Yan Daire

İstanbul’da bazı semtler vardır. Ne tamamen yenilenmiştir, ne de eskimiştir. Sadece katman katman birikmiştir. Bakırköy. Sabahları deniz kokusu gelir ama beton daha baskındır. Trafik sesi uzaktan duyulur. Hastanenin bahçesindeki ağaçlar hâlâ yerindedir. Büyük binalar hâlâ ayaktadır. Ama içlerinden geçen zaman, duvarlarda kalır. Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi’nin çevresinde hayat her...

İstanbul’da bazı semtler vardır. Ne tamamen geride kalmıştır, ne de bugüne aittir. Sadece hatırlayanların içinde yaşar. 1970’ler. Yenikapı’da sabah, deniz kokusuyla değil; kömür, pas ve nemle başlar. Dar sokaklarda adımlar yankılanır, han kapıları erken açılır, evlerin içi gün doğmadan uyanır. Zaman acele etmez. Kimse bir yere yetişmeye çalışmaz. Bu bölümde anlatılan hikâye, 1970’lerin Yenikapı’sı...

İstanbul’da bazı sesler vardır. Ne dışarıdan gelir, ne de içeride başlar. Sadece duyana ait olur. Gece. Fatih’te, eski bir apartmanda, yan yana duran iki daire vardır. Biri yaşanır. Diğeri… bekler. Bu bölümde anlatılan hikâye, gece yayınında çalışan bir radyocu kadının, Nişantaşı’ndan koparıldıktan sonra sığındığı bir evde, yavaş yavaş çözülmesini konu alır. Program saatleri, ezanlar, suskunluklar...

İstanbul’da bazı evler vardır. Ne terk edilmiştir, ne de gerçekten yaşanır. Sadece içindekini aynı güne geri çağırır. Gece. Kadıköy Moda’da, eski bir apartmanda, yan yana iki daire vardır. Biri doludur. Diğeri… hep dolu gibidir. Bu bölümde anlatılan hikâye, Amerika’dan dönüp çocukluğunun evine yerleşen bir adamın, Moda’da yavaş yavaş daralan bir zamana sıkışmasını konu alır. Sokaklar, barlar, plak...

İstanbul’da bazı ışıklar vardır. Ne aydınlatır, ne de karartır. Sadece bakanı yerinde tutar. Gece 1. Cihangir’de bir apartmanın karşısında, her gece aynı saatte yanan bir lamba vardır. Kimse neden yandığını sormaz. Kimse ne zaman fark ettiğini tam hatırlamaz. Sadece orada olduğunu bilir. Bu bölümde anlatılan hikâye, Cihangir’de geçen, küçük bir detayla başlayıp yavaş yavaş yerinden kayan bir tanık...

İstanbul’da bazı saatler vardır. Ne gündüze aittir, ne de geceye. Sadece uyanık olanlara görünür. Saat 02:17. Gece vardiyasında çalışan bir 112 Acil Çağrı Merkezi operatörü için zaman, ekranın köşesindeki dijital rakamlardan ibarettir. Aynı cümleler, aynı kulaklık, aynı floresan ışıklar… Ta ki bir çağrı düşene kadar. Bu bölümde anlatılan hikâye, İstanbul Beşiktaş’ta, tek bir gecede geçen, sıradan...