Refleksje o procesie edukacyjnym

Dawanie sobie prawa to działanie logicznie perwersyjne. Podstępnie powoduje, że przestajemy patrzeć na nasze potrzeby, a skupiamy się na przemocowym mocowaniu się z rzeczywistością. Mam wrażenie, że dużo tracimy koncentrując się na tym, co się nam należy. Budzi we mnie to stwierdzenie wiele agresji, ale może niepotrzebnie

Osobowość to jeden z tematów, które wymknęły się psychologom, stały się popularnym obszarem pomyłek, uproszczeń i co za tym idzie krzywdy. Opowiadam bardziej o osobowości niż o tym jak uczyć z jej świadomością, ale wydaje mi się, że takie uporządkowanie jest nam wszystkim potrzebne

Trochę mnie poniosło. Poopowiadałem sobie o pamięci. Mam wrażenie, że dość istotna to wiedza i pewnie więcej trzeba będzie o tym nagrać. Tylko problem mam taki, że trudno mi określić co jest ogólnie wiadome, a co jest ciekawe Mówię o modelach Atkinsona i Shiffrina oraz Baddeleya i Hitcha

Zmiana w rozumieniu stresu to zmiana w kontakcie ze światem. Stresowanie się jest bardziej jak umiejętność pływania niż przetrwania w płomieniach. Poza tym badania pokazują, że to nie stres, a nastawienie do niego nas niszczy, a tu mamy dużo do zrobienia z konceptem zawłaszczonym przez koncerny tytoniowe... McGonigal, K. (2016). Siła stresu: jak stresować się mądrze i z pożytkiem dla siebie (K. Ro...

Trwa wakacyjne definiowanie pojęć. Dziś o przemocy za dr Dorotą Dyjakon prof. DSW, która mówi, że przemoc powstaje tam, gdzie ktoś wykorzystuje swoją przewagę. Szkoła jest środowiskiem przemocogennym i nie da się tego zmienić bez głębokiej zmiany społecznej. Jednocześnie jestem przekonany, że przed zmianą społeczną możliwa jest zmiana osobisty i do niej zachęcam!

Co to jest twórczość? Czy każdy to ma? Czy każdy tego potrzebuje? Pytam nas o to, bo zdarza mi się tego słowa używać, a ono ma duże znaczenie dla mnie i chyba widzę je jakoś tak nie oczywiście. To znaczy inaczej niż zwykle się o tym mówi. Stoję na stanowisku, które traktuje to zjawisko jako elitarne i raczej pochodzące z umiejętności a nie odgórnego nadania. Uważam że twórczość jest w jasnych zasa...

Rozmowa o standardzie odbyła się bez kontekstu. Trochę moja wina, bo skupiłem się na tym, co mnie zajarało i nie pomyślałem, że to nie musi być uniwersalne. Profesjonalizm intuicyjny jest zjawiskiem, któremu umknąłem dzięki standardowi w ocenianiu. Faktycznie, jeśli nie zwróci się na niego uwagi można uznać, że zrobiłem coś ograniczającego, albo nawet złego. Jednak mam nadzieję, że po dzisiejszym...

Zrobić 100 rzeczy i zrobić rzecz sto razy to dwa zupełnie inne podejścia do tego samego zadania. Dziś już wiem, że wytworzenie sobie standardu pracy wymaga wysiłku organizacyjnego. bałem się tego. Myślałem, że stworzę sobie za trudne zasady, których nie będę w stanie ominąć. Jednak w tym semestrze standard mnie uratował. Uważam, że rozwój edukacji, zmiana na lepsze jest właśnie w standaryzacji i p...

Czerwce są dla mnie zawsze źródłem gorzkich refleksji. Może to przesada. Jednak z pewnością wynika to z moich doświadczeń. Zwracanie uwagi na edukację na końcu roku szkolnego powoduje niesprawiedliwą zgodę na to, żeby nie zajmować się tematem przez pozostałe miesiące. To powoduje dość duże zamieszanie w krajobrazie emocjonalnym nauczycieli. Takie jest moje doświadczenie. Może przesadzam...

Starzeję się. Nie da się tego ukryć, ale też nie ma co rozpaczać, bo jest w tym przestrzeń do refleksji. Praca z młodymi ludźmi ma to o siebie, że oni zwykle mają tyle samo lat, a ja nie. Zobaczyłem to podczas ostatniego wystąpienia na konferencji, kiedy pracowałem z uczniami 2 klasy liceum. Uwielbiałem ten moment w rozwoju, bo bardzo dobrze czułem ludzi w tym wieku. Czas przeszły. Już tak nie jes...

Intuicyjnie zgodziłem się ze stwierdzeniem, że na szacunek trzeba sobie zasłużyć. Jednak kiedy zobaczyłem jak można je kwestionować okazało się, ze sprawa nie jest prosta. Poszanowanie godności człowieka i szacunek to dwie różne rzeczy. Zastanawiam się co się dzieje jeśli osoba, która uczy nie czuje szacunku od tych, których uczy. Często prowadzi to do porzucenia, a przecież w edukacji nie chodzi...

Trochę wstyd się chwalić. Z drugiej strony jak inaczej pokazać innym wagę, tego co robimy. Czasem, gdy nie czujemy, że to co robimy jest ważne wypalamy się i przestajemy to robić. Czasem uważamy za ważne coś, co nic nie zmienia. Bycie ważnym wymaga odpowiedniego środowiska, ale tez nastawienia psychicznego. Nie da się bycia ważnym wymusić, ani uzyskać bez wysiłku. Chciałbym Ci powiedzieć, że to, c...

Rozczarowanie przychodzi po zaczarowaniu. to smutek po utracie wyobrażenia. Po weryfikacji tego, czego się spodziewaliśmy z tym, co dostaliśmy. Nie jest to uczucie przyjemne, ale z pewnością ważne, bo może postawić nas w sytuacji, w której trzeba aktywnie zadziałać, by spełniły się nasze wyobrażenia lub by wystrzegać się sytuacji, miejsc i osób, które regularnie rozczarowanie w nas budzą.

Na oko wydawałoby się, że lepiej nie robić problemów. Jednak jeśli przyjmiemy taką strategię okazuje się, że tak się nie da. To znaczy nie istnieje bezproblemowe życie, a już na pewno nie ma bezproblemowej edukacji. Stąd dzisiejsza refleksja nie jest o unikaniu problemów, a raczej o tym jak je tworzyć i po co. Mam wrażenie, że problematyzowanie wiedzy (które zaproponował Rafał Węgrzyn  @najemny_in...

Mi to chyba o to chodziło ostatnio, tylko jakoś nie poczułem wyraźnie, że to to. Podmiotowe traktowanie osób w edukacji zaczyna się od tego, żeby wiedzieć, co ja chcę zrobić. Tylko wtedy mogę zapytać o zgodę. I to pytanie o zgodę nie może być ozdobnikiem. To musi być faktyczna interakcja stawiająca nas na równi. Często jest to nienaturalne, dziwne, uciążliwe. Natomiast bez tego nawet najważniejsza...

Przeżycie duchowe w szkole nie jest rzeczą łatwą. Nie ma ich (na szczęście) w podstawie programowej. Jednak może właśnie to powoduje ich brak, jakieś takie przekonanie, że nie ma na nie miejsca pośród „materiału do przerobienia”. Jestem przekonany, że młodzi ludzie doświadczają szkoły na poziomie duchowym i mają w niej duchowe przeżycia. Nie jest wpisane w zadanie szkoły doprowadzenie młodych ludz...

Nie mam wytrwałości by tłumaczyć swoje wielokrotnie zmienne standardy. Od różnych ludzi oczekuję innych rzeczy. Ani to nie sprawiedliwe, ani nienormalne. Często powoduje natomiast, że się złoszczę, unoszę i nawet bywam trudny w kontakcie. Nie mam litości dla osób, które nie dbają o relacje z ludźmi, krzywdzą i stosują przemoc. Jednocześnie częściej się powstrzymuję od działania niż faktycznie dzia...

Dałem się namówić Łukaszowi Skowronowi na odcinek o budowaniu relacji z osobami uczącymi się przedmiotów ścisłych. Oczywiście dałem się też ponieść wspomnieniom zawartym w moich notatkach z czasów, kiedy uczyłem informatyki. Dziś pewnie poradziłbym sobie inaczej z problemem budowania relacji, bo wtedy nie dałem rady. Dzisiejsze nagranie jest raczej przestrogą, propozycją czego nie robić niż instru...

Och jak trudno było nagrać ten odcinek. Ale udało się. Refleksja dzisiejsza jest o dawaniu sobie dobra na przyszłość, o umieszczaniu pozytywnych myśli i energii na drodze nadchodzącej wędrówki. Zatem nie jest to refleksja naukowa, ani nawet pseudonaukowa. Jest to moje doświadczenie, które mówi, że powtarzalność wymaga zadbania o miejsca mocy. Gdyby w przyszłości jednak nie udało mi się umieścić od...

Umiejętność dostrzegania w rzeczywistości tego, co się powtarza pomaga nie zaczynać wszystkiego, zawsze od zera. Jednak nie przychodzi sama, wymaga ćwiczenia i często dużego wysiłku. Jednak osoby, które ją opanowały często zwracają uwagę jak bardzo inaczej postąpili by za pierwszym razem, gdyby wiedzieli, że to nie jest ostatni raz. 

Jest w nas mechanizm hamujący. Gdyby go nie było wylecielibyśmy w kosmos przy pierwszej rzeczy, która by nas poruszyła. Czasem jednak działa na naszą niekorzyść. Uruchamia serię działań, które odrywają nas o rzeczywistości. Powrót do niej wymaga świadomego działania i dużego wysiłku. Jest to oczywiście kwestia dyskretne i wymagająca refleksji.

Tożsamość w uczeniu się to ważne zjawisko. Wszyscy o niej mówią, uważają ją za wartość, a jednak mi refleksja o tożsamości i uczeniu pojawiła się niedawno. Budowanie tożsamości to ryzyko. Często większe niż byśmy chcieli podjąć. W efekcie nasi uczący się będą odrzucać elementy swojego ja jeśli uznają, że nie wytworzyli ich sami

Stara piosenka The Killers stawia absurdalne pytanie. Właściwie nie wiadomo jak zabrać się za myślenie o odpowiedzi. Ja ostatnio też miałem problem z podejściem do mojego gadulstwa. Z jednej strony taki jestem. Po co zmieniać? Z drugiej wiem jak wiele mogę zrobić gdy nic nie mówię. Rozważam uczenie się milczenia i milczenia w różnych okolicznościach inaczej.

Och jak ja nie lubię sukcesów. Nie lubię sprowadzania wysiłków osób do jednej oceny na końcu. Anulowania starań tylko dlatego, że nie doprowadziły do efektu, który ktoś apriorycznie założył. Mam wrażenie, że pozbycie się sukcesu z myślenia ludzi zajmujących się edukacją dla więcej niż pozbycie się zadań domowych i matury.

Ja sobie drwię z metod. Czasem bardziej czasem mniej, ale jednak mam wrażenie, że słuchając mnie można się zniechęcić do stosowania "sprawdzonych" narzędzi. Jednak to nie jest tak, że ja metod nie stosuję. Dziś opowiem o dość archaicznym sposobie przekazywania wiedzy i ilustrowania jej. Mam nadzieję, że ta refleksja przyniesie trochę otuchy i rozluźnienia.