زندگی تازه

ما با فهم، دانش، حکمت و درایت خود، نمی‌توانیم به این واقعيت برسیم که عیسی پسر خدای زنده است. اما وقتی با دعا کتب عهد عتیق را تفتیش کنیم، خدا شخصیت و جایگاه مسیح را بر ما مکشوف می‌نمايد.‏

خداوند عیسی مسیح، ازلی و ابدی است. ما با تفتیش و مطالعۀ کتب عهد عتیق و بررسی نبوت‌ها، ظهورها، سمبول‌ها، نمونه‌ها و اعياد و مراسم می‌توانیم مسیح خداوند را در عهد عتیق مشاهده کنیم.‏

مسیح برای گناهان ما جان سپرد و در روز سوم از مردگان برخاست تا انسان را از گناه، مرگ، و اسارت شیطان رهایی بخشد. او با نهایت فروتنی، تا حد مرگ بر صلیب مطیع گردید تا بهای کامل رستگاری ما را بپردازد.‏

عیسی مسیح با خون خود بر صلیب، گناهان و لعنت ما را متحمل شد تا ما از محکومیت گناه آزاد گردیم. بر اساس تعالیم کتاب‌مقدس، همه ما گناهکار هستیم و برای نجات و رستگاری، به خدمت او نیازمندیم.‏

خداوند در دیدار با موسی، سه حقیقت را آشکار کرد: او کیست، هویت ما و هدف امروز ما از زندگی. این شناخت سه‌گانه، پایۀ تعهد ما به خداوند و جلال او به شمار می‌رود.‏

طبق لوقا ۲۳: ۳۴، عیسی مسیح در حالیکه بر صلیب رنج می‌برد، برای آمرزش کسانی که به او ستم کرده بودند، دعا کرد و بدین ترتیب، کامل‌ترین نمونه‌ی بخشش را به ما آموخت. ما نیز باید اینچنین دعا کنیم و ببخشیم؛ حتی اگر اعتمادمان شکسته شده یا فرد خطاکار، پشیمانی نشان ندهد.‏

روح‌القدس ایمانداران را در بدن مسیح تعمید می‌دهد و آنان را برای زندگی در پری روح و ثمر روحانی توانمند می‌سازد.‏

روح‌القدس به ایمانداران به مسیح تولد تازه می‌بخشد، آنان را مُهر می‌کند و در لحظۀ ایمان آوردن به مسیح در وجودشان بطور دائمی ساکن می‌شود.‏

روح‌القدس انسان‌های نجات‌نیافته را به گناه، عدالت و داوری ملزم می‌کند و آنان را به ایمان به عیسی مسیح دعوت می‌نماید.‏

روح‌القدس شخصی الهی، هم‌ذات و همانند با پدر و پسر، خداوند و خداست که در خلقت، نجات و هدایت ایمانداران عمل می‌کند.‏

عیسی مسیح، خدای پسر و هم‌ذات با خدای پدر است. او برای اجرای نقشه ازلی نجات انسان، جسم گردید و بر صلیب قربانی شد تا مزد گناه، یعنی مرگ را بر عهده گیرد و با مرگ و قیام خود، نجات از گناه و حیات ابدی را برای انسان فراهم سازد.‏

خدای پدر آسمانی، خالق و بخشنده حیات است که پسر یگانه‌اش عیسی مسیح را برای نجات و رستگاری انسان‌ها از گناه و جهنم ابدی فرستاد تا با ایمان به او حیات جاودان یابیم.‏

خدای حقیقی واحد و یکتا است اما ذات تثلیثی دارد، یعنی پدر، پسر و روح‌القدس که در جلال، قدرت و ماهیت یکی‌اند و در اتحاد و هماهنگی کامل باهم بسر می‌برند.‏

در عیسی مسیح، مظهر کامل ذات خدا آشکار می‌شود. و از طریق تثلیث پدر، پسر و روح‌القدس نجات از گناه، رستگاری و حیات جاودان برای ما انسان‌های گناهکار تحقق می‌یابد.‏

خدای حقیقی، واحد و یگانه است اما در سه شخص الهی پدر، پسر و روح‌القدس خود را بطور کامل در عیسی مسیح آشکار کرده است.‏

ما برای شناخت خدای حقیقی صرفاً وابسته به مکاشفۀ الهی هستیم و تثلیث، ذات خدا را برای ما انسانها در کتاب‌مقدس آشکار می‌نماید.‏

خدای حقیقی خود را از طریق آفرینش، وجدان، کتاب‌مقدس و بالاخره در عیسی مسیح که مظهر ذات و چهره دیدنی خدای نادیده است، بطور کامل آشکار نموده است.‏

شناخت هرچه بیشتر و عمیق‌ترخدای حقیقی و شناساندن او به دیگران آن هدف و مقصودی است که خدا برای ایمانداران به مسیح درنظر دارد. ‏

کتاب مقدس ما ایمانداران به عیسی مسیح را دعوت می‌کند تا رابطه‌ای شخصی، زنده و روزافزون با خدای حقیقی داشته باشیم خدایی که ما را می‌شناسد، هدایت می‌کند و در تمام شرایط زندگی همراه ماست.‏

عیسی مسیح، اگرچه در آسمان است، اما به‌صورت فعال هرروزه ما را راهنمایی، حمایت و محافظت می‌کند تا بتوانیم مبدل به شخصیت او شده و اراده خدای پدر را انجام دهیم.‏

برای پرستش حقیقی، آشنایی عمیق‌تر و صمیمانه با کلام خدا، مداومت در دعا، شناخت پیام انجیل، و ایمان واقعی ضروری است. این پرستش با فروتنی و اعتراف به بزرگی و جلال خداوند آغاز می‌شود.‏

پولس در بخش پایانی رساله، ضمن قدردانی از همکاران خود، به کلیسا درباره تعلیم‌دهندگان گمراه‌کننده و تفرقه‌انداز هشدار می‌دهد. او بر لزوم اطاعت ایمانداران، وفاداری به پیام انجیل، و جلال دادن خدا از طریق عیسی مسیح تأکید می‌کند.‏

بر اساس فصل پانزدهم رومیان، همانطور که مسیح در پی خشنودی خود نبود، ما نیز فراخوانده شده‌ایم تا به دیگران (در کلیسا و خارج از کلیسا) محبت کنیم. با یکدلی و هم‌فکری یکدیگر را بنا کنیم و از طریق تحمل، دلگرمی و امید در مشارکت کلیسایی رشد نماییم و برای مسیح بدرخشیم.‏

با مطالعه رومیان فصل ۱۴ درمی‌یابیم که در برابر تفاوت‌های میان ایماندارانِ ضعیف و قوی، به محبت، پذیرش و پرهیز از قضاوت فراخوانده شده‌ایم؛ تا بدین‌وسیله بدن مسیح را در وحدت و صلح حفظ کرده و باعث بنای یکدیگر شویم.‏

با مطالعه فصل ۱۳ درمی‌یابیم که قدرت‌های حاکم برای حفظ نظم از سوی خدا استوار شده‌اند. از این رو، تسلیم در برابر آن‌ها برای ایمانداران، نوعی تکریم خداوند است و حکومت نیز مکلف است مروج نیکویی در جامعه باشد.‏