Thodas Mazya Lekhani Madhun | Pratik Takle

At the end of the day, the most crucial conversation I have is the one with myself. You know! we know OUR REALITY better than anyone else. When you strip away the layers and stand at ground zero, facing the mirror, there’s no escaping the truth. You are aware of your choices, your actions, and the reasons behind them. You even have a sense of the potential outcomes. That’s why it is vital to commu...

उस रात की यादें आज भी मेरे साथ हैं वो भीनी-भीनी सांसों की खुशबू वो पानी की बूँदों से भीगी पलकें वो हल्का सा बिखरा हुआ काजल वो बहती नदी जैसे पानी-पानी हुई कमर वो बस एक उलझी सी बात है उस रात की यादें, आज भी मेरे साथ हैं वो आख़िर रात जब हम मिले थे वो आख़िर लम्हा जो हमने साथ गुज़ारा था वो आख़िर पल जिस पल मेरे लबों पर लब थे तुम्हारे वो आख़िर अलविदा जिसके बाद मैं कभी रोया नहीं उस मंज़र की गवाह सारी कायन...

हो! तसा मी बरा आहे... फक्त काल परवा बसलो होतो जुन्या जखमेची खपली कोरत! काय करणार? आता रक्त पाहिल्याशिवाय रात्र रात्रीसारखी भासत नाही.. कधी कधी सुऱ्याने वार करतो स्वतःवरच, मग वण उठतात कधी हातावर, मानेवर तर कधी छातीवर! रोज ह्या घरात, काही ना काही पडतं असतं, तुटतं असतं! आणि शोकांतिका ही ते उचलायला जोडायला साला कोणी येतचं नाही... कालच्या दिवशी कंदील फुटला, काचा पसरल्या - रुतल्या तरी अजून सगळं तसंच पडू...

सरते शेवटी छोट्या मोठ्या गोष्टींना तोंड देत मी अश्या ठिकाणी येऊन पोहचतो कि तिथे मला कोणत्याचं गोष्टीचं किंवा प्रश्नाचं स्पष्टीकरण देण्याची ताकद नसते. त्यावेळी, मनात चाललेल्या विचारांचा गदारोळ शांत करता येत नसतो. थकून जातो! काही सुचत नसतं. कसलीच ऊर्जा नसते अंगात, अगदी स्वतःशी संवाद करायचीसुद्धा! आणि मग असेच कितीतरी दिवस जातात शांतपणे, काहीच न बोलता. विचारांनी गोंधळलेला जीव त्याच्या चकव्यामध्ये अडकल...

आणि मग एखादया रात्री, कोण्या जुन्या जखमेचे घाव हिरवे होतात ! खपल्या गळून पडतात... रक्त वाहू लागतं! वेदना असह्य होते! मनात विचारांचं काहूर माजतं! अस्वस्थता थांड मांडून बसते, उत्तर न मिळालेले प्रश्न, पुन्हा डोकावू लागतात! सगळं काही छिन्न-विछिन्न होतं, समजवायला कोणीच नसतं, हात पकडायला कोणीच नसतं, घट्ट मिठी मारायला कोणीच नसतं... आपण चालत जातो फक्त, माहित नसलेल्या वाटांवर... विश्वासघाताची पिशाच्च तिथे...

आणि मग सगळी बंधने तोडून बाहेर पडतो तो, ह्या अंतहीन दुःखाच्या गाभाऱ्यातून! झालेल्या वेदनांचे घाव लपवत-लपवत, रक्तभंबाळ झालेल्या खपल्यांना मलम लावतं! खोलामध्ये घुसलेल्या कट्यारी-तलवारी उपसून काढतं, आणि झालेल्या नुकसानाचा हिशेब करतं! जीर्ण झालेल्या मनाला मग त्याला, देवाच्या अस्तित्वाचे धडे द्यावे लागतात! सांगावं लागतं की "उद्या आपण जिंकणार" "उद्या निवांत झोप येणारं" "उद्या रक्त दिसणार नाही" आणि "उद्या...

Shayad tumhe pata nahi. Lekin aaj bhi meine Sambhal rkha hai tumharaa diya hua pehela khat, Wo gulaab aur ittar ki shishi haan! Khat ki shyahi mit chuki hai lekin tumhara Ehesaas abhi bhi kaabil hai. ittar ki Kushboo nashaad ho chuki hai Lekin usse ishq ka qaas abhi bhi hassil hai. Wo tumhara Kala dupattaa. abhi tak bandha hai, mere Rumaal se Jab jaata hoon, din bharme mein toshaakhane Mehak aati...

Why did this happen to us? In certain periods of life, we come across people whom we love dearly. We share a special bond with them and have a unique attachment. They become an integral part of our lives, and we confide in them about every detail of our day. We develop spiritual connections with them. However, at some point, they unexpectedly leave without any explanation, leaving us puzzled and h...

Life can be a rollercoaster of anxiety and worries, especially when we fixate on things beyond our control. It's like trying to catch the wind - a futile endeavor. If you can't control it, just let it be, and maybe, just maybe, some peace might find its way into your life. But then again, even when we can control certain aspects, we still find ourselves riddled with apprehension. It's like holding...

..

isme tumhari koi galti nahi ki tum iss duniya ki kone me apni zindagi jine ke liye ladh rahe ho.. yaa shaayd apni ummedo, khwaabo aur jimmedarion ko pura krne ke liye koshish kr rahe ho.. ye duniyaa ka dastoor hai jab tak tum mashoor nahi hote tab tak tumhe koi tavvvajoo nhi dega.. pr haa mashoor honaa magroor nahi! aksr mashoor logon ki magrooriyat unhe dubaa deti hai.. apni koshish kabhi nahi ch...

Promises Promises are frequently seen as the foundation of every meaningful relationship, whether it be one that's personal or professional. They function as a powerful representation of commitment, faith, and responsibility. Relationships can be made or destroyed by promises based on whether they are fulfilled or ruined. Promises are so important, in fact, that they are regularly alluded to as th...

Detachment I believe "detachment" is sometimes misunderstood as a lack of feeling or apathy towards things, people, or situations. It is about having a healthy perspective on the world and realising that everything is impermanent, rather than being cold or indifferent. Detachment is the capability to let go of things that no longer support us and to build inner freedom and peace. When we create at...

एवढ्या रात्री जागा आहेस! कोणासाठी की कोणाच्या आठवणींत? तुझ्या डोळ्यांमध्ये दिसता आहेत बघ "उदासीनतेचे सोहळे".. आता अस कुठं पर्यंत जाणार आहेस त्या उदासवाण्या जंगलात? सगळं सारं भाकास झालंय, कुठेच दिसत नाही आता परतीचा रस्ता तरी चालला आहेस, चालला आहेस... कदाचित मी ही तेच करतोय! मी तुझ्याशी खोटं बोलेल, तू माझ्याशी खोट बोलशील.. पण स्वतःशी कसं खोटं बोलणार आपण? ह्या मनाचं ही एक बरंय ना, पाहिजे तेव्हा समजून...

तुझ्या उंमबरठ्यावर ठेवून जाईन मी माझं चिलखत, टोप, जखमांना लावलेल्या पट्ट्या, घाव भरून आलेल्या खपलीचे तुकडे, माझ्याच रक्ताने माखलेली तलवार, आणि माझी अर्धवट तुटलेली ढाल! रोज रात्री लढून आल्यावर हे सगळं काढून ठेवतो, देहाच्या प्रत्येक अंगावर घाव असते, इजा असते! रक्ताच्या धारा वाहत असतानां वेदना असह्य होतात, अशीच कोणतीच जागा नसते, जिथे मी मलम लावत नाही! ह्या सगळ्या गोष्टी लपवल्यावर मी येतो तुझ्याकडे, म...

तिची लिपस्टीक जरा गडद झाली!

या मनाचं गलबत दुनियेच्या अफाट समींदरात भटकत असतं! सोबत आता मागच्या लढाईच्या ताज्या जखमा, काही ओले कोरडे घाव, कश्यातरी गुंडलेल्या पट्ट्या आणि रक्ताचे लाल लाल डाग! दुनियेने केलेल्या सगळ्या अपमान आणि अवहेलनेचे ओझे आपल्या अडगळीच्या खोळीत ठेवून, चेहऱ्यावर स्मितहास्य आणि आनंदाचा भाव आणून ते लढतं असतं! झालेल्या जखमांचा हिशेब नसतो, मलमाच्या पट्ट्यांचाही हिशेब नसतो[. असते ती फक्त सातवणारी कातरवेळ!! उभं आयु...

माणुसकी कशी जपावी

वाटतं थोडं जखमी व्हावं आज खूप दिवसांचा नुस्ता हसतोय मी... व्यथा, वेदना, दुःख आता दारावरून परतून जातात! आधी यायची बर का, घरात बसायची, बोलायची, जेवण वैगरे करायची... मुक्काम असायचा त्यांचा! आता, येतंच नाही! कोणास ठाऊक रुसली आहे वाटतं! तो एकटेपणा साला, एवढा चांगला मित्र होता, कुठे गेलाय मला सोडून , काय माहिती! कॉल, मेसेज चा पण रिप्लाय नाही करत, बहुदा त्याने ब्लॉक केलं असावं मला! अरे बाबांनो, या रे अधू...

तुटलेल्या जहाजास भेटतो रोज एक किनारा, झालेल्या जखमांवर मलम लावण्यासाठी, थोडी आराम थोडी विश्रांती करण्यासाठी.. पुन्हा प्रवास सुरूच असणार चंगेज आणि सिकंदरासारखा जग जिंकायची मनिषा घेऊन उतरलो होतो या समिंदरात जन्मल्यापासून.. गलबताच ओझं इतकं वाढतं गेलं की सुचलंच नाही काय ठेवावं आणि काय टाकून द्यावं.. हरेक लढाई सरता सरता झालेत नवे नवे घाव काही खोल खूप खूप खोल वर गेलेत काही घाव वर वर लागलेत.. काही मलमपट्...

मेरे कुछ सवाल हैं, जो सिर्फ क़यामत के रोज़ पूछूँगा तुमसे क्योंकि उसके पहले तुम्हारी और मेरी बात हो सके इस लायक नहीं हो तुम मैं जानना चाहता हूँ क्या उसके साथ चलते हुए   , शाम को यूं ही बेख़याली में हाथ टकरा जाता है तुम्हारा  ? क्या अपनी छोटी अँगुलियों से हाथ थाम लिया करती हो क्या वैसे ही, जैसे मेरा थामा करती थीं ? क्या बता दी सारी बचपन की कहानियां तुमने उसे जैसे मुझे रात भर बैठ कर सुनाईं थी तुमने क्या...

होतो चुंबनांचा वर्षाव स्पर्शांची उधळण साजरा होतो मिलनाचा महोत्सव आणि तेव्हा ओठांनी लिहिल्या जातात एकमेकांच्या नग्न पाठीवर प्रेमाच्या असंख्य कविता

इक गेहेरा सन्नाटा था उस रात जब तुम चली गयी! उस पैंटिंग का सुरज ढल गया, तारों की रोशनी चली गयी,

athavtat manavarchya junya jakhmeche aaghaat kahi aani hote tyach tyach chukanchi punravrutti punhaa punhaa... tyach tyach goshtinmdhe aadun baslela asto manachaa kopraaa, saare june ghaav kurvaalat...

मौत से जिंदगी को खत