فصل ناگفته تاریخ

 موضوع اقدامات و فعالیت‌های قره‌العین به والی بغداد و دربار عثمانی گزارش شد. سه ماه گذشت و پاسخی از دربار نیامد. در این مدت ماموران هم‌چنان در اطراف منزل ایشان مراقبت می‌کردند. قره‌العین به حکومت مراجعه نمود و اظهار داشت چون خبری از بغداد و استانبول نیامده، من خود به بغداد می‌روم و آنجا منتظر باب عالی دربار عثمانی می‌شوم. حکومت موافقت کرد. قره‌العین با شمس‌الضحی، ورقه‌الفردوس و والده ملاحسین بشروی...

 قره‌العین پس از ایمان آوردن به حضرت باب، عاشقانه به انتشار این آیین نوظهور قیام کرد و مژده ظهور را به همگان داد. هیچ کسی جرات مقاومت در برابر وی را نداشت. رودخانه عظیمی بود که به دریای معارف ظهور جدید، پیوسته بود. امواج دریای بیاناتش دشمنان ظهور جدید را هراسان و مخلصان و نیک‌دلان را به عرصه ایمان، هدایت می‌نمود، به همت ملاعلی بسطامی، قره‌العین و اصحاب دیگرِ حضرت باب به زیارت کتاب قیوم‌الاسما فائز...

 هنوز از اعلان رسالت حضرت باب دو ماه نگذشته بود که ۱۷ نفر در رویا و یا با الهام الهی به ایشان ایمان آوردند. ملا محمد علی قزوینی عریضه‌ قره‌العین را به حضور حضرت باب رساند. بلافاصله حضرت باب او را همراه دیگر مومنین که به ۱۸ نفر رسیده بودند، ملقب به حروف حی فرمودند. 

 سرانجام آن‌چه باید واقع می‌شد رخ داد. ام سلمه‌ قزوینی به طور مخفیانه با سید کاظم رشتی مکاتبه می‌کرد. سید کاظم رشتی پس از مطالعه رساله‌ ارسالی از طرف ام سلمه‌ قزوینی، نامه‌ای در کمال لطف و دقت به ایشان نوشته و در آغاز نامه او را این‌گونه خطاب قرار داد: «یا قره‌العین و روح‌الفدا». از آن پس، ام سلمه‌ قزوینی، ابتدا در جماعت شیخیه و سپس نزد عموم به قره‌العین مشهور گشت. 

آمنه خانم در سال ۱۲۰۲ هجری قمری در قزوین متولد شد. مادرش فاطمه خانم، فاضل و شاعر، پدرش ملامحمد علی قزوینی نیز فاضل و عالم مشهوری بود. آمنه خانم با آن روی زیبا و خوی دل‌نشین در ۱۷ سالگی با ملاصالح برغانی قزوینی ازدواج کرد.

فاطمه برغانی قزوینی ملقب به زرین تاج، زَکیّه، اُم سَلَمه و مشهور به طاهره و قره‌العِیّن، شاعر، خطیب، عارف، محدث ایرانی بود، نام کامل او فاطمه زرین تاج برغانی قزوینی‌ست، پدر و مادرش هر دو مسلمان و مجتهد بودند، اما با علنی شدن دعوت سید علی محمد باب، طاهره به ایشان ایمان آورده و در زمره نزدیک‌ترین یاران ایشان در آمد.

 خدیجه بیگم با ورودش به بیت مبارک شیراز که با عنایت حضرت بهاءالله مرمت شده بود بسیار مسرور گشت و از دوباره بودن در بیت با وجود تنهایی و همراه فضه لبخند بر لبانش نشست ولی لحظه‌ای نگذشت که پیغامی از طرف میرزا آقا برای او رسید ... خدیجه بیگم نمی‌توانست برای دیدار حضرت بهاءالله در عکا راهی شود وقتی این خبر را شنید از حال رفت و دیگر چشمان معصومش را باز نکرد. 

 سال‌ها گذشت و خدیجه بیگم در یکی از روزها از آمدن ملا محمد زرندی که از نزدیکان حضرت بهاءالله بودند، از طرف میرزا آقا مطلع شدند. این آمدن حاوی مژده‌ای مبارک بود، اما وقایع دیگری در راه بود. 

 در کوچه بازار در بین عوام مردم سخنانی شنیده میشد و هر کس از منظر دیدگانش در رابطه با بستگان و خانواده خدیجه بیگم نظر میداد، مادر بزرگوار حضرت باب فاطمه بیگم که تاب دوری فرزند را نداشت به همراه مبارک رهسپار کربلا گشت و با نبود مادر حضرت باب تنهایی رفیق این روزهای سخت خدیجه بیگم شد. 

 شیراز با نبود سید باب بی‌روح گشته بود، وقتی هنوز خدیجه بیگم جای خالی خال اعظم را حس می‌کرد، میرزا ابوالقاسم بعد از شفای بیماری‌اش عازم مکه شد و این امر باعث تنهاتر شدن هر روزه خدیجه بیگم میشد. 

 میرزا ابوالقاسم با وجود بیماری که داشت به دستور حاکم فلک شده بود و زمان وعده‌ای که حاکم برایش تعیین کرده بود رسید و او نه تنها هیچ سکه‌ای برای انجام دستور حاکم در دستش نبود، بلکه خبری از سید باب هم نداشت ... در همین حین نامه‌ای از اصفهان توسط پیک به دست داروغه رسید و خبر محل زندگی سید باب را آشکار ساخت. شخص امضاکننده نامه، منوچهر خان معتمد الدوله بود. 

 سکوت و آرامشی که به شهر بازگشته بود با صدای فراشان که در پی سید باب بودند در هم شکست ... حتی با تحت فشار قرار دادن یکی از بستگان سید باب به نام میرزا ابوالقاسم نتوانستند او را بیابند. 

 خدیجه بیگم با دل آشفته‌ای که داشت سعی می‌کرد تا بتواند از بزرگان تقاضای کمک کند تا این توطئه خاتمه یابد، ولی گویی که حاکم شهر خیالاتی در سر داشت و از شنیده‌ها ترسیده بود و سید باب را برای خود، دشمن می‌پنداشت. چند روزی حضرت باب در کنار خدیجه بیگم در بیت مبارک شیراز حضور یافتند. خدیجه بیگم بهترین ساعات و لحظات عمرش را در آن مدت کوتاه سپری می‌کرد. 

 روزهای سختی که آغاز شده بود پایانی نداشت، نیمه شب فراشان با گستاخی تمام و پنهانی وارد بیت مبارک شیراز شدند ... اهل و عیال سید باب بدون دانستن جرم وی با نگرانی شب را به صبح رساندند. وقت سحر سید باب به خانه بازگشت و جرمش را که توطئه‌ای بیش نبود به اهل خانه فرمود ... اما این تنها دستگیری وی نبود و خیلی زود با غل و زنجیر او را به خانه داروغه بردند. 

 خدیجه بیگم شناخت دیگری از همبازی قدیمی‌اش داشت و کسی را در مقابل خویش می‌دید که بزرگواری‌اش باعث نگرانی‌های بیشتری در وجودش میشد. ولی همسر بزرگوارشان با کلماتی گوهربار او را به آرامش دعوت کرد و خدیجه بیگم بر عظمت وجود همسر مبارک خویش سجده کرد. 

 در اولین بهار زندگی‌اش که پر از عطر و بوی خوشبختی میداد ... خدیجه بیگم در عالم رویا آینده‌ای را دید که او را پریشان کرد و همسر بزرگوارش آگاهانه از تقدیرشان او را به آرامش خواند. هر دو خود را برای سختی‌های زندگی آماده کرده بودند که خداوند فرزندی را بر آن‌ها بخشید ولی عمر این کودک کوتاه بود و خیلی زود داغ فرزند را بر دل مادرش نشاند. 

در کوچه باغ‌های شیراز دو کودک به پاکی نور خورشید در گردش روزگار به سمت تقدیرشان رشد می‌کردند که دختر پاک سرشت در عالم رویا تقدیرش رقم می‌خورد و با بزرگ مرد کودکی‌اش رهسپار زندگی شیرین رویایش می‌شود.

در نمایشنامه رادیویی نرگس شیراز با روایتی متفاوت از تاریخ حیات حضرت باب و آئین بابی رو به رو هستیم. این بار این تاریخ کوتاه و فراموش‌نشدنی را از دریچه چشم خدیجه بیگم همسر حضرت باب می‌نگریم.

در محکمه شیراز، سید باب مورد حمله حسین خان آجودان باشی قرار گرفت و تجار و امام جمعه شیراز و بزرگان به عظمت مقام سید باب واقف شدند.

حسین خان آجودان باشی به آزار و اذیت پیروان باب اکتفا نکرد و معترض حضرت باب شد و حضرت باب خود رهسپار دارالحکومه شد.

حضرت باب در مکه و در حین مراسم حج، حجت را تمام فرمودند و رسالت خویش را اعلام نمودند.

پس از وصول نامه باب الباب حضرت باب رهسپار سفر حج شدند. سفری که نه ماه طول کشید و سرپرستی خانواده خود را به دایی خود سپرده و فقط جناب قدوس و مبارک خادم حضرتشان همراهشان بودند.

خطه نور با حضور میرزا حسینعلی نوری به محبت حضرت باب مشتعل شد و آثار حضرت باب در آن خطه دست به دست میشد و تمام شبهات توسط میرزا حسینعلی مرتفع می‌گشت.

میرزا عزیز، دل خسته و ناراضی از نفوذ قدرتمند سخنان میرزا حسین علی به محضر ملا محمد نوری رفت و از ترسی که بر دلشان رخنه کرده بود سخن گفتند.

میرزا حسین علی نوری پس از اقرار به حقانیت سید باب و ایمان به مقام والای ایشان، قیام به تبلیغ و انتشار اوامر آن حضرت نمود.