Refleksje o procesie edukacyjnym

I co? Brać telefon nad jezioro? Ograniczyć, bo wakacje? A może po prostu potraktować jak narzędzie, które stosowane będzie inaczej, niezgodnie z nawykiem albo się nie przyda, ale dobrze, że było?

Odpoczywanie to ciężka praca. W edukacji rozmowy o zdrowiu zwykle dotyczą chorowania i powracania do zdrowia. Odpoczynek jakoś jest poza tą rozmową, a ja uważam, że nie słusznie. Nawyki związane ze zdrowiem i odpoczywaniem to spotkania z ludźmi, stawianie sobie nowych zadań oraz przyglądanie się swoim myślom.

Już się nie da manewrować. W edukacji jak i w żeglarstwie przychodzą takie momenty, gdy to, co zrobiliśmy jest już nie do odwrócenia. Jesteśmy pasażerami. Pozostaje przybić do brzegu i obiecać sobie, że jutro też wypłynę.

Mówimy sobie do siebie i sobie i świecie językiem. Czasem podniosłym nad wyraz. Czasem prostym i perswazyjnym. Czasem tańczymy językiem, a czasem staramy się zgładzić. Mówię o języku bo jestem po sprawdzeniu setek prac i ten język mnie trapi

Co czytać, żeby być członkiem społeczeństwa? Jak czytać, żeby korzystać z tej umiejętności. Czy czytać Freuda, Skłodowską, Einsteina, Piageta? A może tylko nowe i świecące? Dlaczego psycholog z uniwersytetu interesuje się tym, co czytają licealiści?

Ja sobie na potrzeby edukacyjne sam tę maskę zrobiłem. I co nie jestem w niej autentyczny? A teraz jak ją zdejmuję na wakacje, to czy mam zakładać nową, czy taki chodzić z gołą twarzą?

Jak świętować wiedzę? Ostatnio coraz mocniej czuję, że w spotkaniu. Z pełną uwagą skierowaną na osobę, która się uczy, z decorum i na luzie. Mam wrażenie, że ułatwianie tego zdarzenia może pójść za daleko i obniżyć jego wartość. A przecież na koniec roku warto się ucieszyć, nie tylko zaliczyć.

Jeszcze jeden tydzień w edukacji - radość, czy udręka, hit, czy kit? Myślę, że patrzymy na przyszłość z miejsca, w którym jesteśmy. To oczywiste, bo inne miejsca nie istnieją, natomiast trzeba zdawać sobie sprawę ze zmęczenia, niesprawiedliwości, próby budowania obrazu siebie dla siebie i innych. Może ten dodatkowy tydzień to po prostu nieoczekiwana okazja do pracy nad sobą. A może po prostu niesp...

Prokrastynacja, ADHD, brak koncentracji, czy raczej adaptacyjny sposób na to, żeby poradzić sobie z nudnym i monotonnym. W edukacji mrówcza praca to większość naszego zaangażowania. Czasem słucham wielkich pomysłów na konferencjach i próbuję sobie wyobrazić mówcę w moich grupach, albo sprawdzającego eseje. Jednak ta nuda to nie koniec. Czasem dobrze jest dla "zabawy" porobić rzeczy, przy...

W edukacji podchodzimy do treści na różne sposoby. Są takie rzeczy, które uznajemy, że należy wyłożyć, niektóre niuansujemy, a czasem przyglądamy się rzeczywistości i szukamy dla niej wytłumaczenia w wiedzy, nauce, prawach rządzących światem. Jednak to odgórne podejście często ukrywa przed nami jedną z ważniejszych motywacji do uczenia się - poszukiwanie sposobu na wyrażanie siebie!

Therapy-talk, psychgadka, jakbyśmy tego nie nazwali pojęcia psychologiczne szwendają się bezpańsko po naszym języku. Często nie mają desygnatu. W edukacji „oni tylko chcą zwrócić na siebie uwagę” to przykład takiego zwrotu, który niesie ze sobą ogromną wartość poznawczą, albo nic. I teraz możesz przyjąć go z dyskursu i napchać go doświadczeniami, wytłumaczyć sobie coś, bez zrozumienia. A możesz zg...

Co robisz, jak Oni się tobą przejmują. Jak próbują pocieszyć, dodać animuszu, pochwalić? Ja zobaczyłem u siebie niezgodę. To ja jestem od tego. Jak oni to robią to nie jest profesjonalnie. Ale jest po ludzku. Te ludzkie odruchy to to, czego od nich wymagamy. Mają to mieć bardziej niż stosować prawo Yerkesa - Dodsona, korzystać z ICD i przeliczać na tetrony. Chyba sobie poblokowałem drogę do bycia...

W edukacji mówienie o potrzebach to jakieś tabu. Jakoś tak się zgadzamy na to, że trzeba, ale może nie mi, albo może nie ty. Często bierzemy na siebie odpowiedzialność za reakcję drugiej strony i w efekcie milczymy do siebie. Ugruntowujemy w ten sposób fałszywe przekonanie uczących, że jest doskonale i uczących się, że nie ma o czym mówić. A rzeczywistość oddala się od nas.

Matura w edukacji to niby zwieńczenie, ale też straszny stres i duża okazja, żeby odwrócić uwagę od najważniejszych w tych dniach - zdających. To poruszenie i zainteresowanie edukacją nie powinno zamykać się w kilku dniach maja. Odpowiedzialność za edukację - moją, szkołę, klasę, nauczycieli powinno trwać przez cały rok.

Jak z kilku zdań zrobić doświadczenie dla uczących się. Jak to rozpakować? Metody, ćwiczenia, prezentacje. A może na spontanie? Myślę o tym, bo ostatnio miałem kilka okazji, by przygotować pakunek treści dla uczących i ciągle musiałem walczyć z obawą, że zmuszam ludzi do bycia sobą zamiast dbać o twórczą wolności uczących

Dbanie o nasze warunki w edukacji to odpowiedzialność. Podejmowanie jej nie jest oczywiste, łatwe a czasem nawet nie jest pożądane. Jednak to osoba, która się uczy niesie odpowiedzialność za to, jak to robi. Czasy, w których edukacja, to coś, co ktoś robi mi słusznie minęły. Jednak skrypty społeczne zostały. Zachęcam do tego by im się przyglądać i brać na poważnie myślenie o zmianie.

Bycie na dole swojego standardu przydarza mi się w połowie semestru. W edukacji tak jest, że rozłożenie sił jest nierówne. Czasem słoneczko, niedyspozycja albo inne rozluźnienie motywacji powoduje, że robimy przy granicy poziomu, który uznajemy za akceptowalny. Zachęcam, żeby się temu przyjrzeć. Jakie jest to, co jest najniższym akceptowalnym poziomem. Bo może się okazać, że stosując inne punkty o...

Nawigowanie po własnym umyśle często jest wyzwaniem. A teraz wyobraź sobie, że do tego umysłu wchodzi ktoś inny. Jak by mu było? Czy wiedziałby do czego służą poszczególne myśli, skąd te, a nie inne emocje w konkretnych sytuacjach? Jakby to było, gdyby ktoś próbował przewidzieć twój stan w głowie i dopasować do niego to, czego się uczysz? A może to zbyt prywatne?

Wracanie do początku budzi czasem niesmak. Jak to!? Oni tego nie wiedzą? Przecież to już było. Było. Jednak w tym naszym rozwoju nie tylko po linii idziemy, a też po spirali i czasem wszystkie te figury załamują się pod ciężarem informacji, doświadczeń, wielości poglądów i opinii. Czasem trzeba się odbudować, a wtedy na nowo patrzymy na fundament. Rzeczy dotychczas jasne zdają się nowe i przełomow...

Twoja obecność ma znaczenie. Głosujemy obecnością w edukacji. To, że udało Ci się wygrzebać z pieleszy, przywdziać jakąś twarz ze starożytnej galerii i zejść korytarzem jest zabraniem głosu. Iluzja przymusu nie powinna odwracać uwagi od tego, że był to świadomy czyn. To, że kogoś nie ma wcale nie znaczy, że nie przyszedł "na Ciebie". Interpretowanie nieobecności też wymaga oderwania się...

Osamotnienie w refleksji o swojej pracy w edukacji powoduje często, że przesuwamy granicę tego, ile możemy zrobić. Czasem żeby sobie coś udowodnić, czasem by "zapracować" na przerwę. Jednak ostatnio widzę, że dużo wsparcia daje mi to, że nie zmuszam się gdy słyszę stanowczy komunikat z wnętrza siebie by po prostu przestać.

Diagnozujemy szybko i to, co znamy. Wdrażamy działania błyskawicznie. Tylko problem jest taki, że często pozbawiamy osoby uczące się szansy na samodzielne podjęcie problemu, zmierzenie się, przemyślenie i znalezienie przestrzeni do współpracy, czegoś, do czego możemy im się przydać. Czynimy z nich pasażerów w ich własnej podróży

Ile osób wykonuje swój zawód pod wpływem efektu utopionych kosztów? Trudno jest podejmować temat zmiany kierunku lub blokady w drodze do akademickiego celu. Trudno, bo to prywatne, czasem bolesne, a czasem kompletnie zmienia relację. Przestaje być profesjonalna i zaczyna być osobista. Dzisiejsza refleksja trochę o trudzie bycia uczciwym

Pytanie jet trudne gdy nie znamy na nie odpowiedzi. Gdy trzeba coś w sobie poruszyć, znaleźć. Zatem pytanie o to jak się czujesz wcale nie musi być proste. Jeśli nie pytamy, to ludzie nie ćwiczą umiejętności bycia w kontakcie z ty, co czują. A komu ta umiejętność nie jest potrzebna?

W zeszłym roku uratował mnie standard. W tym roku uratował mnie inny i pewnie w następnym semestrze też będzie nowy. Opowiadam o tym jak zmieniać swój standard w edukacji, jak od pytań tak/nie przechodzić do głębszych, bardziej precyzyjnych. To droga na lata i nie mam problemu z tym, że nie skończyłem jej po pierwszym kroku.