن ریخته رباب زده عروس بخت در آن حجله با هزاران ناز شکسته کسمه و بر برگ گل گلاب زده  سلام کردم...

میرزاده عشقی‌ کار و بارت جور، مهیا شده‌ نور علی نور، مهیا شده‌ دخترکی خوب، مهیا شده‌ خفته و خود عور، مهیا شده‌ تاری و تنبور، مهیا شده‌ هم آب انگور، مهیا شده‌ بس آجیل شور، مهیا شده تریاک و وافور، مهیا شده مهدی کچل سور مهیا شده چرچر ما جور و مهیا شده     لوطی حسین صاحب عنوان شود بند قبا قرمزی و خان شود دور دگر، دوره دونان شود یکسره این مُلک پریشان شود خاطر ما، جمله پریشان شود تا که ورا سفر...

نسیم شمال شبي در خواب ديدم محرمانه عروس تازه آوردم به خانه بريدم رخت دامادي شبانه چنين مي‌گفت رقاص زنانه شتر در خواب بيند پنبه‌دانه   گداها را همه مسرور ديدم شكم‌ها را همه معمور ديدم به فصل عيد جشن و سور ديدم زدم في‌الفور طبلِ شاديانه شتر در خواب بيند پنبه‌دانه   بديدم قطع گرديده صداها لباس تازه پوشيده گداها به دوشِ جمله از اطلس رداها همه با طُمطُراق خسروانه  شتر در خواب بيند پنبه‌د...

‌ملک الشعرای بهار‌ هيچ داني كه چه كرديم به مادر، من و تو؟‌ يا چه كرديم به هم، جانِ برادر؛ من و تو؟ ‌ سعي كرديم به ويرانيِ كشور من و تو‌ رو كه اُف بر تو و من باشد و تف بر من و تو‌ هر دومان ماية ننگيم، امان از من و تو‌ من و تو هر دو جفنگيم، امان از من و تو‌ ‌ از همان اول، ما و تو به هم رنگ زديم ‌ وز سرِ جهل، به هم حيله و نيرنگ زديم‌ سنگ برداشته بر كلّة هم سنگ زديم‌ گاه ترياك كشيديم و گهي بنگ زديم‌ م...

‌سنایی‌ ‌ ‌دی ناگه از نگارم اندر رسید نامه قالت: رای فوادی من هجرک القیامه گفتم که: عشق و دل را باشد علامتی هم قالت: دموع عینی لم تکف بالعلامه گفتا که: می چه سازی گفتم که مر سفر را قالت: فمر صحیحا بالخیر و السلامه گفتم: وفا نداری گفتا که: آزمودی من جرب المجرب حلت به الندامه گفتم: وداع نایی واندر برم نگیری قالت: ترید وصلی سرا و لا کرامه گفتا: بگیر زلفم گفتم: ملامت آید قالت: الست تدری العشق و الملام...

‌مولانا ‌‌‌ ‌درهم شکن چو شیشه خود را، چو مست جامی بد نامِ عشق جان شو، اینست نیکنامی پرذوق، چون صراحی بنشین، اگر نشینی کُن کالقدح مذیقا للقوم فی‌القیام عقل تو پای‌بندی، عشق تو سربلندی العقل فی‌الملام والعشق فی‌المدام الدیک فی صیاح، واللیل فی انهزام والصبح قد تبدی فی مهجةالضلام معشوق غیر ما، نی، جز که خون ما، نی هم جان کند رئیسی، هم جان کند غلامی دل را کباب کردی، خون را شراب کردی  یا من فداک رو...

‌مولانا ‌‌ ‌چون نداری تاب دانش چشم بگشا در صفات چون نبینی بی‌جهت را نور او بین در جهات حوریان بین نوریان بین زیر این ازرق تُتُق مسلمات مؤمنات قانتات تائبات هر یکی با نازباز و هر یکی عاشق نواز هر یکی شمع طراز و هر یکی صبح نجات هر یکی بسته دهان و موشکاف اندر بیان هر یکی شکرستان و هر یکی کان نبات جان کهنه می‌فشان و جان تازه می‌ستان در فقیری می‌خرام و می‌ستان ز ایشان زکات شیر جان زین مریمان خور چونک ز...

‌مولانا ‌ ‌‌هر خوشی که فوت شد از تو مباش اندوهگین کو به نقشی دیگر آید سوی تو می دان یقین نی خوشی مر طفل را از دایگان و شیر بود چون برید از شیر آمد آن ز خمر و انگبین این خوشی چیزی است بی‌چون کآید اندر نقش‌ها گردد از حقه به حقه در میان آب و طین لطف خود پیدا کند در آب باران ناگهان باز در گلشن درآید سر برآرد از زمین گه ز راه آب آید گه ز راه نان و گوشت گه ز راه شاهد آید گه ز راه اسب و زین از پس این پرد...

‌(ناشناس) - صنمی لاله عذاری   صنمی ، لاله عذاری، به روش باد بهاری ، به نگه آهوی چینی ، و به قد سرو خرامان و ، به رخ چون مه تابان و ، دهن غنچه خندان و ، لبش لعل بدخشان و ، زنخدان چو نمکدان ، که از او وام کند مهر و قمر نور و ضیا را.   نظر از چهره او مست شده، نیستی اش هست شده، نرگس شیدا نگران از غم او، وه چه گذاری ،به نگاهی، که الهی به خدایی خداییت ،همان عرش رفیعی که نمایانگر نور است و سرور...

‌حافظ ‌‌ ‌‌ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است ببین که در طلبت حالِ مَردُمان چون است به یادِ لعلِ تو و چشمِ مستِ میگونت ز جامِ غم، می لعلی که می‌خورم خون است ز مشرقِ سرِ کوی آفتابِ طلعتِ تو اگر طلوع کند، طالعم همایون است حکایتِ لبِ شیرین، کلام فرهاد است شِکَنجِ طُرِّهٔ لیلی،ِ مقام مجنون است دلم بجو که قدت همچو سرو دلجوی است سخن بگو که کلامت لطیف و موزون است ز دورِ باده به جان، راحتی رسان ساقی که رنج...

‌فریدون مشیری - من یقین دارم که برگ‌   من یقین دارم که برگ کاین چنین خود را رها کردست در آغوش باد فارغ است از یاد مرگ لاجرم چندان که در تشویش از این بیداد نیست پای تا سر، زندگیست آدمی هم مثل برگ می‌تواند زیست بی‌تشویش مرگ گر ندارد همچو او، آغوش مهر باد را می‌تواند یافت لطف هرچه بادا باد را   لینک های پادکست پادکست بوطیقا – قسمت دوازدهم شبکه های اجتماعی : اینستاگرام بوطیقا | تلگرام ب...

‌‌‌سعدی - اگر تو فارغی از حال دوستان یارا‌ ‌ ‌اگر تو فارغی از حال دوستان یارا فراغت از تو میسر نمی‌شود ما را تو را در آینه دیدن جمال طلعت خویش بیان کند که چه بودست ناشکیبا را بیا که وقت بهارست تا من و تو به هم به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را به جای سرو بلند ایستاده بر لب جوی چرا نظر نکنی یار سروبالا را شمایلی که در اوصاف حسن ترکیبش مجال نطق نماند زبان گویا را که گفت در رخ زیبا نظر خطا باشد خطا بود...

‌‌سعدی - از هر چه می‌رود سخن دوست خوشتر است‌‌ ‌ ‌از هر چه می‌رود سخن دوست خوشتر است پیغام آشنا نفس روح پرور است هرگز وجود حاضر غایب شنیده‌ای من در میان جمع و دلم جای دیگر است شاهد که در میان نبود شمع گو بمیر چون هست اگر چراغ نباشد منور است ابنای روزگار به صحرا روند و باغ صحرا و باغ زنده دلان کوی دلبر است جان می‌روم که در قدم اندازمش ز شوق درمانده‌ام هنوز که نزلی محقر است کاش آن به خشم رفتهٔ ما آشت...

‌حزین لاهیجی - شب که در خلوت اندیشه تمنّای تو بود‌ ‌ ‌شب که در خلوت اندیشه تمنّای تو بود گل داغ دل من انجمن آرای تو بود جلوه در آینه ام پرتو رخسار تو داشت سینه آتشکدهٔ حسن دلارای تو بود مژه بر هم نزدم آینه سان در همه عمر بس که در دیدهٔ من ذوق تماشای تو بود دل شیدا شده ام داغ تمنّای تو داشت سر سودا زده ام خاک کف پای تو بود صید آهونگهان، غمزهٔ غمّاز تو کرد دام جادوصفتان، زلف چلیپای تو بود عشق سرکش ا...

‌‌‌‌منوچهری دامغانی - نوبهار آمد و آورد گل و یاسمنا‌ ‌   نوبهار آمد و آورد گل و یاسمنا باغ همچون تبّت و راغ بسان عدنا آسمان خیمه زد از بیرم و دیبای کبود میخ آن خیمه ستاک سمن و نسترنا بوستان گویی بتخانة فرخار شده‌ست مرغکان چون شمن و گلبنکان چون وثنا بر کف پای شمن بوسه بداده وثنش کی وثن بوسه دهد بر کف پای شمنا کبک ناقوس‌زن و شارَک سنتورزنست فاخته نای‌زن و بَط شده طنبورزنا پردة راست زند نارُو بَ...