Refleksje o procesie edukacyjnym

Jak zajęcia są przygotowane, to ja o nich nie myślę. Wydaje mi się, że jesteśmy w takim dziwnym, dwoistym podejściu, gdzie dobry nauczyciel jednocześnie jest doskonale przygotowany do zajęć a jednocześnie nie poświęca na to czasu. Poza tym nie do końca wiadomo po co my mamy być tak wspaniale gotowi. Kto z tego korzysta? Może wcale nie ci, których uczymy.

Co czytasz, oglądasz i w ogle przyjmujesz z internetu na temat naszego zawodu? Czy to krzepi. Czy przyjmując to, krzepisz tego, kto nadaje? Jak na to odpowiadasz i czy te odpowiedzi krzepią? Zastanawiam się nad tym będąc trochę przegłodzonym. Zdystansowanym i wstrzemięliwym w konsumpcji nauczycielskiego internetu. Może niepotrzebnie.

Ja mam niechęć do metod. Od zawsze czułem, że jest w nich coś nieuczciwego. Jakiś redukcjonistyczny skrót. Dziś widzę, że metoda musi wynikać z relacji. Takiej na serio. Bo sama wymiana: „Chcecie?”, „Chcemy!” to nie jest praca nad metodą. Opór, złość i wstyd, które pojawiają się gdy mamy dobre intencje i metody bez relacji często umykają naszej uwadze. Nurzamy się w zadowoleniu, grupujemy i inspir...

Z tym krytycznym myśleniem to nie jest tak oczywista sprawa jak bym chciał. Uczenie go wymaga dużego luzu i nie brania rzeczy do siebie. Trudno czasem nie podzielić się opinią. Trudno pozostać w procesie krytycznego myślenia i nie przeskakiwać do konkluzji. Jednak ostatni semestr pokazał, że to się udaje, a to co mówią uczący się wskazuje na to, że trochę się udało

Gdzie się kończy nasza praca a zaczyna ich. Czemu przekraczamy te granice i co się wtedy może stać? Rademacher, T. (2017). It won’t be easy: an exceedingly honest (and slightly unprofessional) love letter to teaching. University of Minnesota Press.

Ostatnie nagranie o tym, że nie potrzebuję systemu pojawiło się zanim wyjaśniłem swoje stanowisko względem niego. Mam wrażenie, że często posługuję się skrótami i figurami retorycznymi, które powodują, że muszę się z nich potem wykopywać. Dlatego dziś moja opinia i stosunek pokazany od podstaw. Od Najważniejszej rzeczy w edukacji. Mam nadzieję, że dyskusje na tym kanale będą trwały. Dzięki wszystk...

Męczy mnie przekonanie, że system edukacji jest tak strasznie ważny, że tak wiele zmienia. Mam wrażenie, że problem polega na odległości między systemem a tym, co dzieje się podczas zajęć. Dziś kilka refleksji o systemie i mojej z nim otwartej relacji

Praca z ludźmi wymaga różnych podejść. Jedno z nich pochodzi od Campbella, który dopatruje się w naszych życiach drogi bohatera, która pojawia się w wielu tekstach kultury. Jednak warto zwrócić uwagę, że dla osób, które spotykamy nie jesteśmy bohaterami.

W mijającym roku szukałem i korzystałem z wielu metod. Nie mam jakiejś strasznej miłości do narzędzi, ale widzę, że są takie, na ktre mogę liczyć. Sprawdziły się w mijającym roku. Dziś opowiem o czymś, co właściwie mogłoby wpaść do kategorii "drama". O tym, jak z teorii przechodzimy do osobistego przeżywania przez odgrywanie scen.

W mijającym roku szukałem i korzystałem z wielu metod. Nie mam jakiejś strasznej miłości do narzędzi, ale widzę, że są takie, na ktre mogę liczyć. Sprawdziły się w mijającym roku. Dziś opowiem o mantrach, czyli takich słowach, które powtarzam na każdych zajęciach i dzięki nim potrafię wrócić do tematu, zaplanować strukturę zajęć i organizować schematy myślenia uczącym się

W mijającym roku szukałem i korzystałem z wielu metod. Nie mam jakiejś strasznej miłości do narzędzi, ale widzę, że są takie, na ktre mogę liczyć. Sprawdziły się w mijającym roku. Dziś opowiem o szkielecie, czyli takim podejściu do planowania zajęć, które próbuję połączyć wszystkie treści w jedną całość.

Wiązanie osób uczących się z tematem a nie ze sobą to jedno z najważniejszych problemw, z jakimi zmagam się w mojej pracy. Ludzie lubią moje zajęcia, czy mnie? Gdzie jest granica przesadnego zabiegania o uznanie? Skąd to zabieganie wynika? Jak nie dać się osamotnieniu. Dziś trochę o tym, bo często o tym myślę, a ostatnio miałem nowe doświadczenia.

Dziś powstrzymałem się przed mówieniem. Myślałem do tej pory, że nie ma tematów, na które nie chcę się wypowiadać. A okazało się, że męskość, a zwłaszcza męskość w edukacji to dla mnie temat, którego nie chcę poruszać w otwartym internecie. Często powstrzymuję się przed publikowaniem rzeczy, mój instagram jest przede wszystkim zbiorem pustych miejsc i niepowiedzeń. Natomiast odkrycie, że nagrałem...

Często zastanawiam się nad tym jak pytać osoby o ich opinie tak, żeby usłyszeć coś, czego da się później użyć. Jak nie dać się zwieść „pozytywnemu feedbackowi”, jak ochronić się przed błędami poznawczymi. Z jednej strony mam przekonanie, że do opinii trzeba podchodzić z szacunkiem i brać je takimi jakie są. Z drugiej strony wiem, że czasem brakuje nam języka, kontekstu i dystansu potrzebnych aby s...

Prba listopadowa to moment, kiedy weryfikujemy inspiracje i pomysły. Zostaje tylko to, co jesteśmy w stanie skutecznie robić, mimo niesprzyjających okoliczności, pogody, przyziębień i niechęci. Czasem oznacza to powtarzanie treści, „ważnych rzeczy”, „odcinanie kuponów” lub po prostu zajęcia mniej aktywnej pozycji i przekazania zadań uczącym się. To ważna próba, bo pokazuje to, co w naszym warsztac...

Podstawową rolą nauczyciela jest wskazywanie tego, co ma znaczenie, a co nie. Jednak im starsi są nasi uczący się tym trudniej jest działać dyrektywnie. Trzeba przejść do wskazywania tego, co ważne może być i czym lub kim czyni mnie uznawanie za ważne właśnie tego.

Łagodność to trochę postawa, a trochę cecha. Nasi uczący zdają się lubić współpracę z osobami, które delikatnie stawiają zadani, tolerują spóźnienia i rozumieją różne okoliczności. Jednocześnie spodziewają się po łagodności pobłażliwości. Czasem dziwi ich, że nie było presji a i tak są wymagania. W końcu myślę, że z łagodności niedaleko do porzucenia. A w dodatku łagodny uczący musi mieć dużo siły...

Dawanie kojarzy się z nauczycielstwem, ale bycie krwiodawcą podobnie jak bycie wampirem to przesada. Poszukiwanie złotego środka umożliwiły mi sobotnie zajęcia i dość niesamowite uczucie, które miałem po nich.

Energia i młodość. To przynoszą do sytuacji edukacyjnej nasi uczący się. Czasem sami, czasem pod wpływem naszych działań. Mam wraże nie, że często karmimy się nimi i to ogranicza naszą (i ich) samodzielność. Ważne jest dla mnie, żeby nie zjadać moich uczących się a raczej dawać im moją energię i już nie młodość, ale doświadczenie.

Uciszanie nauczyciela to ważna umiejętność. Żeby się ochronić przed jego / jej radością z mówienia. Jednocześnie uciszanie nauczyciela to przede wszystkim zadanie nauczyciela. Widzę to coraz bardziej, że nasza rola pozwala nam zająć pozycję kogoś, kto powinien mówić dużo. Dziś refleksja o tym, jak się przed tym chronić i sugestia dlaczego.

Refleksja moralna to w mojej pracy codzienność. Jednak zwykle nie mam bodźca aby pomyśleć o niej w kontekście szkolnym. Zwykle mówi się w nim o metodach, relacji, wartościach. Jednak czytając „The righteous mind” naszła mnie refleksja o roli krzywdy w edukacji moralnej. Rozważam problem wspólnoty moralnej zbudowanej na krzywdzie oraz możliwe wykluczenie z niej osób, które nie doświadczyły tych sam...

Gotowym do zajęć jest się wtedy, gdy się zaczną. Może to nie jest komfortowe, ale chyba to jedyna dobra odpowiedź, którą mam. W dzisiejszym filmie opowiadam o tym, co robię, żeby się przygotować do prowadzenia zajęć. Co z tego jest faktycznie niepotrzebne i czy można w ogóle być gotowym przed zajęciami. Oczywiście jak zwykle najważniejsze mówię na samym końcu

Refleksja, jak piosenka - dobra na wszystko. Postanowiłem się nie uładzać i nie wygładzać argumentacji do tej wypowiedzi. To pewnie znaczy, że będę chciał do niej wrócić. Edukacja włączająca mnie złości. Jednocześnie wyprowadzają mnie ci, których wyprowadza z równowagi. Próbując się poskładać nagrywam materiał, żeby pokazać tobie jak to robię i do czego dochodzę w tym układaniu sobie nie zgody na...

Doświadczyłem ostatnio uczciwej pracy. Takiej relacji podczas warsztatu, jakiej sam chciałbym doświadczyć. Dzielę się tym doświadczeniem, bo nie wiem jeszcze co z niego wyniknie, może być, że nic, a nie chciałbym, żeby zostało zapomniane.

Podejście behawiorystycznie zwykle źle mi się kojarzy, ale nie mogę zaprzeczyć, że jest skuteczne. Podejście humanistyczne jest bliższe memu sercu i chyba naturze ludzkiej też, ale z jego skutecznością jest różnie. Kontynuuję refleksje po „Creating cultures of thinking” i dalej szukam sposobu na prowadzenie zajęć, które będą jednocześnie otwarte i konkretne.   Ritchhart, R. (2015). Creating c...