Şiirlenelim

Yitik adalardan uçurdum son uçurtmamı. Güllerin kırmızısı, tek olsun, bir de beyaz, Niye papatya getirmezler anlamam. Son bir kokladım memleketin dağlarını, Kalmak istesem de, artık kalamam. Son kez seviştiğim kırlarda o yaz İstesen de yapamam, isteme unutmamı. İstesen de yapamam, isteme unutmamı. Kırk beş mi? Bir gül daha, elli olsun, Bu yıl güller biraz daha pahalı. Kalmak istesem de artık kalam...

Sana böyle akmaktan çok korktuğum için oldu her şey Şelaleler de bu yüzden ilgilendiriyor beni ...Dünya çok üzücü bir yerdi, savaş filmlerini ve samurayları eskisi gibi sevmiyordum. bir boşluktan aşağı mı bırakıyordum kendimi? Teller tenimi çizip canımı mı yakıyordu? Mutsuzluğuma mı alışıyordum seni severken? Yoksa kan kaybından mı ölüyordum? Daha fazla parçalanacak parçam yoktu.. Neyse, Ben meleğ...

Biraz abartma değil mi bir insanın ardından dünyanın sonuna dek gideceğini söylemek? Diyelim ki dünya sonsuz ve o insan birdenbire yoruldu! Diyelim ki ortalık kıyamet: yağmur, dolu! Biraz abartma değil mi söz etmek bir insanın gözlerinden? O gözler sanki doğdukları bengiliği yansıtan derin dağ gölleriymiş gibi? Ya çökerse o dağlara kara bulutlar! Ya çamur fışkırırsa derinliklerden! Abartmıyor musu...

Bütün gün kırlarında dolaştım yurdumun Oynak tepelerinde, ayartıcı ovalarında. Bütün gün kırlarında dolaştım senin Bir avuç toprak arayarak, boş, serin Oysa ne kadar anlamsız, tarihsiz bir toprak Tarihsiz bir ev, tarihsiz bir insan aramak, Bazı şairlerden sonra geçti artık Geçti artık bazı şeyleri anlatamamak İşte bir sürü bitki, adını bilmediğim Kuzukulağı, devedikeni, ısırganlar yanında Sarı ve...

Ey ruhumun oğlu! Her yerde dalgalanıyorsun, Gece fırtınalarının dalgalarını Şafakla yatıştırıyorsun. Fakat acı günlerin köpüğü Bulanık ve ağır Fırlatıyor seni yeniden gecelerimin diplerine... Sen, ruhumun ardına kadar açık En gizli yerlerine sevgiyle bekçilik ediyorsun; Koruyorsun onu bütün saldırılara karşı. Ne zaman bir an için gitmen gerekse, Sıkıntılar hızla yöneliyor içime. Fakat sen, karanlı...

Sonunda canına tak dedi bu eski dünya Çoban kızı ey Eyfel kulesi köprülerin sürüsü  Bıktın yaşamaktan eski Yunan’da ve Roma’da Otomobiller bile kocamış görünüyor burada Ve sen pencerelerin gözetlediği bir utanmadır alıyor seni İşte bu sabah şiir nesir için de gazeteler var Bu sabah güzel bir sokak gördüm, adı aklımda kalmadı Yeni ve pırıl pırıldı,  Bir borazan gibiydi Sabahleyin bir cana...

Yaşamak, o senin saçlarını akşamlardan akşamlara alıp götüren sudur Yaşamak, bir çocuğun oyuncaksız uykusudur Söndürerek umutların derin ışıklarını, Ve düşünceler gömerek karanlığın ortasına, Kendini çorak toprakta ölümlere adayarak, Yaşamak sürüklemektir düşlerin tortusunu Yaşamak, o senin saçlarını korku salan rüzgârlardan alıp götüren sudur Saçlarını meltemlere bırakan bir ilkyaz uykusudur Hep...

Alnıma kuşlar birikiyor, alnımdan hüzünler uçuyor Elimin yarısı dağılıyor, hiçbir ucunu tutamıyorum hayatımın Artık beni anlatacak kadar yağmur yağmıyor sokaklara Artık ne söylesem yaşadıklarım üzerine kaygılarımdan sıyrılarak Tozlu ve yavan kalıyor,  Müthiş bir hikayeye benzemiyor hikayem, Bir tek şarkım bile olmuyor,  Ağır bir yaz gecesi babamı alıp götürmelerini anlatsam da şiirlere d...

Geçen akşam gök gürlüyordu, ve toprağın çınlayışını duyuyordum insana verilen bu yanıt, kısaydı ve yalnızca bir çatırtıydı. Dosttu gökyüzünün sağnağı, bizimleydi Tanrı’nın gecesi, ve sevgi, her yerde kaynaklarına geri dönüyordu. Biliyorum, gördüm: yaşam kaynaklarına geri dönüyor, yıldırım gereçlerini topluyor terk edilmiş taş ocaklarında, çamların sarı çiçektozu, teras köşelerinde birikiyor, Ve Ta...

Sana vermiş veren sulardan ses Sana vermiş veren şiirden dil... Yaratılmışsın ayrı topraktan... Hamurun, toprağın bizimki değil! Saçların var ki başka türlü sarı, Gözlerin var ki başka türlü yeşil. Yarı olmuş vücudun üstünde Ne güzel şey, çocuk yüzün, çil çil! Bu köpükler, bu dalgalar, bu güneş, Hepsi birden diyor: 'Geliş, serpil!' Nefesin var ki başka türlü sıcak, Gözlerin var ki başka türlü yeşi...

Sen bister-i gülde yatasun şevk ile handan Men kül döşenem gülhen-i mihnette  sebep ne? Ey can! Sebep ne? Işıtmaz şulesi günün Kusar zehrini düşünceler Çiçek açmaz bülbül ötmez olur Sıvanır katran gibi geceler Yüreğin yangını dinmez devleşir kıvılcımlar Yalnızlık kesilmiş bir pınar gibi Cem Sultan ağlar Çalınıp durmakta çan Varlığın şevkine inat Napoli ezansız Napoli kahpe Yarasalar Napoli’de...

Bu müzik seninle başladı. Bu çalkantılı akım, kayaları yumuşatan bu ağrı, dikkati unutturan imge, bu geçmiş zaman sayfalarında özlenen saat. Her gün biraz daha kendimizden uzaklaştığımız zamansız ve mekânsız kaldığımızda gecede. Artık kendimi seninle tanır ve tanınır oldum. Bir yokluğu mu kucakladım diye düşünmedim hiç. Sorular sorup formüller aramadım. Sınırsız bir akıma dönüştü zaman. Bir eski z...

''Bırak, suskunluğum senin şarkın olsun! Ne ifade edebilir ki fısıldayışları sana, Hayatın bahçesinden ayrılmış bir yoksulun? Bırak, hiç adın olmasın iç dünyamda - Ruhumda oluşmuş, ama düşlerden yoksun, Artık sesi kalmamış bir çan gibi, Tatlı gelini acılarımın, Ve uykularımın sarhoş gelinciği.'' ''Toprakta ölüşlerini duydum çiçeklerin, Ve havuzların sarhoş yakınmalarını, Bir de çanların söylediği...

Alnına konsun bu öpüş! Ve, şimdi senden ayrılırken, İtiraf edeyim ki, Günlerimi bir düş Sayarken yanılmıyorsun; Ama, umut gitmişse uzaklara Bir gece ya da bir gün Bir görüntüde ya da bir şeyde olmaksızın Fark eder mi bu yüzden? Bütün gördüğümüz ve göründüğümüz Yalnızca bir düş içinde bir düş. Kırılan dalgaların dövdüğü bir kıyının Haykırışları içinde duruyorum: Ve altın kum taneleri Tutuyorum avuc...

Ben ölürsem akşamüstü ölürüm Şehre simsiyah bir kar yağar Yollar kalbimle örtülür Parmaklarımın arasından Gecenin geldiğini görürüm Ben ölürsem, akşamüstü ölürüm Çocuklar sinemaya gider, Yüzümü bir çiçeğe gömüp Ağlamak gibi isterim Derinden bir tren geçer Ben ölürsem, akşamüstü ölürüm Alıp başımı gitmek isterim, Bir akşam bir kente girerim Kayısı ağaçları arasından Gidip denize bakarım, Bir tiyatr...

Ateş, sardı kör yılanın gözünü İspinoz kuşu da ötmez oldu Kurudu evinizin önündeki asma Yüzünüzün denizinde yapraklanan kan, Şimdi ölü suların dibine çöküyor Artık cellatlar sizi hatırlamıyor. Avlunuzun taşlarından bir ses Soruyor belirsiz zamanlarda “Öldün mü oğul?” Kim biliyor bu sorunun karşılığını? Sizin için değil artık gölgeli, serin Bir ikindi masası konuşmaları Oralarda demirden çeneleriyl...

                                                                  &nbs...

Hiçbir cümleye sonundan başlanmaz, Bağışla Ümitsizlik ciddi bir iştir Bilirsin ki, adımı duyduğumda bile ürperirim Bir de parmaklarını öptüğümde. Ama sana ümidin fotoğrafını çekip yollamak isterdim Arkasında şu yazardı; ciddiyim. Bağışla Bilirim ki Olmazlar, düşü olmayan kalplerde yetişir. Hiçbir siyahın rengi solmaz Adın en güzel şimdi söylenir, bağışla... Silinmektir mümkün, tutunmaksa aramızda...

Önünü alamıyorum bu kör gidişlerin yollarda, Herkes bir yere gidiyor, önünü alamıyorum Çaresiz direniyorum bu dönüm noktalarında, Kimse elini uzatmıyor Bir gürültülü yaşamağa gidiyor dünya boşalan bir deniz gibi Bu sesler ormanında, kaybolan bir çağ bu. Nereye gitsem hep apartmanlar çıkıyor önüme Alıp başımı duvarlara çarpıyor bu yollar Gidip gelmelerim bu dar sokaklarda, İnsanların koşup dolduğu...

İnsanla büyüdü zaman İnsanla büyüdü her şey, Çok uzun bir dünyanın sabahında.... Bir ince yaşama bu Elinden tutup götürdüğümüz İçimizin çılgınlıklarına, Bütün çılgınlıklarına, Sevgimiz de orada, Düşmanlıklarımız da Sıyrılıyoruz korkulardan, Zamanlar içinde sonsuzca özgür Unutmam, isterim seni... Büyüttüm soluğumun sıcaklığında binlerce yıl Ezildim kimi yerde, Çıktım dağ başlarına, Kolay değil sevm...

Bir kent neyi anlatır? Kanat çırpışlarıyla gelir, bilmediğin bir yaşama doğarsın Kuytularda kimsesizliğin tarihi yazılır Kim bilir, Hangi sancının kıyısında çağırır seni toprak... Kimi kentler, meyveleri anımsatır Çocukluk anılarımla gelir, Üzüm bağları, Kayısı ağaçları, Mayhoş elmalar arasında, dedemin sevecen yüzü Kimi kentler, Depremlerle kazınır evrene... Yer sarsılıyor, Tutunacak ne bir dal,...

Yüreğim sızlıyor, bu roman iyi bitmeyecek Beterin beteri var diyenlere inanmıyorum... Hep böylesi havalar besler fırtınaları Korkarım bu mavi ışık çabuk sönecek Duymazdım durgun suların bezgin türkülerini Alışmak, ölümün bir başka adıymış, bilmezdim Bir yangın sonu yorgunluğu yakıyor avuçlarımı Bir rüzgar, kulaklarımdan hiç eksilmiyor Esirgenmiş bir dünyada müthiş yalnızım Ben, mısralarımı kerpiç...

Doğaya benzer, doğaya benzer, doğaya benzer, Doğaya, doğaya, doğaya, Tüye benzer, Düşünceye benzer, Ve bir bakıma yer yuvarlağına benzer, Durmayan, gerçekçiliği olmayan şeye, kendinizi bir başka yere vermişken sizi yakalayan uykuya, Yabancı bir dildeki türküye, Ağrıyan ve sızılı kalan bir dişe, Dallarını bir taşlığa yayan, Yazları çıkan toza, titreyen bir hastaya, Bir damla yaş akıtan ve böylece k...

İnsan haysiyetini boğazlayarak, kışın soğuk bir gününde, dilim bağlı, dört duvar arasına koydular beni. Her adam, kendi dünyasını yaşıyordu. Bir kadına tutkundum o sıra. Onu en iyi tanıyanlar, elbette ki benden önce tanıyanlardır. Çiçeği ve kadını. Yaşamımda belki de ilk kez, her şeyi sağlıklı bir insan gibi irdeledim; eskisi gibi yalnızca heyecanın ve sabırsızlığın etkisiyle yorumlamadım. Yaşamım...

Ve şehrin yaşlılarından biri, "Bize iyilik ve kötülükten bahset." dedi. Ve o cevap verdi: "Yalnızca içinizdeki iyilikten bahsedebilirim, kötülükten değil. Çünkü kötülük, kendi açlık ve susuzluğu içinde azap çeken iyilikten başka ne olabilir ki? Gerçekten de iyilik, Acıktığında, en karanlık mağaralarda bile yiyecek arar Ve susadığında kirli, durgun sulardan bile içer. Siz, kendinizle bir olduğunuzd...