Şiirlenelim

Altı O bendim, beni unutma diyen sesinin çınlamasıyla şaşkın Ellerimi tuttuğunda uslu bir çocuk Gözlerini kapayınca karanlıkta kalan o bendim Bir düşten uyanmışçasına sersem Bir güle baktıkça solan Bir serçe salıverince köle Aklı hep o şarkıya takılı Gider mi gider, gitme desen de Yedi O bendim, gökyüzüne bakarak yıldız kaymalarından kendine umut biçen Her yıldızın bir ömrün bedeli olduğunu bilmey...

Huzursuzum. Uzak uzak şeylerin susuzluğu var bende. Ruhum loş uzakların eteğinden tutmak iştiyakıyla çırpınıyor. Ey büyük Öte, ey flütünün tiz çağırışları. Uçacak kanatlarım olmadığını ve burada, bu noktada ebediyen kalmağa Mecbur bulunduğumu unutuyorum. Uyanık ve istekliyim. Garip bir ülkede, bir yabancıyım... Sesin, nefesin bana imkansız ümidi fısıldayarak ulaşıyor. Dilin, kalbime, tıpkı kendisi...

Düşünüyorum da, Sanırım en büyük korku olduğumuz gibi görünmek... Yumuşacık kalbimizin fark edilmesi, Naif yönlerimizin keşfedilmesi, Cesaretsizliğimizin anlaşılması, Korkularımızın paylaşılması Sanki zarar göreceğimizin en büyük işareti. Kabuklarımızın altında Kendimizi saklamakta ne kadar da ustayız... ...Ve ne kadar güçlü korunuyoruz kalkanlarımızın ardında. Hissedilmeden, el değmeden, sevgimiz...

Her bulunduğum yerde yitiriyorum seni Yanıbaşımda olduğun oluyor kimi gün Ya da ben oluyorum sessizce gözlerinde Bir yaprak kımıldıyor hafiften Bu sessizlik, bir kasırga başlangıcı Kükremeye hazırlanışı denizin Bu, aslanların sarı, vahşi gözlerindeki ölüm parıltısı Bu bir yerde erimek.. Apansız yok olmak belki de Ve sonra susmak, susmak yüzyıllar boyu Beni unuttuğun bir uzak çizgide Tuvale sürdüğü...

Elleri el gibi kocaman Beyazda bir nokta gibi kocaman Kocaman boşluğun küçülttüğü her şey gibi Biriyle kendini artırıyor durmadan Biriyle koyunlar gibi güdüyor ötekini Ayaklarını gizliyor bir köpekle Evine dönerken, sonsuza geçen Göğü kullanıyorken maviye Günümüzden sesler alıyor, sesleri Sürekli, dingin, acısız Sonra duvardan duvara çizilerek  Ölü bir korkunçluğu taşıyor Sen, hey, duvarlar g...

Seni bir yaz gününe benzetmek mi, ne gezer? Çok daha güzelsin sen, çok daha cana yakın: Taze tomurcukları sert rüzgârla örseler, Kısacıktır süresi yeryüzünde bir yazın: Işıldar göğün gözü, yakacak kadar sıcak, Ve sık sık kararır da yaldız düşer yüzünden; Her güzel, güzellikten er geç yoksun kalacak Kader ya da varlığın bozulması yüzünden; Ama hiç solmayacak sendeki ölümsüz yaz, Güzelliğin yitmez k...

Uzanmış koca burun açık denize doğru, Lacivert ve gri gecenin değerinde. Karanlıkla başlar bir dünya sevgisi, Deniz feneri parlar, Talihe aldırmadan kayalar üzerinde. Bulutlar birleşir alaca düzlüklerde, Çöker uzak limanlardan bir sis. Bir sıkıntı başlar karanlığında kaderin, Bildirir, yanınca yanınca, Ömrün neresindesiniz, aşkın neresindesiniz? Yüreğin mi daralıyor, yıldız ışığında, Bırak anılar...

Çıksam şimdi güzelliğin gökyüzüne, Dolaşsam, Görsem bütün tanrısal sevgileri, Ölümsüzlüğün sofrasına bağdaş kursam, Ve anlatsam, Anlatsam o ağlatan mutluluğu, Bilmem, inanır mı bana mavilikler? Suskun bir coşkunun doruklarında, Pürköpük ve rüzgârlı  Bir nehir kahkahasıydı gözyaşı Vivaldi böyle dinlenirmiş meğer, Mutluluk bile sensiz çekilmezmiş, Ben ki, yaşamı toprak bilmiştim, Nice tohumlar...

Acı, ağulu dikenler gibi ruhuna dolandığında, Öfke, kızıl bir küheylan gibi koşturduğunda, Keder, yaşlı bir ağaç gibi üstüne yıkıldığında, Duracaksın, Durup, gümüş bir su gibi akan sabahın tazeliğine bakacaksın, Sana iki yüz yıl önceden haberler taşıyan alaycı kargaların sesini dinleyeceksin, Çiçeklerini koklayıp, derin bir soluk alacaksın. Ölüm seni kuşattığında, tam o sırada, Hayatı düşüneceksin...

Eskiden bir adamın ince olan yüzü Sonradan toparlaklaşırsa bilelim/mi/ki Acımasızlık daha çok yakışır böylelerine? Cebini değil Keşke, insanın zihnini zengin eden bir meslek edinmiş olsaydım, diyorum Sözlük yazarı mı olsaydım? Kelime oyuncakçısı mı yoksa? İncecik incecik bir güneş, Vursa penceremden içeri, Perdenin kenarında, biliyorum Gülümseyecek yüzüm Ilık bir lodos ya da Alnım yeniden ışıklana...

Sevinci üstlenen bir şeydi bu Karanlık gecenin yıldızları gibi, tam bir kopukluk oluşurken Orada yeni bir şey doğuyor Haykırıyor tükenmezliğini Bekliyor yola çıkmaya hazır bir gemi gibi Belki dünkü gibi çıkagelirse ve bulursa acı birimizi Unutma: "yalnız ölümdür susan, yaşam sessiz değildir asla" Her şey gölgeler kadar aydınlık olsa da Oradayız biz: yaşamda.. Ve duvarlara asılı resimler değişti. S...

Her akşam, her akşam, her akşam, Her şeyi baştan düşünüyor olmasam, Tartmasam baştan niye Ve neden kaybetmeyi seçtiğimi seni Ve yeniden yaşama fırsatım olsa Her şeyi yine aynı yaşardım hepsini diye Düşündüğümde bile, pişman değilken yani, Mutsuz olmasam, kızmasam sana Ve kendimi suçlamasam, n'apalım desem, Kabullensem, Anlatmasam her akşam sana olup bitenleri Gün boyunca, silsem yani seni hayatımd...

Bana bir şarkı söyle, İçinde sesin olsun Ve çiçek izleri olsun.... Seni de severim, çiçekleri de Bana bir şarkı söyle Bizi konuşan o şarkıyı söyle Akşam, şarkılara yatkın bir andır Aklın tembel yanını, etin tembel yanını Bildiğin türlü tembelliği Alıp getiren akşam Bizi her gün bulan akşam, Bize hiç danışmadan Uykuyu hazırlayan Başlangıcı olan bir şarkıdır dünya Söyle, De ki Bir yeri olmalı insanı...

Siz şimdi bana bir kucak gökyüzü getirebilir misiniz? Demir örgülerle parçalanmamış, Suda serin, suda pırıl pırıl akan bir yaprak, Bana çiçek kokusu, bana deniz bana toprak... Boyunca mayısa batmış bir ağaç büyütebilir misiniz bana? Verebilir misiniz muştusunu, silahları susmuş bir dünyanın? Aç doydu, güneşe sarındı çıplak - diyebilir misiniz? Söyleyin bana,  okuyabilir misiniz kurtuluş haber...

Yeni bir dize'yi pencereden uzatıp, güneşe doğru Tuttunuz mu akşam üzeri? Hava esintiliyse eğer , Pır pır ettiğini görürsünüz ışıltılar saçarak yer yer. Kimi kez, elinizden kaçtığı da olur; tepe, göl, koru, Tarlalar, karşı dağlar derken bulutlara karışır gider. Boş kalır şiirdeki yeri. Artık dilinizde bir soru: Nerde benim düş kelebeğim, ışıktan kuşum? Neydi zoru? Yokluğunu gidermek için ararsınız...

Artık hiçbir şeye karşı değilmiş gibi, kayıtsızım Yolculuğun sonunda, ormanda duyduğum sesi öldürdüm Amacım yoktu sesi öldürürken, ses öldüğü için de, hala amaçsız sayılırım Ormana karşı değilmiş gibi kayıtsızdım Ormandan çıkınca şehrin ışıkları ve ışıkların suda işaret ettiği anlamların adı olan: dünya ile karşılaştım "Anlamıyorum seni" diyen birine, kendimi anlatmak üzere uzattığım kitap hâlâ ok...

Dağlarının, dağlarının ardı, Nazlıdır. Uçurum kıyısında incecik bir yol Gider dolana - dolana, Bir hastan vardır, umutsuz, Belki Ayşe, belki Elif Endamı kuytuda başak, Bir sancı, Bir hayin bıçak... Ölüm bu, Geldim, geliyorum demez. Ya bir kuşluk vakti, ya akşam üstü, Ya da seher, mahmurlukta, Bakarsın, olmuş olacak. Dağlarının, dağlarının ardı korkunçtur. Hiç akıl edip de düşünen var mı? Gün kimin...

Bugün masal değil, Masaldan daha güzel, gerçek Bugün yeryüzünde olduğum gün! Ayaktayım işte; Asfalta dik, Akasyaya muvazi, İnsanlarla omuz omuza, Kurtla, kuşla aynı kaderde, Gülden laleden farksız, Faniliğinde ömrün, Herkes gibi dertli Ümitli herkes kadar; Bahçem ağaçlardan, çiçeklerdendir. Evim, taştan yapılmış. Annem, kardeşim gibi severim-Ağaçları, taşları, çiçekleri. Hepsine dair hâtıralarım v...

“Kalbimin derinlerinden bir kuş uyandı, uçtukça büyüdü, çoğaldı... oysa yüreğimi hiç terk etmemişti.” “Tanrı'nın hükümranlığına, Hangi kapıdan girdiğini sorma, Bilakis bir kez yerleştiğin O sessiz yerde kalıver.” Üç küçük belen vardı önümde: birini aşıp kaçabilmekti umudum Ötesinde nelerin beklediğini bilmeden...ve belki buydu beklentim, Niye kaçtığını da bilmemekti üstelik… Sonra belenler peşi sı...

Adam yaşama sevinci içinde Masaya anahtarlarını koydu Bakır kâseye çiçekleri koydu Sütünü, yumurtasını koydu Pencereden gelen ışığı koydu Bisiklet sesini, çıkrık sesini Ekmeğin, havanın yumuşaklığını koydu Adam masaya, Aklında olup bitenleri koydu Ne yapmak istiyordu hayatta, İşte onu koydu Kimi seviyordu, kimi sevmiyordu Adam masaya onları da koydu Üç kere üç, dokuz ederdi Adam koydu masaya dokuz...

Kaderde senden ayrı düşmek de varmış Doğrusu bunu hiç düşünmemiştim... Seni tanımadan, Hele seni böyle deli divane sevmeden, Yalnızlık güzeldir diyordum Al başını, kaç bu şehirden Ufukta bir çizgi gibi gördüğün dağlara kaç Rüzgarın iyot kokularını taşıdığı denizlere git Git gidebildiğin yere, git diyordum Oysa ki, senden kaçılmazmış Yokluğuna bir gün bile dayanılmazmış. Bilmiyordum... Yine de daya...

Seni hayal ediyorum... Karşımdaki kapıdan çıkmanı, Hırçın rüzgarın savurduğu saçlarını düzeltmeni bekliyorum. O sırada bizi düşünüyorum Evren büyük bir salondu, Sen en köşedeki utangaç yıldız. Herkes parıldayan sahneye bakıyordu, Bense, gözlerini kırpana kadar sahneyi sen sanıyordum. Sen bir ütopyasın, hayalinle yetiyorsun Ben acı bir gerçeğim, yanlışlara küsüyorum Sen bir kar tanesisin, beyazlara...

Bilinmeyene yürümek garipti Hayat belki de, Bilinmeyene yürümekten ibaretti Bir sonraki atılıp atılamayacağı bilinmeyen bir adımın, Götürüp götüremeyeceği bilinmeyen bir yolun, Sonundaki bilinmeyenlerden oluşuyordu her şey Ve hiçbir şeyi önceden bilmek mümkün değildi Aslında yürütülmekti sonunu bilmeden yürümek Cesur atılmalıydı adımlar korkuyla umut arasında Güneş açar, Ya da yağmur yağardı. Depr...

Kente yalnızlık gelirdi sen uyuyunca, Yüzümde mevsim değişirdi uyandığında, Bilmezdin gizliden seni sevdiğimi, Aşkın içimde solardı, Adın, bahardı Eteğini koştururdun sokağımızda Sokak sus pus olur, sana bakardı Bilmezdin gizliden izlediğimi Gözlerim, gözlerinden korkardı Hatırlıyorum, adın bahardı Sokakta bir bayramdı, Sanki sonsuz bir ayrılıktı okula gidişin Bilmezdin her sabah seni yolcu ettiği...

Artık anlaşılmıştır günün akşamlığı, Kesin mat yok, iyi oyun vardır sadece Ve satranç, aslında dalgınların oyunudur Dalgının ölüm karşısındaki sükuneti, Düşmana, ölümün dehşetinden korkuludur “İzimi süren bir panter var: Bir gün beni öldürecek olan... Acıları, mutsuzlukları, karşılıklı haksızlıkları h a t ı r l a m a ğ a b i l e d e ğ m e z... Uyumaya gidiyorum, Yatağa yatır beni. Baş ucuma bir la...