Mila’s Audiodagboek

Ik had mezelf iets beloofd. Ik zou haar niet zoeken. Niet wachten bij de supermarkt. Niet toevallig gaan lunchen waar ik haar eerder zag. Maar als ik haar nog één keer tegenkwam... zou ik niet weglopen. Geen raam. Geen glas. Geen spel. Gewoon naar haar toe. En zeggen: "Hoi. Ik ben Mila." Vandaag kreeg ik die kans. Dit is mijn laatste memo. Welkom bij Mila's Audiodagboek.

Ik heb het gordijn dichtgedaan. Niet omdat ik Eva niet meer wilde zien. Misschien juist omdat ik haar wél wil zien. Maar niet meer zo. Ik ben ooit begonnen met kijken naar een man aan de overkant. Inmiddels weet ik wanneer er licht brandt, wie er binnenkomt en wie naar welk raam kijkt. Ik heb gewacht. Gevolgd. Getest. En ergens onderweg werd nieuwsgierigheid iets anders. Dus ik heb een besluit gen...

Vier vingers over mijn hand. Meer gebeurde er eigenlijk niet. En toch voelde dat in de supermarkt intiemer dan veel van wat er tussen onze ramen is gebeurd. Sindsdien denk ik aan haar stem. Haar parfum. Hoe dichtbij ze stond. En natuurlijk stond Eva vanavond weer aan de overkant. Glas. Haar. Dat eerste knoopje. Mijn lichaam kende het spel meteen. Alleen gebeurde er deze keer iets wat ik niet had v...

Aan de overkant durven we inmiddels behoorlijk veel. Zolang er maar een straat tussen zit. Vandaag stond ik in de supermarkt bij de pasta. Ik wilde spaghetti pakken. Zij blijkbaar ook. Onze handen raakten elkaar. Ik keek op. Eva. Na alles wat we aan weerszijden van die ramen hebben gedaan... was er ineens nog geen halve meter tussen ons. En het enige wat ik kon bedenken was: "Oh... hoi."...

Eva was alleen bij Thom. Dat is op zichzelf inmiddels niet eens zo vreemd meer. Maar dit keer zag ik haar binnenkomen. Met een sleutel. En later stond ze voor het raam. Glas. Haar los. Eén knoopje. Onze taal. Alleen stopte ze daar niet. En ergens halverwege besefte ik dat we elkaar niet meer nadeden. We vertelden elkaar wat we wilden. Zonder één woord te zeggen. Welkom bij Mila's Audiodagboek.

Ik dacht altijd dat ik degene was die keek. Naar Thom. Naar Eva. Naar wat er aan de overkant gebeurde. Maar inmiddels kijkt Eva terug. Ze herkent me buiten. Ze speelt met me. En ik wacht zelfs tot ze bij het raam staat voordat ik mijn badjas laat vallen. Dus misschien stel ik al die tijd de verkeerde vraag. Niet: waarom laat Eva mij kijken? Maar: voor wie doet ze het eigenlijk? En weet Thom daar i...

Hoeveel doe je nog toevallig als je eerst wacht tot iemand kijkt? Vanavond stond ik in mijn badjas voor het raam. Niet omdat ik iets wilde zien. Ik wachtte op haar. Pas toen ze verscheen, liep ik naar de badkamer. De deur bleef open. Het licht bleef aan. En mijn badjas bleef niet lang aan. Welkom bij Mila's Audiodagboek.

Sinds de lunch voelt het anders wanneer ik Eva aan de overkant zie. Ze is niet meer alleen iemand achter een raam. Ik weet nu hoe het voelt als ze op een paar meter afstand naar me kijkt. Hoe haar gezicht verandert wanneer ze me herkent. En misschien is dat waarom wat er vanavond gebeurde zo anders binnenkwam. Thom en Eva stonden samen voor het raam. Hij had alleen aandacht voor haar. Maar Eva? Di...

We hebben tegenover elkaar gezeten. Elkaar aangekeken. Hetzelfde spel gespeeld dat begon tussen twee ramen. En toch weet ik nog steeds niet hoe ze heet. Dat begon me ineens enorm te irriteren. Want hoe kun je zoveel over iemand denken zonder zelfs maar een naam voor haar te hebben? Dus heb ik haar er eentje gegeven. Voorlopig. Tot ik ooit genoeg lef heb om naar haar echte naam te vragen. Als dat o...

Aan de overkant kan ik mezelf nog van alles vertellen. Dat ze misschien niet naar mij kijkt. Dat een glimlach niets betekent. Dat een glas gewoon een glas is. Maar wat gebeurt er als degene naar wie je al weken kijkt ineens een paar meter verderop zit? Geen Thom. Geen appartement. Geen raam tussen ons in. Ik zag haar eerder dan zij mij zag. En heel even had ik dus nog de keuze om op te staan en we...

Ik had alles verwijderd. Mijn notities over Thom. Mijn notities over haar. Geen patronen meer zoeken. Geen tests. Geen spelletjes. En toen stond ze alleen in zijn donkere appartement. Steeds opnieuw bij het raam. Ik hield mezelf verborgen achter mijn gordijn en besloot niets te doen. Geen glas. Geen haar. Geen knoopjes. Als er werkelijk iets tussen ons gebeurde, moest het deze keer maar van haar k...

Er zijn dingen die minder onschuldig worden zodra je ze opschrijft. Een glas. Haar los. Twee knoopjes. Een blik tijdens een kus. Los van elkaar betekenen ze niets. Onder elkaar in een notitie... zien ze er ineens uit als een patroon. En dat patroon kende ik. Ik had het namelijk al eens eerder gemaakt. Met Thom. Dus besloot ik dat het genoeg was. Geen notities meer. Geen tests. Geen wachten bij het...

Ik dacht dat het makkelijker zou worden als Thom erbij was. Veiliger misschien. Want wat er tussen haar en mij gebeurt, gebeurt alleen wanneer we elkaar zien. Tenminste... dat dacht ik. Maar terwijl zij samen op de bank zaten, merkte ik iets waar ik me ongemakkelijker bij voelde dan bij die open knoopjes. Thom keek naar haar. Zij keek naar hem. En soms... leek ze naar mij te kijken. En ineens vroe...

Sinds ik weet dat zij écht de vrouw was die ik op straat volgde, voelt het raam anders. Minder veilig. Ik weet nu hoe dichtbij ze eigenlijk kan zijn. Dus ik had besloten het spel even met rust te laten. Geen tests. Geen knoopjes. Geen gebaren. Gewoon kijken. Dat hield ik een paar dagen vol. Tot zij weer bij Thom was. Ik wilde één ding weten: Als ik haar niets geef... komt er dan iets van haar? Wel...

Gisteren liep ik achter een vrouw aan. Twee straten lang. Omdat ik dacht dat zij het was. Ik kwam dichtbij genoeg om bijna zekerheid te krijgen en haakte toen af. Sindsdien probeer ik mezelf wijs te maken dat ik waarschijnlijk gewoon achter een willekeurige vrouw ben aangelopen. Dat werkte best aardig. Tot vanavond. Ze kwam bij Thom aan. Dezelfde beige jas. Dezelfde tas. Zij was het. En nu zit ik...

Gisteren vroeg ik mezelf af wat ik zou doen als ik haar ineens buiten tegenkwam. Vandaag dacht ik dat het gebeurde. Donker haar. Dezelfde lengte. Dezelfde manier van lopen. Ik zag haar voor me op straat en kon haar gezicht nét niet goed zien. Ik had gewoon door kunnen lopen. Dat deed ik niet. Ik ging achter haar aan. Eerst een paar meter. Toen een straat. Toen nog één. Steeds met dezelfde gedachte...

Gisteren wilde ik weten hoe ver zij zou gaan. Uiteindelijk was ik degene die stopte. Ik deed mijn blouse dicht, trok het gordijn dicht en zat daarna met trillende handen op de bank. Op dat moment voelde het alsof ik een grens over was gegaan. Vandaag realiseerde ik me iets anders. Het engste is niet wat er gisteren tussen twee ramen gebeurde. Het engste is dat zij niet in dat raam woont. Ze loopt...

Gisteren besloot ik dat ik haar zou testen. Niet met een blik of een glimlach. Iets specifieks. Iets wat niet zo makkelijk als toeval weg te verklaren is. Vanavond kreeg ik mijn kans. Thom was er niet. Zij wel. Alleen. Dus ik pakte een glas. Zij pakte een glas. Ik liet mijn haar los. Zij liet haar haar los. En toen dacht ik: Oké. Als dit echt een spel is... hoe ver gaat ze dan? Het antwoord had ik...

Eergisteren keek ik terwijl ik had moeten wegkijken. Maar daar lig ik niet eens het meest van wakker. Zij keek terug. Tenminste... dat dacht ik. Vandaag was ze er opnieuw. En deze keer gebeurde er bijna niets. Geen bank. Geen kleding op de grond. Geen intimiteit tussen haar en Thom. Alleen een raam. Twee vrouwen aan weerszijden van een straat. En een paar kleine bewegingen die stuk voor stuk toeva...

Na honderd memo's dacht ik dat ik inmiddels wel wist waar mijn grens lag. Niet dus. Vanavond waren Thom en zij samen. Op de bank. Eerst gewoon zoals altijd. Een glas wijn, praten, lachen, zoenen. Tot het niet meer "zoals altijd" was. En ik bleef kijken. Ook toen hun kleding verdween. Ook toen ze niet meer stopten bij zoenen. Ook toen ik heel goed wist dat ik eigenlijk mijn gordijn di...

Honderd memo's. Als je me bij de eerste had verteld waar dit heen zou gaan, had ik je waarschijnlijk uitgelachen. Het begon met een raam. Een man aan de overkant. Nieuwsgierigheid. Daarna kwamen de verrekijker, de notities, de vrouw, jaloezie en steeds opnieuw die vraag of hij wist dat ik keek. Maar ergens onderweg veranderde er iets. Want gisteren zat Thom gewoon thuis. En toch was híj niet d...

Eergisteren zei ik voor het eerst hardop dat ik haar aantrekkelijk vind. Dat klinkt misschien als een klein inzicht. Voor mij was het dat niet. Maandenlang draaide alles aan de overkant om Thom. Zijn routines. Zijn raam. Zijn blik. Zijn bezoek. Zij was een verstoring. Iemand op wie ik jaloers was. Tenminste... dat dacht ik. Vanavond was Thom gewoon thuis. Alleen. Een paar weken geleden was dat pre...

Eergisteren stond ze bij het raam. Thom was al weg. Zij stond daar alleen, net uit de douche, en keek naar buiten. Mijn kant op. Tenminste... dat denk ik. Sindsdien probeer ik mezelf ervan te overtuigen dat ik onmogelijk kan weten waar ze precies naar keek. Dat is waar. Maar dat blijkt niet de vraag te zijn waar ik mee zit. De vraag die ik mezelf niet durfde te stellen was veel ongemakkelijker: Wa...

Gisteravond bleef ze slapen. Dat wist ik omdat haar jas nog over de stoel hing en haar tas ernaast stond toen de woonkamer allang leeg was. Ik eindigde mijn memo met de bekentenis dat ik precies wist waar ik vanmorgen als eerste naar zou kijken. Dat heb ik gedaan. En misschien had ik gehoopt dat ik mezelf daarmee eindelijk een beetje belachelijk zou vinden. Dat gebeurde niet. Integendeel. Want van...

De afgelopen dagen is er iets veranderd. Niet aan de overkant. Aan mij. Ik dacht maandenlang dat zij vooral degene was die tussen hem en mijn fantasie in kwam. De vrouw op zijn bank. De vrouw die hem aanraakt. De vrouw op wie ik jaloers ben. Tot ik merkte dat ik ook naar haar bleef kijken wanneer hij uit beeld verdween. En gisteren durfde ik eindelijk een gedachte toe te laten waar ik zelf nog nie...