Refleksje o procesie edukacyjnym

Jak psycholog społeczny mówi, że trzeba na sprawy spojrzeć z perspektywy społecznej to nie powinno nikogo dziwić. Ta stronniczość aż bije. Może jednak moja perspektywa na mierzenie edukacji pozwoli zobaczyć niezagospodarowaną w dyskursie przestrzeń. Okolicę, w której przyłożenie szkiełka i oka da bardziej funkcjonalne wyniki niż bezduszna PISA i maturka. A może nie. Zdecyduj.

Nie da się mówić o czymś bez ramy pojęciowej. Bez zestawu punktów odniesienia. Dlatego jakość kształcenia to dla mnie zwykle taka trochę samochwałka, trochę wzajemnych uprzejmości i potwierdzania relacji. Brakuje mi w rozmowie o edukacji doświadczonych uczących, idiograficznego podejścia i jakiegoś upewnienia, że to, co mówię sobie na koniec semestru ma jakiś kontakt z rzeczywistością.

Ty - rozpędzona lokomotywa wiedzy, motywacji, postaw i chęci wpadasz na zajęcia, a tam pustki. Kilka osób, które dziarsko są i przytłaczająca pustka wolnych krzeseł. Co wtedy? Odwołać? Przełożyć? Mścić się? Mi się ostatnio okazało, że to czas na godzinę wychowawczą.

Jak to zrobić, skoro nie ma czasu. Albo lepiej: gdyby na przeprowadzenie przedmioty było 10 sekund to na czym się skupić? Inaczej, jeśli określać skuteczność przeprowadzonych zajęć, to co powie o niej najwięcej. Odpowiedzią dla mnie na teraz jest postawa. To ją można najszybciej zakomunikować, to jej wytworzenie świadczy dla mnie o skuteczności uczenia. I oczywiście nie chodzi mi o kształcenie jed...

Ależ by było jakby ktoś przyszedł i powiedział robi się tak i tak. A nie czekaj. Ludzie tak robią. To dlaczego im nie wierzymy? Dlaczego próbujemy ciągle od zera i po swojemu? Czasem brakuje nam wskazówek, a czasem otwarcie nimi gardzimy. Czasem wolność bez ograniczeń męczy, a czasem inspiruje. Jak zwykle stoję za tym, żeby trzymać dwie sprzeczne myśli w głowie.

Najgorzej, jak ktoś chce za pierwszym razem zrobić porządnie. Najgorzej, bo to rozpoczyna dialog wewnętrzny, który często powoduje, że wychodzimy z niego dość nastawieni do dyskusji. Zacietrzewiamy się, bo słuchając głosów w swojej głowie często słyszymy kontrargumenty dla naszych doskonałych pomysłów. Ta silna reakcja pewnie wynika z tego, że nasze pomysły traktujemy jak element tożsamości. Kimś...

Organizacja w edukacji kojarzy się z zarządzaniem, instytucją, planem lekcji. Natomiast doświadczając tegorocznego „niczyjego” tygodnia między Świętami a Sylwestrem zastanawiam się nad wewnętrzną organizacją. Czymś co porządkuje działanie na poziomie jednostki. Zastanawiam się też nad tym, co się dzieje, gdy ta organizująca siła znika

Rozwój to podstępna sprawa. Z jednej strony trwa ciągle, ale potrafi przeskoczyć z etapu na etap w moment. Jedno doświadczenie może unieść nas ponad dotychczasowe możliwości. A czasem doświadczamy nieustannie i nic się nie zmienia. Zachęcam by w ciszy i cieple, w otoczeniu serdeczności bliskich poświęcić kilka chwil na pytanie o następny krok w twoim rozwoju.

Uczenie statystyki nie czyni ze mnie matematyka. Nie czyni mnie też pełnoprawnym uczestnikiem dyskusji o kompetencjach matematycznych Polaków. Jednak dzięki temu, że w matematyce (jak w życiu) jestem na prowincji to mam wrażenie, że widzę pewne sprawy z ciekawej perspektywy. Mam wrażenie, że matematyka i przedmioty ścisłe są nośnikami kompleksów i strachów wtłaczanych do systemu. Mam wrażenie, że...

Co ma wspólnego grawitacja i indywidualizacja w edukacji? Wydaje mi się, że wiele. Są i były zanim zaczęliśmy się nimi zajmować. Wydaje mi się też, że jesteśmy w dość dużym zamieszaniu wiedzowo-doświadczeniowym, gdzieś jest neuro, gdzieś doświadczenie, gdzieś regulacje i wymogi. W tym wszystkim szukam swojego miejsca. Opowiadam 2 doświadczeniach, które doprowadziły mnie do tej refleksji i dlaczego...

Zmienia się ta edukacja, czy nie? Może zmienia się to, czego nie widać. Może zmienia się w sposób nudny, niespektakularny. Może energia potrzebna do zmiany idzie w próżnię. A może w końcu nie zmienia się, bo Ty się nie zmieniasz? Mam wrażenie, że mówienie na ludzi, albo w nich o zmianie nic nie zmienia. Neuronowinki zastąpiły rozmowę o faktycznych dzianiach, a ciągłe szkolenia i inspiracje nie utr...

Nosimy ze sobą nastroje. Wypełniamy nimi przestrzenie, w których pracujemy. Są tacy, którym z łatwością przychodzi wnoszenie słońca do klasy lub zachmurzanie sali ćwiczeniowej. Nie jest to cecha osoby. To umiejętność. Jedna z tych, których posiadanie nie jest oczywiste. Dlatego dziś opowiadam o tym, po co ją kształcić i co powoduje jej brak. A dla studentów psychologii ciekawostka - cytowanie pios...

W pracy z ludźmi szukamy skutecznych metod. Czasem okazuje się, że aby dopasować człowieka do metody musimy go zredukować. Pozbawić cielesności i duchowości. Niektórzy potrafią się przed tym obronić. Wtedy stają w bezruchu. Naszym zadaniem nie jest przełamanie tego bezruchu, a stanowcza obecność, która ochroni człowieka przed spsychologizowaniem i pozwoli mu odnaleźć przestrzeń na sens. Baggini, J...

Nie przepadamy za sytuacją, gdy ktoś stawia nam granice. Przestajemy lubić takie osoby. I niby logicznie. Ale dlaczego? Dlatego, że nie chcemy granic? A może dlatego, że osoba stawiająca granice skupia się na sobie i na granicy, a nie na nas. Może wolelibyśmy kogoś, kto zabrania i przytula od kogoś, kto nie zabrania, albo zabrania i kropka.

Z agresją w szkole trochę jak ze sztuczną inteligencją. Nie wypada się dziwić, że jest. Wystarczy się oburzyć i powiedzieć, że zagraża. Nie trzeba jej rozumieć, a na pewno nie da się jej zatrzymać. Jednak da się ustalić skąd pochodzi agresja, bo ze sztuczną inteligencją to nie wiem...Agresja pojawi się wtedy, gdy napięcie będzie większe niż możliwości osoby do poradzenia sobie z nim. Dojdzie do ek...

Patrzenie na elementy naszej pracy pozwala nam doskonalić warsztat. Jednak im bardziej przyglądam się poszczególnym klocuszkom, z których zbudowany jest mój wewnętrzny system edukacji przestaję widzieć budowlę. Szukam doskonałości na poziomie molekularnym i czasem mam wrażenie, że ją osiągam. I potem jestem zadowolony i się rozpraszam. A potem przychodzą uczący się i nie patrzą na molekuły mojego...

O odpowiedzialności zbiorowej nigdy nie myślałem tak głęboko. Spotkanie z dr Franklem pokazało mi jak dziś zdarza się mi / nam traktować ludzi jak części zbiorowości, a nie samostanowiące o sobie jednostki. Mam też od razu pomysł na to co zyskujemy, gdy uda nam się wyrwać z myślenia zbiorowego.

Jesień to doskonały czas na kryzys. Tym razem poważnie się zastanawiam nad moim podejściem do uczenia i poznawania świata w oparciu o dowody. Spotkałem się ponownie z logoterapią. Chyba wreszcie gotowy, żeby zobaczyć, o co w niej chodzi, a nie jak powstała. Dziękuję za spotkanie kołu Evo-Devo DSW, Kasi Nowackiej i dr Joannie Mysiakowskiej. Alex Vesley pokazał mi jak można patrzeć na świat i te oku...

Mam ogromną trudność w traktowaniu osób uczących jak tych, którzy się uczą. Inną mam do nich cierpliwość, inne oczekiwania, inne standardy. To dość ograniczające. Próba wyjścia z tego ograniczenia wymaga uznania człowieczeństwa i podmiotowości nauczyciela. Nawet jeśli on sam tego nie chce, nie dopuszcza. Nawet jeśli zniechęca i odpycha. Zmiany w edukacji nie można nakazać, wprowadzić dekretu i cze...

Refleksja pewnie oczywista i wszystkim znana. Wydaje mi się jednak, że jest sens aby do niej wracać. Zwłaszcza, że coraz poważniej mówi się o coraz poważniejszych problemach psychicznych nie tylko młodych ludzi, a coraz mniej o tym, co można z nimi zrobić. Cedowanie wszystkiego na nielicznych i czasem niepotrzebnie angażowanych psychiatrów dziecięcych czyni nas niezdolnymi do potrzebnych i ważnych...

Co nie zbuduję, to się posypie. Czasem się otwieram na nowe, czasem jestem w zamku pewności i krytyki. Strażnikiem i pogorzelcem za razem. I jak tak na to patrzę przez ostatnie kilka lat, to widzę, że to czemuś służy. Czyni mnie wiarygodnym i elastycznym. Mimo że są ciągle takie rzeczy, które powodują, że się zamykam i szydzę...

O motywacji można wiele mówić. Wiele z tego co się o niej mówi jest proste i nie sprawdza się w praktyce. Wiele przekonań o motywacji pochodzi od parapsychologów zajmujących się sprzedażą. Często doświadczamy frustracji, bo to, co ma działać nie działa, a otaczają nas opowieści ludzi, którzy od wschody słońca do późnych godzin nocnych zdają się buchać energią - zamykają listy. zadań, medytują, pis...

Click bait. Jenak postanowiłem zostawić, bo może trafię z pokrzepieniem do osób, które po pierwszym tygodniu toną. Jest OK. Albo inaczej - lepiej nie będzie. Warto posłuchać uczących się. Nie wykluczać ich i nie stosować uniwersalnych kluczy. A jeśli znajdziesz scenariusz to postaraj się go rozmontować i stworzyć na nowo

O rozpoczęciach kilka zdań. O tym, jakie mi się marzą, po co są i jak się na nie uodpornić. Refleksja za komentarzem Łukasza (  @prometeusze   ) podcast Setha Godina: https://open.spotify.com/episode/3sBLD1om6dO7t5d2OTcDBz?si=1c260bf0e55a485b

Przestrzeń to nie tylko pustka. Nie wystarczy zamilknąć, żeby stworzyć odpowiednie warunki. Owszem, czasem porzucenie działa. Założenie, że jak się nie będzie przeszkadzać, to już się pomaga. Jednak dla mnie to podejście dość przypadkowe i mało profesjonalne. Projektowanie przestrzeni to wiele refleksji o samodzielności, skuteczności i potrzebach.