Refleksje o procesie edukacyjnym

My to w edukacji różnie nazywamy - ocenianie bieżące, kształtujące, korygujące. Ale to nie o to chodzi jak to się nazywa i na ile jest obowiązkiem. Chodzi o to, że to trudne i ciężkie tak ciągle komentować to, co robią uczący się. Łączyć ich zachowania z myślami i kanonem dziedziny. Łatwo to zarzucić, bo i kto to sprawdzi. Owoce i tak zbierze ktoś inny.

Przede wszystkim śmianie się z siebie. To w mojej edukacyjnej przygodzie podstawowe narzędzie. Po drugie wciągnąłem się w dygresję (jak zwykle) i nieopatrznie pokazałem stosunek do tego, czego uczę. To chyba dobrze. Chyba dobrze, że teraz, na końcu. Teraz pytanie jak to powtórzyć w czerwcu!

Och jakże trzeba nienawidzić edukacji, nauczycieli i systemu żeby stworzyć Hogwart. A z drugiej strony ile trzeba mieć wiary w bohaterkę, żeby wysłać ją do Aretuzy wierząc, że przetrwa, że nauczy się czegoś. Myślę o edukacji magicznej, powieściowej i mam takie przemyślenie, że nasze szkoły są znacznie lepsze. Mam też nową czujność na sytuację kiedy Dumbledoruję za nadto, gdy próbuję być magiem pod...

Czy tylko błyskotliwi i wygadani dostaną punkty za aktywność? Jaka jest różnica między aktywnością reaktywną a proaktywną? Czy w ogóle jest sens oceniać aktywność? Czy lepiej przyjść na zajęcia i rozumieć co się na nich stanie, czy lepiej wiedzieć czego się nie wie?

Im dalej w edukację tym lepszego specjalistę potrzebujemy. Tylko, że nie do końca tak jest. Często umiejętności ogólne, podstawowe są ważniejsze od tych specjalistycznych. Czasem praca w pierwszej instytucji, do której człowiek trafia potrafi ustawić uczenie się na kolejne lata. A czasem bez unoszenia się i po sensownej diagnozie trzeba się zająć ponownie czymś, co powinno wydarzyć się dawno temu

Dlaczego pewne rzeczy postanawiamy zrobić później, a w efekcie zapominamy o nich? Nie mam odpowiedzi na to pytanie, ale chyba teraz mam czas by jej poszukać. Zapraszam Cię do tego samego. Bo może w tym kryterium jest ukryty program, sposób działania, którym się posługujemy, a nawet o nim nie wiemy

Czasem okazja do niestandardowej refleksji pojawia się niepodziewanie. Zastanów się, co mądrego powiedziałeś w tych butach, które masz na sobie, co ważnego przekazałaś w tych spodniach. Jesteśmy permanentnie zapatrzeni w to, co nadejdzie. Dokumentowanie dawnych sukcesów zdaje się być dodatkową pracą. A jednak bez niej i bez przyglądania się temu, co tu i teraz łatwo ulec przytłoczeniu i zniechęcen...

Dlaczego wielki odkrycia psychologii społecznej nie działają w polskiej edukacji. Dlaczego uczący i uczący się nie dają się nabrać na małą puszkę z cierpieniem? Może dlatego, że mimo chęci nie stać ich na taki wydatek. Sutherland, R. (2019).  Alchemy: The Dark Art and Curious Science of Creating Magic in Brands, Business, and Life  (1st ed). HarperCollins Publishers.

I czy to tak wypada żartować? Spontanicznie dzielić się frustracją, bez planu na dalszą część podróży? Chyba nie, natomiast to działa. Mi działa i dziś opowiadam dlaczego moim zdaniem tak jest. W edukacji nie ma pewników, każdy nauczyciel robi po swojemu. Ja robię tak.

Bardzo specjalistyczne szkolenia, wynikające z obserwacji trendów męczą mnie strasznie. To nie o mnie. To nie dla mnie. Natomiast jak zabieram się za rozwijanie siebie okazuje się, że to ani łatwe, ani oczywiste. Czasem wolę pokopać się z papierami, które znam niż odkrywać siebie i dawać sobie nowe, porządniejsze kompetencje.

Kiedy to, czego nie wiemy staje się zasobem, to znaczy przynosi korzyści trudno jest przekroczyć granicę i nabierać nowej wiedzy, umiejętności. Czasem dajemy się uwieźć słodko niewiedzącym uczącym się i wpadamy w przekonanie, że czego im nie powiemy to jest dla nich nowe i ważne. Osiadamy sobie w przekonaniu, że jest ok. A nie jest. Brak nie powoduje działania, które ma go wypełnić.

Wszystko już było. To z jednej strony wielkie zadanie dla nas, żeby odkryć kim jesteśmy, znaleźć to, co nas wyróżnia, czyni tożsamymi z sobą. Z drugiej strony otula nas plejada ludzi, którzy myśleli tak samo jak my. Można też przeżyć życie w samotności i mieć przekonanie o swojej niepowtarzalności.

Wypełnieni jesteśmy zadaniami. Piszemy swoje życiorysy bez marginesu. Czasem jednak przychodzi coś niespodziewanego. Mimo inteligencji, doświadczeń i pewnie nawet chęci nie ma gdzie tego zmieścić. Czasem to zwykłe przeziębienie, czasem coś epokowego. Mam wrażenie, że schowanie kawałka siebie - zdrowia psychicznego, energii traktujemy jak luksus. Trochę jak oszczędzanie. Niespodziewane przyjdzie. C...

Och jak łatwo nam jedno myśleć drugie mówić. Tylko mam wrażenie, że w tym co mówimy widoczne jest to, co myślimy. Nasz stosunek do ludzi do których (i o których) mówimy może nie rzuca się w oczy i jest trudny do nazwania, ale jest. Ma znaczący wpływ na to, jak nam się słucha kogoś, kto ma nas już ocenionych.

Z tym chorowaniem to trochę taka niefortunna sprawa. Czy to szkoda dla edukacji jak zostanę w domu? Czy może szkoda dla mnie jak pójdę i pozarażam? Jak ważyć te dwie nieporównywalne sprawy? Jak pracować na zmniejszonych obrotach. Czy da się być w szkole na pół gwizdka?

I weź tu złóż życzenia nauczycielom, tak różnorodnej i wrażliwej grupie. Co mi do głowy nie przyjdzie to od razu czuję, że ktoś się obrazi. A przecież nie o to mi chodzi. Chodzi mi o to, żebyśmy rozmawiali ze sobą.

Nieprzewidywalność ludzi to wyzwanie w pracy w edukacji. Człowiek sobie wszystko elegancko zaplanuje, a potem przychodzą, ci, którzy mają w tym planie brać udział. Czasem z zupełni innym planem. Dlatego, żeby nie zamykać szkół i uniwersytetów na uczących się szukam sposobu jak uelastycznić swój plan. Jak słuchać, rozmawiać i modyfikować, żeby nie robić edukacji tylko dla siebie

Usztywniłem się. Jasne zasady to warunek twórczości i rozwoju. Tak przynajmniej zakładam. Jednak wiem, że gdybym sam powiedział to sobie sprzed 10 lat to pewnie ten początkujący nauczyciel uznałby mnie za nieludzkiego. Potrzebowałem drogi, żeby być tu, gdzie jestem. I skoro tak bardzo się zmienił mój sposób pracy to pewnie zmieni się jeszcze bardziej. Nie ze złego w dobry, tylko ze starego w nowy.

Szukam połączenia między mikroumiejętnościami a cechami i wartościami. No bo przecież po coś uczymy tego t Studenta. Przecież nie po to, żeby liczyli je codziennie pracując w gabinecie. Szukam porządku, który połączy profil absolwenta z najmniejszymi rzeczami, których uczę. Mam nadzieję, ze da mi to stabilność i większą pewność

Mój wewnętrzny czternastolatek się obudził. Są takie symbole, dźwięki, totemy, którymi wzbudzamy uśpione wersje siebie. Mojego wściekłego i prawego dzieciaka obudziła Emily Armstrong. Spędzam z nim teraz czas. Jest częścią mnie. Moja tożsamość go potrzebuje.

Obraz edukacji często myli nam się z tym, co fizyczne. Ławki, sale, tablice zdają się opowiadać coś o myślach i zmianach w uczących się. To wspaniała nieprawda i duża szkoda dla procesu uczenia się.

Och jak dobrze sobie zacząć na nowo. Jak dobrze od początku i bez bagażu. Tylko to pewnie dla większości z nas nie jest pierwszy początek. Mamy za sobą doświadczenia i nie warto ich porzucać. Mamy za sobą entuzjazmy i zmagania. I one przedrą się przez romantyzowany pierwszy dzień szkoły, a ja mówię, że to dobrze.

Czas końca wakacji i czas wyruszania w nowy semestr. Czy masz ze sobą wszystko? Czego z tego nie udźwigniesz? Mam takie doświadczenie, że próbując się przygotować na wszystko odciąłem się od tego, co dookoła. Staram się mieć w plecaku sprzęt na każdą okazję i widzę, że rzadko podczas wędrówki dzieje się każda okazja. Tak samo w uczeniu. To nie jest tak, że przygotowany na wszystko nauczyciel podoł...

Podstawowe umiejętności w pracy z ludźmi (zwłaszcza w edukacji) są często pomijane. Coś, co wpada do kategorii przygotowania merytorycznego nie wystarczy. Trzeba umieć po prostu rozmawiać. Traktować człowieka podmiotowo, słuchać i budować atmosferę. Trudno tego uczyć, ale to nie wystarczający powód, by tego nie robić.

Czy idzie do nas fala rozpieszczonych studentów? Lubię to pytanie bo denerwuje mnie w taki sposób jaki lubię. Zmusza do myślenia, pozwala nie zgodzić się z autorytetami. Poza tym idee prezentowane w książce są dla mnie nietrafione i chyba (jak zwykle) wydaje mi się, że trzeba rozmawiać z ludźmi niż o ludziach. Lukianoff, G., & Haidt, J. (2023). Rozpieszczony umysł: Jak dobre intencje i złe ide...