Sosyal Karakutu

Hayatımızda öyle anlar var ki, yapmamız gereken onlarca iş varken, yerimizden bir santim bile kalkmak istemediğimiz o tuhaf kilitlenme halini yaşarız. Üzerimize serpilen o ağırlığın asıl suçlusu aslında biz değiliz; Isaac Newton ve onun Eylemsizlik Prensibi. Nasıl ki duran bir madde durmaya devam etmek istiyorsa, evrenin bu acımasız kuralı bizim psikolojimiz ve biyolojimiz için de tıkır tıkır işli...

"Nostalji güzel bir misafirdir ama ev sahibi olmasına izin verirseniz, sizi o evin içine hapseder." Bugün teknoloji, yapay zekâ ve sosyal düzen yıllar içinde değil, aylar içinde değişiyor. Bu devasa hız ve belirsizlik karşısında insan zihni doğal bir savunma mekanizması geliştiriyor: Tanıdık olanı, yani geçmişi aramak. Peki, her gün maruz kaldığımız bu "içerik bombardımanı" ve...

Evrenin aşılamaz bir hız sınırı var: Işık hızı. Peki ya bizim arzularımızın ? 🌌 Sürekli bir yere yetişmeye, bir sonraki hedefe varmaya çalışıyoruz ama o "varış" anı geldiğinde beklediğimiz tatmini bir türlü bulamıyoruz. Yeni bölümümüzde evrenin fiziksel sınırlarıyla insanın doyumsuzluğu arasındaki o tuhaf paralelliği konuşuyoruz. Sürekli daha hızlı koşmaya çalışırken neleri kaçırıyoruz...

Büyük bir tartışmanın ortasında, o derin sessizliğin içinde yankılanan o meşhur cümle: " Sen çok değiştin ... B enim aşık olduğum insan bu değildi ." 💔Karşımızdaki insana bu cümleyi kurduğumuzda, ondan aslında imkansız bir şey istiyoruz. Yıllarca yağan yağmurlara, atlatılan fırtınalara ve yaşanan onca hayal kırıklığına rağmen hiç değişmemesini, adeta zamanı durdurmasını talep ediyoruz....

Bazı zamanlar vardır, takvimler anlamını yitirir. 6 Şubat sabahı, biz sadece evlerimizi veya şehirlerimizi kaybetmedik. Biz o sabah, "güven" dediğimiz o görünmez zemini, sisteme olan inancımızı da enkazın altında bıraktık. Yıllardır "coğrafya kaderdir" dedik. Peki ya ihmal ? Ya denetimsizlik ? Bu bölümde sadece yası tutmuyoruz; yasın ötesine, "yüzleşmeye" geçiyoruz. S...

Bu bölümde insan doğasının en rahatsız edici ama en dürüst duygularından birini masaya yatırıyoruz: Başkalarının düşüşünden duyulan gizli haz. Schadenfreude kavramından yola çıkıyor, Dostoyevski’nin satırlarına, Salieri’nin Mozart karşısındaki trajedisine, Nietzsche’nin “ressentiment” tanımına kadar uzanıyoruz. Neden başkalarının başarısı bizi huzursuz eder ? Neden düşene bakıp rahatlarız ? Neden...

Her şeyin verildiği bir dünyada neden hayat söner ? Evren 25 deneyi, bolluğun bir toplumu nasıl yavaşça çürüttüğünü gösteren karanlık bir uyarı. Konfor, amaçsızlık ve kalabalık yalnızlık arasında sıkışan fareler… ve onlara fazlasıyla benzeyen modern insan. Bu bölümde, “Davranışsal Bataklık”, Güzeller ve iki aşamalı ölümü konuşuyoruz. Soru net: Bizi yok eden gerçekten kıtlık mı, yoksa bolluk mu ? I...

Nelson Mandela’nın ölümüyle başlayan küresel bir hafıza kırılması… Pikachu’nun kuyruğundan Queen’in şarkı sözlerine uzanan Mandela Etkisi, belleğin güvenilirliğini sorgulatıyor. Bu bölümde sahte anıların bilimi, Elizabeth Loftus’un çarpıcı deneyleri ve “gerçeklik kayması” tartışmalarıyla zihnin nasıl yeniden yazdığını inceliyoruz. Instagram : ⁠⁠⁠ ⁠instagram.com/volkanyasasin

Yetişkinlik dediğimiz şey, kimsenin gerçekten uzmanı olmadığı ama herkesin mecburen oynadığı uzun bir rol. Kiminin sahneye erken çıktığı, kiminin oyuna geç dahil olduğu bir karmaşa. O yüzden kendini başkalarının temposuyla kıyaslamak yerine, kendi ritmini koruman yeterli. Bir şeyleri geç öğrendiysen sorun değil; kimse senden “tam set yetişkinlik performansı” beklemiyor. Hayat zaten hepimizin prova...

Hayat hatıradır, içerisine ne kadar şey sığdırabilirsek, o kadar değerli kılarız. 3 aylık aranın ardından kaldığımız yerden devam ediyoruz (:

Her insanın içinde karanlık bir oda olabilir. Peki ya bazıları bu odayı yaşam tarzına çeviriyorsa ? Bu bölümde psikolojinin en tartışmalı kavramlarından biri olan  Karanlık Üçlü  kişilik yapısını mercek altına alıyoruz. Narsisizmin kendine hayran bakışını, makyavelizmin çıkarcı oyunlarını ve psikopatinin duygusuz stratejilerini.. İletişim : iletisim@sosyalkarakutu.com Instagram : instagram.com/sos...

Bazen kendimizi sabote ettiğimizin farkındayızdır… ama yine de duramayız. Bir yanımız sürekli çabalarken, bir başka yanımız o çabayı baltalar. İşte Dr. Phil Stutz bu görünmeyen iç sesi “ X Tarafı ” olarak adlandırıyor. Bu bölümde, Netflix’te yayınlanan  Stutz  belgeselinde tanıştığımız o içsel düşmanı konuşuyoruz. İletişim : iletisim@sosyalkarakutu.com Twitter ( X ): @ sosyalkarakutu Instagram : @...

Savaşlar yalnızca cephede yaşanmaz; ekranlarda, manşetlerde, kelimelerin içinde de yürütülür. Bu bölümde, toplumların savaşa nasıl ikna edildiğini, medyanın diliyle gerçeklerin nasıl şekillendiğini ve tarih boyunca aynı savaş döngüsünün neden tekrar tekrar sahnelendiğini konuşuyoruz.. iletisim@sosyalkarakutu.com instagram.com/sosyalkarakutu x.com/sosyalkarakutu tiktok.com/sosyalkarakutu

Koşulsuz var olmak.. Belki de bir insanın bir başkasına verebileceği en sessiz ama en derin vaat. Ebeveynlik dediğimiz şey, çoğu zaman büyük laflarla değil, küçük anlarla var olur. Ne çok konuşur, ne de kendini gösterir. Sadece oradadır. Çocuğun düştüğünde el uzatan, başarılarında geri planda kalan, hatalarında gözlerini kaçırmayan bir sessizliktir bu. İnstagram: @sosyalkarakutu Twitter: @sosyalka...

Zaman, çocukken sonsuz gibi gelirdi. Şimdi ise haftalar, aylar göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor. Peki neden ? Bu bölümde, modern dünyada zaman algımızın neden bu kadar hızlandığını konuşuyoruz. Sadece yaş almakla mı ilgili bu duygu, yoksa teknolojik gelişmeler, dijital yaşam tarzı ve gündelik koşturmacanın içinde zaman gerçekten de bükülüyor mu ?

Bazı kurallar ne kitapta yazar, ne kanunda. Ama çiğnersen herkes dönüp sana bakar. Toplumun görünmez kuralları, adını koymadığımız ama hepimizin bildiği bir repertuvar gibi. Asansördeki sessizlik, misafirlikte ayarı kaçırmamak, sofrada ilk lokmayı beklemek.. Kim koydu bu kuralları ? Ne zaman öğrendik ve hâlâ neden bu kadar önemsiyoruz ? Bu bölümde, yazılı olmayan adabımuaşeret kurallarını, kuşakla...

Her sabah uyanıp hâlâ eksik hissetmenin bir sebebi var “Yeterince iyi” olma hissi, ne zaman bu kadar uzaklaştı bizden ? Bu bölümde, çocuklukta duyduğumuz o küçük cümlelerin, toplumsal başarı kıstaslarının ve sosyal medyada gördüğümüz hayat vitrinlerinin içimize nasıl “yetmeme” hissi yerleştirdiğini konuşuyoruz.. Kristin Neff, Brené Brown ve Gabor Maté’nin fikirleri eşliğinde, içimizdeki o acımasız...

Yaşadığımız gezegenin bir son kullanma tarihi var mı ? İklim krizi, kaynak tükenişi, artan nüfus ve teknolojik doyum çağında… ya bir gün gerçekten gitmek zorunda kalırsak ? Peki, yeni bir gezegen bulmak her şeyi çözebilir mi ? Yoksa gittiğimiz yere, çözülmemiş tüm insanlık sorunlarımızı da mı taşıyacağız ?

Her şey daha basit, daha güzel miydi gerçekten ? Yoksa biz mi geçmişi bugünden daha katlanılır hale getiriyoruz ? Bu bölümde nostaljiye neden sarıldığımızı, geçmişin bizi nasıl teselli ettiğini ya da bazen neden yanıltabildiğini konuşuyoruz. Eski şarkılar, tüplü televizyonlar, mahalle maçları ve bitmeyen “o zamanlar” sohbetleri… Hepsi birer hatıra mı, yoksa bugünden bir kaçış mı ?

Bir tweet, bir video, belki yıllar önce söylenmiş bir cümle… ve ardından gelen dijital infaz. İptal kültürü, sosyal medyada toplumsal adaletin bir aracı mı, yoksa günümüzün yeni cadı avı mı ? Bu bölümde, geçmişin sansür refleksinden bugünün linç algoritmalarına uzanıyor; iptal kültürünün psikolojik, sosyolojik ve etik boyutlarını birlikte sorguluyoruz..

30’larımızı geçtik ama hâlâ tam olarak kim olduğumuzu bilmiyoruz. Peki neden ? Bu bölüm, kaybolmuşluk hissine dair kişisel bir iç döküm ve ortak bir sorgulama olacak..