Mila’s Audiodagboek

Soms gebeurt er iets heel kleins dat de hele avond verandert. Een blik. Een seconde. Een moment waarvan je achteraf niet eens zeker weet of het echt gebeurde zoals jij het je herinnert. Vanavond had ik zo'n moment. En sindsdien speel ik het steeds opnieuw af in mijn hoofd.

Vanavond deed ik yoga. Dat klinkt heel gezond en verstandig. En dat was het misschien ook. Alleen koos ik een plek in mijn woonkamer die achteraf gezien niet helemaal toevallig was. Het gekke is dat ik het al wist toen ik mijn mat neerlegde. Soms maak je keuzes waarvan je pas later toegeeft waarom je ze eigenlijk maakte.

Gisteren vertelde Sanne iets waardoor ik ineens meer wist dan eerst. Niet veel. Maar genoeg. Het gekke is alleen dat ik die informatie eigenlijk helemaal niet wilde hebben. Want zodra iemand een echte naam krijgt, verandert er iets. Dan is het niet meer alleen een gezicht aan de overkant. Dan wordt iemand ineens echt. En ik weet niet of ik dat eigenlijk wel wilde.

Sanne zei gisteren iets wat ik eigenlijk alweer vergeten had moeten zijn. Maar dat lukte niet. Want ineens was Thom niet meer alleen de man aan de overkant. Ineens kende iemand hem. Of dacht hem te kennen. En dat veranderde meer dan ik had verwacht. Soms is het veiliger als iemand een mysterie blijft. Totdat iemand een naam noemt. Dan wordt het echt.

Sanne was vanavond even hier om iets langs te brengen van werk. Gewoon een kort bezoekje. Wijn, beetje praten, beetje lachen. Totdat ze ineens naar buiten keek… en iets zei waar ik echt even stil van werd. Soms voelt alles rondom Thom alsof het alleen in mijn hoofd bestaat. Alsof het een geheime wereld is tussen mijn woonkamer en dat appartement aan de overkant. Maar vanavond kwam die wereld ineen...

Vanavond voelde anders. Niet alleen omdat ik keek… maar omdat ik het gevoel kreeg dat hij dat ook deed. Misschien beeld ik het me in. Misschien zoek ik inmiddels overal iets achter. Maar er was een moment bij het raam dat bleef hangen. Zo’n klein moment dat eigenlijk niks betekent… en toch de hele avond in je hoofd blijft zitten. En ik begin langzaam te merken dat het niet meer alleen nieuwsgierig...

Ik dacht eerst dat het toeval was. Dat ik gewoon af en toe keek. Maar vanavond voelde het anders. Bewuster. Alsof ik wist wat ik deed terwijl ik het deed. Ik bleef langer lopen, langer zichtbaar, langer hangen bij het raam. En ergens onderweg besefte ik iets waar ik niet helemaal blij mee was: misschien hoop ik inmiddels dat hij kijkt. Misschien is dit allang geen ongelukje meer.

Vanavond droeg ik iets luchtigers. Niet bewust voor hem… denk ik. Maar ergens onderweg van de keuken naar de woonkamer begon ik me ineens af te vragen of hij me misschien kon zien. En het ergste was niet eens dat idee. Het ergste was dat ik niet meteen wegliep. Soms voelt het alsof ik steeds een klein stapje verder ga zonder dat ik precies doorheb wanneer het gebeurt. Alsof het spel langzaam serie...

Vanavond deed ik iets wat eigenlijk heel klein was… maar voor mij voelde het groter. Ik liet expres het licht aan. Bleef nét iets langer lopen waar hij me misschien kon zien. En ergens tussen dat raam, de stilte en mijn eigen gedachten begon het ineens minder onschuldig te voelen. Misschien omdat ik hoopte dat hij keek. Misschien omdat ik dat gevoel inmiddels herken. Het rare is alleen… ik weet ni...

Er gebeurde vanavond iets kleins. Niks bijzonders eigenlijk. Maar het deed wel iets met me.

Ik stond al bij het raam… maar hij was er nog niet. En dat vond ik irritanter dan ik had verwacht.

Ik bleef vanavond net iets te lang staan. Alsof ik wachtte tot er iets gebeurde… wat misschien helemaal niet zou gebeuren.

Gister was het nog grappig. Met Daan erbij. Maar vanavond was het stil… en dat maakte het ineens anders.

Ik krijg best vaak de vraag... "Wat zijn die memo's eigenlijk?" Mijn gedachten, gevoelens en avonturen. Vooral met Thom...

Daan was er vanavond. Wijn, lachen… en dat ding stond er nog. Dus ja, we gingen kijken. Niet op een serieuze manier. Meer… voor de grap.

Ik liep al naar het raam voordat er iets gebeurde. Alsof ik wist dat hij er zou zijn.

Ik zei dat ik normaal zou doen. Dat lukte niet echt. En ik weet niet meer of het nog toeval was.

Er gebeurde vanavond eigenlijk niks. Echt niks. En toch bleef ik kijken. Misschien omdat… hij er gewoon is.

Dat ding stond er nog. Ik had gezegd dat ik ’m niet zou gebruiken. Maar ja… hij stond er wel.

Daan kwam langs met een cadeautje. Ik dacht dat hij een grap maakte… maar hij meende het dus echt.

Ik zat vanavond weer even tegen mijn telefoon te praten… en toen kwam er ineens een gedachte waar ik niet zo blij van werd.

Het was nog schemer vanavond. En toen werd het ineens stil. Ik stond bij het raam… en hij ook.

Het was nog licht toen ik thuis kwam. En toch wachtte ik tot het donker werd. Alsof dat iets uitmaakte.

Het was nog licht vanavond. Ik zat gewoon op de bank… en toch keek ik weer. Maar sinds dat bericht voelt het ineens anders.

Ik was even offline. En toen ik terugkwam, stond er een bericht in mijn inbox waar ik echt even stil van werd. Ik wist niet zo goed wat ik ermee moest.