خوش حالی

برای سهیل، خوش حالی شاید همین‌قدر ساده باشه؛ توقع نداشتن از آدم‌ها، ناامید نشدن از زندگی و باور داشتن به اینکه جهان همیشه یه جوری هواتو داره. سهیل از اون آدم‌هاست که بلده با زندگی نجنگه و از داشته‌هاش بیشتر لذت ببره. سهیل بدون نگرانی از قضاوت آدمها دنیای مد را به دنیا نشون میده.

«چگونه می‌توان اندیشید بی‌آن‌که بیمار شد؟ چگونه می‌توان نقد کرد بی‌آن‌که به کین‌توزی فروغلتید؟ و چگونه می‌توان دانست بی‌آن‌که زندگی را قربانی حقیقت کرد؟» برای آرش عزیز که که هنوز جرئت خندیدن در دل اندیشه را از دست نداده .

روزی که قرار بود روبین از طنین خواستگاری کنه، فرصتی شد که با هم گپ بزنیم؛ روبین خوش‌حالی رو توی آرامش می‌بینه، توی خندیدن و سخت نگرفتن به زندگی. توی این‌که همیشه می‌شه دلیلی برای خندیدن پیدا کرد و لازم نیست هر چیزی رو به دغدغه تبدیل کنیم. حالا روبین و طنین در آستانه‌ی شروع یک زندگی مشترکن و من خوشحالم که این گپ رو همان روز ثبت کردم.

بعضی آدما رو واقعاً نمی‌شه تعریف کرد؛هرچی بخوای تعریفشون کنی ،یه چیزی ازشون جا می‌مونه! حسین از همون آدم‌هاست؛صادق، ساده و صمیمی و رفیق … باید نشست و قصه‌ش رو گوش داد. من از همون اول، یه حس احترامِ قاطی با صمیمیت نسبت به حسین داشتم؛فکر می‌کنم وقتی قصه‌ش رو بشنوین، شما هم این حس رو تجربه می‌کنین. همش به این فکر می‌کنم که شاگردای حسین توی دانشگاه چقدر خوش‌شانس‌ان که دکتر حسین رحیمی خجسته استادشونه.

سی سال گذشته… بعضی آدم‌ها اما هنوز وقتی از هم حرف می‌زنن، یه چیزهایی توی صداشون هست که نمی‌شه راحت از کنارشون گذشت. و این بار هم یار خوب تمام ماجراست…. آزیتا قصه‌ای داره که شاید خوش حالی توی اون، خیلی بیشتر از چیزی باشه که فکر می‌کنیم و یا میبینیم.

محمد حسن پور میگه خوش حالی همیشه قرار نیست تهِ خط منتظرمون باشه؛ گاهی همین که داریم تلاش می‌کنیم یه کم بهتر از دیروز خودمون باشیم، خودش یه جور خوش حالیه. و پذیرش شکست هم از لزومات زندگیست. با محمد از کیفیت زندگی گفتیم، از انتخاب‌هامون، از نتیجه و اینکه اصلاً «بهترین نسخه‌ی خودمون» یعنی چی. و البته به این نتیجه رسیدیم که برای حسن پور،۴۰از۶۰هم می‌تونه کاملاً قابل قبول باشه! وحتی۴۵ از ۶۰دیگه عالیه ....

ایمان از تنها بودن خوشش نمیاد. دلش می‌خواد همیشه بین آدم‌ها باشه؛ کنار دوست‌ها، خانواده و کسانی که دوستشون داره. برای آدم‌ها خیلی وقت‌ها از خواسته‌های خودش می‌گذره و بودن کنارشون براش یه جور خوش حالیه. با ایمان ،درباره‌ی آدم‌ها، رابطه‌ها، دل‌بستگی‌ها و اینکه چطور بودنِ آدم‌هایی که دوستشون داره می‌تونه حال زندگی‌ش رو عوض کنن گپ زدیم. ما رو در اینستاگرام دنبال کنید: @khoshhalipodcast

اگه از شقایق بپرسی بزرگ‌ترین خوش حالی‌ت چیه، جوابش یه نفره: ایمان. اما قصه‌ی شقایق فقط همین‌جا تموم نمی‌شه.
اون از کنار آدم‌ها بودن، کمک کردن بهشون برای اینکه خودشون رو بیشتر باور کنن و دیدن تغییرشون هم خوش حال می‌شه. درباره‌ی ایمان، آدم‌ها، اعتمادبه‌نفس و خوش حالی‌هایی که گاهی از جایی شروع می‌شن که انتظارش رو نداریم. ما رو در اینستاگرام دنبال کنید:
@khoshhalipodcast

ما آدما انگار یه قبیله لازم داریم؛جایی که بودنمون مهم باشه، حرفمون شنیده بشه و حس کنیم بودنمون برای بقیه فایده‌ای داره. حالا هر کدوممون یه نقشی توی قبیله داریم.برای بعضی‌ها مهم بودن مهمه، بعضی‌ها حتی اگر یه گوشه بشینن، دلشون به داشتن قبیله گرمه. اصلاً قبیله از آدم‌هایی با ویژگی‌های مختلف تشکیل شده؛و شاید قشنگی‌ش هم دقیقاً همین باشه… اینکه قرار نیست همه شبیه هم باشن. پوریار می‌گه برای اون، خوش‌حالی...

نازنین از نقطه‌عطف‌هایی میگه که مسیر زندگیش رو عوض کردن؛ از کتاب‌هایی که یه چیزی رو توی وجودش تکون دادن، از آدم‌ها و دوستی‌هایی که سر راهش قرار گرفتن و از معجزه‌ی زنده موندن. از اینکه یه جایی از زندگی، اون دنیای دیگه رو دیده؛ دنیای ترس و سیاهی و تباهی… و حالا که برگشته، انتخابش خوش حالیه. چون دیگه اون طرف رو دیده و نمی‌خواد برگرده اونجا. این قسمت، بیشتر از اینکه درباره‌ی خوش حال بودن باشه، درباره‌...

آزادی چیزی است که ماهان را خوش‌حال می‌کند، اما در این گفت‌وگو جایی ایستاد که اطرافیانش هم بتوانند از شنیدن این اپیزود حس خوبی بگیرند. حرف‌های بیشتری برای گفتن داشت؛ هم جسارتش را داشت، هم آن‌قدر خودش را می‌شناخت که بی‌پرده از تفکرات، مسیر زندگی و تجربه‌هایش حرف بزند. ماهان معتقد ه ما هنوز فرهنگ خوش‌حال بودن را به اندازه کافی بلد نیستیم؛ و خودش، به عنوان یک جنوبی، عاشق رقصیدن و زندگی کردن با تمام وج...

می‌گفت خوش‌حالی رو مثل گرسنگی یا تشنگی یه حس نمی‌بینه. مهمون این اپیزود استاد دانشگاه و ریسرچر روان‌پزشکیه؛ کسی که پایان‌نامه‌ش درباره خندیدنه. اما چیزی که بیشتر از هر مدرک و عنوانی منو جذب کرد، مدل زندگی‌شه. تهران رو با دوچرخه می‌گرده، با آدم‌ها هم‌صحبت می‌شه، می‌خنده و از خود مسیر لذت می‌بره؛ همون‌طور که سال‌ها خیابون‌های حیدرآباد هند رو رکاب می‌زد. شاید بعد از شنیدن این گفت‌وگو، شما هم یه جور د...

جنگ ویرانی سعدی نقاشی ریحان و شاهی دوستانی، بهتر از آب روان

چه کج رفتاری ای چرخ چه بد کرداری ای چرخ سر کین داری ای چرخ نه دین داری نه آیین داری ای چرخ

حدود ۲۰ سال پیش دیدمش. اومده بود کلاسِ من، برای یه دوره‌ی کوتاه. محکم بود، روی پاهای خودش؛ جوری که اصلاً حس نمی‌کردی باید بهش کمک کنی. بیشتر این حس می‌اومد که می‌تونی باهاش رفیق شی، کنارش بشینی و فقط گوش بدی. از زندگیش می‌گه، از تلاش‌هایی که هیچ‌وقت ولشون نکرده، از خوش‌حالی‌هایی که خودش براشون جا باز کرده. بی‌اغراق، بی‌قهرمان‌بازی. یه گفت‌وگوی صمیمی با دختری که ایستادن رو بلد نیست، اما بلدِه خوب ز...

فرنوش وکیله، ولی بزرگ‌ترین دفاعش از خنده‌ست. می‌گه خوش‌حالی اون‌قدرا هم چیز کوچیکی نیست که بشه راحت ازش گذشت. خودِ فرنوش همیشه می‌خنده؛ نه از سرِ بی‌خیالی، از این‌جا که باور داره حتی تو بدترین شرایط هم می‌شه یه گوشه‌ی کوچیکِ خوش‌حالی پیدا کرد. می‌گه سؤال این نیست که «چرا می‌خندی؟» سؤال اینه که اصلاً چرا نباید خوش‌حال بود؟ این اپیزود یه گفت‌وگوی خودمونیه درباره‌ی خنده، حالِ خوب و پیدا کردن خوش‌حالی...

ظاهرش آروم و کودکانه بود، ولی از اون آرومی‌ها که آدمو گول می‌زنه… یه هیجانِ بازیگوش زیر پوستش داشت؛ جوری که تو بازی‌ها، حریفِ همه می‌شد. بلد بود ظرافتش رو کِی و کجا خرج کنه، زرنگی‌ش هم همیشه دمِ دستش بود. همین دو تا ویژگی، بزرگ که شد، افتادن دستِ نخ و سوزن و نقش‌هایی ساختن؛ خوش‌حال، خوش‌رنگ، ظریف. اون بچه‌ای که یه روز سبک‌سرانه از ستون بالا می‌رفت، حالا انگار از ستونِ هنر بالا رفته، سبک‌بال… و برا...

این‌بار با سیامک ارفع حرف زدیم؛ آدمی که طنز توی کلامش زندگی می‌کنه، ولی پشتِ این خنده‌ها، قصه‌های جدی هم هست. سیامک از مهاجرتش می‌گه، از برگشتن، و از اینکه چطور وطن براش بزرگ‌ترین خوش‌حالیه. توی این گفت‌وگو هم می‌خندیم… هم از لحظه‌های سخت و واقعیِ زندگی رد می‌شیم. اپیزودیه برای وقت‌هایی که دلت می‌خواد خوش‌حالی رو نه فقط تو خنده، که تو ریشه‌هات، تو برگشتن، تو دوام آوردن پیدا کنی. گوشش بده 💛

«راستش خودم هم نمی‌دونم چرا این‌همه طول کشید تا مهسا بیاد خوش‌حالی و یه چای کنار هم بنوشیم. داستان من و مهسا از یه روز دویدن کنار هم گره خورد… و بعد، از کنار من بودن تو همهٔ مراحل این پادکست، رسید به روزی که نشست روبه‌روم و شد مهمونِ خونهٔ خودش. شاید واقعاً وقتش باید می‌رسید. مهسا از همون روز اول تو حیاط خوش‌حالی بوده… وقتی لوگوی خوش‌حالی فقط یه خطِ دست‌نویسِ عجولانه روی یه تیکه کاغذ بود، این مهسا...

همون اول که پرسیدم «بزرگ‌ترین خوش‌حالیت چیه؟» بی‌درنگ گفت: «دِلا.» بزرگ‌ترین خوش‌حالیِ بهداد، دِلاست. تا آخر گفت‌وگو هم هرجا حرف از خوش‌حالی بود، دِلا اون‌جا بود… حدیث هم بود. نتونستم جداشون کنم. همه‌چی به‌هم گره خورده بود؛ پدر بودن، دویدن، رویا و امید. بهداد از اون آدم‌هاست که امید رو زندگی می‌کنن، نه فقط درباره‌ش حرف می‌زنن. @khoshhalipodcast

آدم وقتی شعار می‌سازه، یعنی خودش بارها رسیده… به رویاهاش، به ته مسیر، و حتی ازش رد شده. برای همین دیگه مرزی نمی‌بینه که نشه ازش گذشت. حدیث کم‌نیارترین آدم دنیاست، و همین کم نیاوردن، خوش‌حالَش می‌کنه. خوش‌حالیِ حدیث، با چالشه. 💛 و حالا تصور کن این شعار، بشه شعار مشترکِ حدیث و بهداد. دونفری اجراش کنن… چقدر متفاوت می‌شه وقتی تیمی کار می‌کنی. اپیزود هفته‌ی بعد رو هم بشنوید تا کامل متوجه بشید که تیم «...

رفاقتم با مسیح همیشه از جنس هنر بوده، گاهی هم هنرِ زندگی و روزمره… تقریباً از اولین آدم‌هایی‌ست که دلم می‌خواد سالِ تحویل بهش زنگ بزنم. در این گفت‌وگو، مسیح فرق داره… یه گفت‌وگوی آروم و پر از خوش‌حالی‌های سال‌ها مسیر و تلاش. از زمین و زمان گفتیم، از ساز و زندگی البته مثل همیشه. پادکست خوش‌حالی را در اینستاگرام دنبال کنید: @khoshhalipodcast 💛

من یه دونده‌ام، با پیسِ متوسط. اما برای خوش‌حال بودن، کم و زیاد و متوسط نداره. می‌دونم شاید تو دلت بگی: «بابا پیسِ ۶:۱۴، ده کیلومتر دویدن، و نفر دوم رده‌سنی شدن با اختلاف زیاد از نفر اول، که این حرفا رو نداره!» ولی داشت… مسیر خوش‌حالیش حرف داشت، که تعریف کردم. فقط نتونستم همه‌شو بگم، چون مزه بود. و خیلی، خیلی خوش‌مزه 💛 امیدوارم شما هم لحظه‌های خوش‌حالیِ عمیق و ماندگار رو بچشید.

بعد از شنیدن حرف‌های افشین فهمیدم چرا همون روزِ اولی که منو توی تیم دید، تشویقم کرد… وقتی هنوز اسم‌هامون رو نمی‌دونستیم و همدیگه رو نمی‌شناختیم. افشین چون آدم‌ها خوش‌حالِش می‌کنن، همه رو می‌بینه. می‌فهمه کی تازه‌اومده، حتی وسط یه پارک بزرگ با هزار تا دونده. برای افشین، خوش‌حالی یه پازل بزرگه؛ تکه‌تکه، پر از درد و لذت، پر از مسیر. می‌گه حتی سختی‌هاش هم تیکه‌های خوش‌حالی‌ان. در چهل‌سالگی فقط یه دغدغ...

شیما برام همیشه یه یادآوریه از تلاش و انگیزه‌ست. اونجوری نیست که یه بخشی از زندگیشو فدای اون یکی کنه، واسه هر چیزی وقت داره، سر وقت می‌رسه و هیچ‌وقت تک‌بعدی نیست. خودم بارها دیدم واسه رسیدن به یه هدف چه‌جوری با پشتکار عجیب وقت گذاشته و آخرش هم گرفته. یه نمونه‌ی واقعی از یه جوون پرانرژیه که هم هدف داره، هم برنامه، هم دل. وقتی مامانش رو می‌بینی تازه می‌فهمی ریشه‌ی این همه قدرت و شادی کجاست؛ یه زن قو...