Şiirlenelim

Sanki rastlantının yedeğinde ilerleyen bir geçitteydik Kendi yolumuza gidecektik çıktığımızda, Bir daha hiç görüşmeyecektik Çaktırmadan ikimizde yolu uzatıyorduk aslında Dilimizden önce, öğrenmiştik oyunlarımızı, Karanlığı kullanışlı hâle getirmeyi, Sessizliği sessizce yorumlamayı, Hamlesiz ilerlemeyi, durmayı, çekilmeyi, silahları zamanında bırakmayı, Hırpalarken bile, öldürücü darbeden uzak durm...

Büyük bir oda. Bahçeye açılan bir pencere Ortada bir masa Yanda bir kapı Daha birkaç şey: Örneğin bir yunus balığı, camdan bir heykel Sabah. Duvarda gün tanrıları Rezneler, sedef otları- küpe çiçekleri görünür pencereden Görünür ama görünmez Yani hiçbir şey yerinde değil pek. Bugün ne? Salı! O bile yerinde değil Bir bardak, bir sürahi yerinden edilmiş Bir çıkrık, bir zaman dışını kolaçan eder şöyl...

Göğü kucaklayıp getirdim sana Kokla, açılırsın Solmuşsun, benzin sararmış Yorgun bir işçinin yüzüne benziyor yüzün, Öyle bükük bakma bana Çam kolonyası getirdim sana Kentli dağlıların haklı sevdasını, Bolu ormanlarından çarpan bir koku Üzme kendini bu kadar Sana umudu öğretmeyenlerin suçu mu var? Bak, yeryüzü ne kadar geniş Ne kadar dar Dur! Akıtma yaşını Gözünden öpecek bir yer bırak Bana en yakı...

Maske yalnızlığı bu bizimki, Çevre denizlerden balık kokusu, Biraz solan bir çiçek, Biraz açan bir dize, Yanıtsız sorular terkisinde ünlemler konduruyor sokak başlarına Acıyla karanfil, dostluk anımsatan tiradlardan.. Ama sizi hep ben öldüm satır aralarında Ama siz hep o konuşkan sözlüğün ikiziydiniz, Kekemeydiniz yaşanmamış mutluluklardan Sizinle her çoklukta azdık, Yürüdükçe bir okyanus yıkardı...

Duydum ki, yine umudunu kesmişsin insanlardan, dostluklardan... Duydum ki, yine acımaya başlamışsın kendine... Yolunu kimselerin bilmediği, bilmek de istemediği, sevginin o hayal ülkesinde birilerini beklerken çok üşümüşsün... İnsan ancak kendisine sevgili olabilir, diyormuşsun. Şimdi, artık yollarda ve bin bir hayalin peşinde sürüklediğin ve yıprattığın sevgine minnet borcunu ödeyecekmişsin... Ac...

Gün gelir, insan anlayıverir tek başına yaşlanan bir ağaç olduğunu O yüzden kederi yazmak isteyebilir rüzgârın gövdesinde açtığı yaralara Sonbaharda şaşarak öğrenirsin yaprakların rengine inanmamayı Ve zamanın o müthiş yalanını... O müthiş yalanını tutkunun, ihtirasın Anların, anıların... Çılgın bir nehir gibi, Kör koşularda yaşadıklarının ve yaşayamadıklarının Dağlarda, odalarda, avunmalarda Çoğa...

“Dikkat ediniz ki, insanın cesedinde bir et parçası vardır. O et parçası sâlih oldukça, bütün vücuddaki âzâlar sağlam olur. Eğer o fâsid olursa, bütün cesed bozulur. O et parçası kalptir.” Yavaş! Yavaş, sessiz… Dudağımdan, ansızın, güle ve gül bahçesine ait bir laf çıktı da, o gül yanaklı yanıma gelip ağzıma bir tokat attı! Bana bak; şu safran gibi sararmış iki yanağımı seyret! Benim yüzümde, bıra...

İthaka'ya doğru yola çıktığın zaman, Dile ki uzun sürsün yolculuğun, serüven dolu, bilgi dolu olsun. Ne Lestrigonlardan kork, Ne Kikloplardan, ne de öfkeli Poseidon'dan. Bunlardan hiçbiri çıkmaz karşına, Düşlerin yüceyse, gövdeni ve ruhunu ince bir heyecan sarmışsa eğer. Ne Lestrigonlara rastlarsın, Ne Kikloplara, ne azgın Poseidon'a, Onları sen kendi ruhunda taşımadıkça, kendi ruhun onları dikmed...

Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden? Bilmem, bu yanardağ ne biçim korla tutuştu? Pervane olan kendini gizler mi alevden? Sen istedin, ondan bu gönül zorla tutuştu... Gün senden ışık alsa da, bir renge bürünse; Ay secde edip, çehrene yerlerde sürünse; Her şey silinip kayboluyorken nazarımdan, Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse... Ey sen ki, kül ettin beni onmaz yakışınla, Ey sen ki, gönüll...

Yürüyorsun camdan bir çizginin üstünde, Aşağıdan yılların şekilsiz çığlıkları Hiç bir zaman istediğin olmadı değil mi?  Bıçak yağmurunda korkmadan tek başına Aklın tabii ki en son bıraktığın yerde Gözlerinin arkasında sessiz bir gemi, Kim bilir hangi yüzyıldan, kim bilir adı ne? Tek yapmaya çalıştığın, dengeyi korumak Gece ile gündüz, ya da ölüm ile hayat Aslında hiç bir şeyden haberin olmaya...

Yaşamım ne anlam taşımıştı? Bunca sevinç ve acının üzerinden geçip gitmesinin hikmeti neydi? Şimdiye kadar içimde hissettiğim, hala hissetmekte olduğum gerçeğe ve güzele karşı bu susamışlık nedendi? Ne diye, inatla, gözyaşları akıtarak sevdalar ve acılar çekmiştim? Niçin bugün de başım hazin bir sevgi uğruna yine utanç ve gözyaşlarıyla eğilmişti? Madem yalnızlıklar içinde pek sevilmeden yaşayıp gi...

Bundan sonra kalbimi ezen yükler var! Sapından tutup göğsümden çıkaramayacağım hançerler! Her gün yavaş yavaş zehirleyen en derinlere saklanmış oklar! Ve hala yaşayanlar için bu dünyada vicdanin cehennemi var! Yeni açmış goncaları görüp, son baharı hatırlarım! Turnalara bakıp göç etmeyi, hayata bakıp, ölümü hatırlarım! Ve bütün güzel şeylerin bir sonu olduğunu... Nasıl keder verir, çiçekli bir gül...

Söylesem ah söyleyebilsem derdimi Mehtap bir gecede açabilsem sana kalbimi Göreceksin seninle dolu Desem, diyebilsem ki: Seviyorum seni Çılgınca aşığım sana Ama demem, diyemem Çünkü aramızda dağlar, denizler Ve benim o kahrolası gururum var Bu böyle sürüp gidecek Sen, seni sevdiğimi bilmeyecek, öğrenmeyeceksin Ben her gece yıldızlara seni sevdiğimi söyleyeceğim Sana asla... Çünkü aramızda dağlar d...

Yazın bittiği her yerde söylenir Söylenmeyen şeyler kalır geriye Ve sonra hiç bir şey olmamış gibi, Usul bir hazırlık başlar uykuya benzer yeni bir mevsime Ev içlerinde, kır kahvelerinde, deniz kenarlarında İncelen yazın akşam esintilerinde,  Zaman usulca sıyrılır aramızdan İçimizde duyarız gelecek günlerin geçmişini Başka ne gelir elimizden? Büyük bir uzaklığa gülümseyerek geçiştiririz ıskal...

Bir çaydanlık gibi gri bir akşam adam olmaktan yorulsam, Düğümlesem bağlarını bütün ayakkabıların O zaman seni aramaya başlasam elde bir fırçayla Ve bütün kadehlerimi ödemeye zorlasam seni. Adam olmaktan yorulsam, Ve kessem-önlenemez bir biçimde büyüyen her şeyi-sana baktığımda telaşlanmayasın diye; İnsan gövdesinde bir karınca izdihamı, bana her baktığında yeniden ortaya çıkıyor. Adam olmaktan yo...

Bir buğday büyüyorsa şimdi Türkiye'de Yeminle aşkla büyüyor. Yeminle lavanta çiçekleri, haşhaşlar, kekikler aşkla büyüyor. Koyunlar, keçiler, sığırlar Mısır, pirinç, yulaf Aşkla büyüyor dünyada. Binlerce senedir nehirler dünyayı görmeye çıkarlar Binlerce senedir böyle öğrendik dünyanın birçok yerinde akan ırmakları, büyüyen bitkileri. Bazı yosunlarla bazı eğreltiotlarıyla bazı balıklarla konuştum,...

Karakışta bahar kendine özgü mevsimdir Günbatımında donuklaşsa da sonsuzdur, Erimeyle donma arasında,  ruhun öz suyu titrer Ne toprak kokusu vardır, Ne de yaşayan şeylerin kokusu.  Bahar zamanıdır bu Ama zamanın söz erdiği değil Nerededir yaz, düşlenemeyen?  Umarsız bir kral gibi gece gelseydin, Neden geldiğini bilmeyerek gündüz gelseydin, Gene aynı olacaktı,  Niye geldim diye...

Baba, bana bağırma Bülbülleri kaçırdın ormanlarımdan Kulaklarımın kapılarını havalara uçurdun Kapılar baba, kapılar pencereleri alıp gittiler Baba bana bağırma Bayrak direklerine konan kartalları anlat Nasıl da göremediler avcıları Şans yıldızlara özgü bir yalan baba Yıldızlara tükürüp tükürüp onları gezegen yaptınız Savaşan halklar taktınız dünyanın boynuna Yalanları yazdım defterime, hiç unutmad...

Sen bende neleri öpüyorsun bir bilsen Herkesin perde perde çekildiği bir akşam Siyah bir su gibi yollara akan yalnızlığı öpüyorsun Ağzında eriklerin aceleci tadı Elleri bulut, gözleri ot bürümüş ekin tarlası Bir çocuğun düşlerine inen tokadı öpüyorsun. Yağmur her zaman gökkuşağını getirmiyor Aralık kapılarda bekleyişin çarpıntısı Bir kadının eksildikçe ömrüme eklenen uzun gecelerini, solgun gövdes...

Artık mutlu olmalıyım Zamanı, arayışlar ya da arayışlar arası dinlenceler olarak değil Gerçekler olarak yaşamak zamanıdır Geçmiş büyük bir tarih yüküyle geride kaldı Ki bu bağlamda ben ne kadar da şanssızım Sensiz çok büyük bir hayat-zamanım olmuş Yazık… Hayatın satır aralarını sanırım artık daha iyi okuyorum Yaşlanmaya başlamışlık diye mi değerlendirmeli? Kabul etmek güç olsa da belki böyle Böyle...

Annem ilk defa, babamdan, ilk defa duyacağım iki dize söylüyor… Çok sıradan bir şey gibi Sıradan…  Öyle gelmiyor hayır öyle söylüyor “Bir doğum muştusunun sevinci bu satırlar” d iye ekliyor sonra… Meğer babam şairmiş! Acısı öyle yeşil duruyor ki yüzünde “Bir cezadır anılar insan hücrelerinde” deyince… Sanki biri beni yere çarpıyor Bir kepçe dolanıyor boğazımdan Geveleyip yutuyorum ağzıma gele...

(Bir ilkyaz gecesi. Eski bir evin geniş bir odası. Karalar giyinmiş yaşlı bir kadın bir genç adamla konuşuyor. Işığı yakmamışlar, iki pencereden, benzersiz bir ay ışığı doluyor içeri. Karalar giyinmiş kadının dinsel eğilimli iki-üç şiir derlemesi yayımlamış olduğunu söylemeyi unuttum size. Evet karalar giyinmiş kadın genç adamla konuşuyor.) Bırak ben de geleyim seninle. Ne kadar da güzel ay bu akş...

''Bu geçitte geçmişin ne ağır kanlı korkuları, ne de basit, çıkarcı saplantıları vardır.  Bu geçitten geçerken kimse kimseye bir gelecek vaat edemez. Bu geçitte aşkın kendi zamanı, kendi büyüsü, kendi gerçekliği vardır. Çünkü aşkın bir anın da yüzlerce yıl yaşayan bir insan ne geçmişten ne de gelecekten bir şeyler ummayı aklına getirebilir… Hiç bilinmedik, hiç tadılmadık bir ateşle yanarsın o...

Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara sana doğru uzanan çaresiz ellerimi. Sırrımı söylüyorum vefakar balıklara: Yalnız onlar tutacak bu dünyada yerimi.  Koy verip telli pullu saçlarını rüzgara, bir çocuğun ardına düşen heykellerimi Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara... Bir çevre sağ elimden bulanık suya düştü Ve boğazımı sıktı parmaklar ince, uzun. Günahkar toprağıma saçından bir tel düştü;...

Yaz sıcakları da geçer kış fırtınaları da Geçer şenlikleriniz matemleriniz geçer Ve ben bastırmak için yüreğimdeki özlemi, bilinmedik bir türkünün doğmasını beklerim. Geçer şenlikleriniz, matemleriniz geçer Kapmak ve dondurmak ve belirlemek için. Umudumun katına ucu ucuna seçilen ince bir iplik gibi uzanıyor şimdi Deniz mi uğulduyor?  Dallarda şarkı söyleyen bir su perisi mi var, yoksa zaman...