Yaşamağı öyrənirəm

Bəzən elə anlar olur ki, dayanırıq və fərqinə varırıq ki, yavaşlamaq və həqiqətən yaşamı hiss etmək gərəklidir.. Bu anlar son zamanlar beynimdə öz məskənini salmışdılar, bu səbəbdən də sizlə danışmaq, paylaşmaq istədim.. Yavaşladıqca yaşamı dərin hiss edir və gözəllikləri görməyə başladığımın fərqinə vardım.. Gəlin icazə verək ki, biz tələsdikcə bizdən geridə qalan ruhumuz bədənimizə çatsın və yaş...

Həyatınızda bir dəfə də olsa, "mən humanitar və ya texniki yönümlüyəm" deyə düşünmüsünüzmü? Bu bölümdə mənə yaşamağı öyrədən anları və təcrübələrimi bölüşdüm. Hələki bacarmaya bilərsən, amma, bil ki, yenidən və ya sıfırdan başlamaq üçün heç bir zaman gec deyil. Yaşamaq istədiyin həyatı özün formalaşdıra bilərsən. Sadəcə prosesə aşiq olmaq və sevgi, zaman və qayğı ilə o potansiyalını çiçə...

Yaşamı öyrədən, görməyimi təmin edən, həyatımın bir bəsit anından sizinlə qısa hekayə olaraqdan paylaşmaq istədim. Xüsusilə, sizə iki sualım olacaq bu podcast bölümündə.. 1) İnsanları bizə yeridilmiş qəliblərin arxasından , o yüksək hasarların arxasından görə bilirik mi? 2) İnsanı insan olduğu üçün hər hansı bir təbəqəyə yerləşdirmədən həqiqi mənada dinləyərəkdən söhbət edə, ruha birazda olsa yaxı...

İlk epizodda həyatıma dəyər qatan, Xəlil Cibrandan uşaqlarla bağlı olan şeiri səsləndirdim və düşüncələrimi qısa olaraq sizlərlə paylaşdım. Şeiri sizinlə paylaşıram: And a woman who held a babe against her bosom said, Speak to us of Children.      And he said:      Your children are not your children.      They are the sons and daughters of Life’s longing for itself.      They come through you but...