Zapiski ze współczesności

- Bardzo piękne jest to, że nie tylko my, ale wszyscy czytający Miłosza mogą ułożyć swoją antologię. Za każdym razem będzie to wielka choć inna hierarchia wartości - ocenili przyjaciele poety.

- Pamiętam, kiedy przyjechał do Krakowa na swoją pierwszą wizytę Seamus Heaney jeszcze przed otrzymaniem Nagrody Nobla. Odbywała się u mnie w domu kolacja i na kanapie nazywanej później noblowską siedzieli obok siebie Seamus Heaney i Wisława Szymborska. Potem oboje otrzymali Nagrodę Nobla i stąd nazwa tej kanapy - wspominał przyjaciel Noblisty.

- Kiedy poszliśmy do prezydenta Krakowa po otrzymaniu przez Czesława Miłosza powiedzieliśmy, że miasto powinno dać nobliście mieszkanie, bo jak przyjeżdżał to musiał zatrzymywać się w hotelach - opowiadali przyjaciele poety.

- Miłosz polską poezję uważał za swoje gospodarstwo. On się tak radował jak działo się coś wokół poezji. Byłem w 1996 roku w USA u Miłosza. Wisława Szymborska dostała wtedy Nagrodę Nobla, a on był przeszczęśliwy - wspominali przyjaciele poety.

- Czesława poznałem w 1981 roku w czerwcu. Przyjechał opromieniony sławą noblisty do Polski. Był to karnawał Solidarności więc mógł przyjechać. Był to wyjątkowy czas - opowiadał Bronisław Maj.

- Przez pewien czas byłam realizatorem dźwięku w redakcji muzycznej. Posmakowałam pracy w studiu, pracy w terenie. Zaczęłam pracę 1 marca 1967 roku - opowiadała Anna Woźniakowska.

Anna Woźniakowska szczególnie interesowała się historią Opery Krakowskiej, czego efektem była książka "Czy Kraków zasługuje na operę? 45-lecie Opery i Operetki w Krakowie".

- Szykowałam się do studiów pianistycznych, ale na szczęście w ostatnim roku zorientowałam się, że to nie jest moja droga. Występy kosztowały mnie tyle nerwów... Wstydziłam się, że wychodzę do ludzi i pokazuje to, co jest tylko moje - opowiadał Anna Woźniakowska.

- Moja rodzina pochodzi z Krakowa. Jednak obaj dziadkowie do Krakowa przybyli, ale bardzo w niego wrośli - zaczęła swoją opowieść bohaterka "Zapisków".

- Ja go bardzo lubiłem, a on udawał że mnie lubi. Ale to była wielka gwiazda (...) Janusz przyjechał wtedy do Londynu i uczył jak należy pisać. W Nowym Jorku przez pierwszy okres mieszkał w mojej pracowni - opowiadał o znajomości z Janusz Głowackim bohater Rafał Olbiński.

- Nic nie wiedziałem o Nowym Jorku. Spałem pod biurkiem i chodziłem po redakcjach - mówił o swoich początkach w Stanach Zjednoczonych Rafał Olbiński.

- Musiałem zwracać stypendium, które dostałem od Kieleckiego Przedsiębiorstwa Budownictwa Miejskiego. Przyjechałem, żeby odpracować to stypendium. Ucieszyli się, że przyszedł do nich dobry architekt - opowiadał Rafał Olbiński.

Rafał Olbiński jako rodowity Kielczanin po latach spędzonych w swoim mieście wyrusza w świat. Konkretnie do Warszawy.

- Pamiętam nieustający huk i grzmoty. Potem powiedziano mi, że przez Kielce przechodził front rosyjski, więc to chyba było to - mówił o wspomnieniach z wczesnego dzieciństwa Rafał Olbiński.

- Przychodzi taki moment w życiu, że człowiek zadaje sobie pytanie co się w życiu udało, a co nie. Być może jest to okazja do takiego podsumowania - powiedział aktor.

- Zaczęło się to od p. prof. Tadeusza Łomnickiego. Kiedyś zaproponował mi, żebym został jego asystentem - zaczął swoją kolejną opowieść Andrzej Seweryn.

- Przeżywałem swego rodzaju depresję, bo był to moment, kiedy Spielberg obsadził "Listę Schindlera". Mam na myśli to, że nie obsadził mnie w głównej roli - mówił Andrzej Seweryn.

- Należę do ludzi, dla których przeszłość jest niezwykle ważna. Uważam, że nie urodziłem się w 1946 roku, ale że pochodzę z jeszcze dalszej przeszłości - mówił aktor.

To wszystko zaczęło się od Kuronia. Kiedy byłem w drugiej klasie i miałem około ośmiu lat, składałem przysięgę na grobach rewolucjonistów polskich w Cytadeli Warszawskiej, a później kontynuowałem kontakt z Kręgiem Walterowskim - zaczął swoją opowieść aktor.

- Jak byłam w piątej klasie szkoły podstawowej ogromnie chciałam być pianistką. Najbliższa szkoła muzyczna była w Stalowej Woli, a tam bym nie dojeżdżała. Ale w Rudniku było ognisko muzyczne prowadzone przez różnych nauczycieli. Mama mówiła, że nie ma możliwości, bo pianino to duży wydatek - opowiadała Lidia Bogaczówna.