Şiirlenelim

Ne oldu size? Kaynıyor, köpürüyor ve taşıyorsunuz, Bilmediğiniz yöne doğru yarışıyorsunuz, Bütün bunla,  gökyüzünde yüzen gezegenin, güneş etrafındaki dönüşünü tamamladığı için mi yoksa? Ben ne yeryüzü ne de gökyüzünün saramadığı varlık denizinde coşan bir istekken, Sizin yeryüzünüz ve gökyüzünüzde işim ne? Arzularınızı yıllar doğurur Ve yine yıllar onları boğar Sevinçleriniz, gözyaşı ile yık...

Burası bir dünya… Burası kalabalık bir meyhane. Burada erkekler hep çoğunlukta. Umutsuzluk da öyle… Birileri camları kırıyor. Dışarı bakıyor bir adam. Sokağa, geceye bakıyor… Öyle bir bakıyor ki, sevmeye hak kazanmak için bile savaşmak gerekiyor, gecikince insan ömür boyu ölü bir sevgiliyi kollarında taşımaya mecbur kalıyor, der gibi bakıyor... Telefonun meşgul çalarken, eski duvardaki sarı ışığı...

Rüzgar eser, yağmur yağar, tilkiler üşür; Bir odun parçası aydınlatır ocağı. Anne ateşin önünde perişan, Anne ateşin içinde hür... Rüzgar eser, yağmur yağar, tilkiler üşür. Yağmurlar sırtıyla sırtımın arasındadır; Şarkılar dudaklarıyla dudaklarımın. Bin parçaya böldü beni bir divane sır, Sesi geliyor sesi günahkar çocukların; Şarkılar dudaklarıyla dudaklarımın arasındadır. Gönüller yanarak kavuşac...

Ey kötü ikramı saadet olan Tüm zamanların kutsal seyyahı Konaklayacağını duyunca tüm yıldızlar, takınarak tüm zinetlerini Önünde sıra sıra dizildiler Ayaklarını başına taç etmek için Soyundular, giyindiler, süzüldüler… Küçük bir yıldız Bir köşede boynu bükük, mahzun, öyle ağladı ki Denizler, okyanuslar oluştu Hüznü seven tarafınla sen Geçtin güzellerini, geçtin büyüklerini Gelip önünde durdun bu m...

Annem yok artık Beni düşünen kalbi yok. Bitti. Umutsuz olmak istemiyorum. Umutsuzluğun bir çıkar yol olmadığını biliyorum. Annem yok artık, yeryüzü çok gördü onu, Kalabalığın arasında kuş gibi çırpınan varlığını çok gördü Dalgın yüreğini çok gördü Bizim için çarpan, kaygılarla dolu yüreğini. Annem yok artık. Bu kesin. Gelinecek bir yere gitmedi. ''İşte geldim çocuklar.'' demeyecek ''Nasılsın yavru...

Bir gün Eleni'nin elleri geliyor Her şey değişiyor İlk İstanbul şiirden çıkıp, yerini alıyor Bir çocuk ilk gülüyor Bir ağaç, çiçek açıyor Eleni'den önce Daha ben çocuktum, daha tütüne, daha kahveye alışmamıştım Sabahları, akşamları bilmiyordum daha Bir gün bakıyorum akşam ellerimde, gözlerimde Bir gün sabah her yanım Eleni geliyor, Dünyaya bakıyorum Dünya sanıldığı kadar küçük değil, o gün anlıyor...

Her şeyin kilide, bir kilide dönüştüğü günlerdi; Herkesin bana bir eşya gibi baktığı günlerdi; kilitle beni, Yüzümü bulutlara kaldırıp, Dua eder gibi mırıldanıyorum Kuşlarla, otlarla yıkanıyorum Rüzgarla, ilkbaharla Güneş gözkapaklarımı ısıtıyor, Rüyada mıyım? Gerçek mi bu? Hem var gibiyim, hem yok gibi... Burada, kendimle baş başa ömrümü tamamlayabilirim Size bakmanın tarihi! Siz, bir gonca kadar...

Sonbaharların kralı gelirmiş meğer İstanbul'a Akut, alevlenmiş kronik bir sonbahar gibi bakıyordu Ben, kırmızı bir yaprağı oynuyordum esas kız olarak Uçuşuyordum, uçuşmakmış meğer benim anlamım Ben bunu geç anladım. Senin için şiir yazacaktım İstanbul İsmini ''ağrı'' koyacaktım. Oysa bir şiir niyeydi sanki? Yer, içer, sevişir miydi sanki bir şiir? Ismarlar mıydı mesela bir şiir insana? Fotoğraf çe...

Aşkın başlangıcı hayranlık. Kim bilir ne büyük haz onunla sevişmek. Sonra ümit. Ümit, en çekingen kadının bile gözlerinden okunur. Aşk belli eder kendini, ilk kristalizasyon başlar. Aşkından emin olduğumuz bir kadını dünyanın bütün güzellikleri ile süsleriz. Saadetimizi ballandırdıkça ballandırırız. Beklemediğimiz anda harikulade bir armağana konmuşuzdur. Bizimdir veya mutlaka bizim olacaktır. Onu...

Daha o gün anlamıştım Feride, ben ömrümce seninle sınanacaktım. Çünkü insan daima en sevdiğiyle sınanır... Romanlar mahzun insanları omuzları çökmüş, gözleri sönmüş, hareketsiz ve sessiz bir insan diye, yani miskin bir insan şeklinde tasvir ederler. Bende daima bunun aksi olmuştur. Ne zaman derin bir üzüntüye kapılsam, gözlerim parlar, tavır ve hareketlerim neşelenir, içim içime sığmaz olur. Dünya...

Sonunda, mest olup ortaya çıktın; fakat, şarapla mest olmadın! Sen, kendi kendinin, kendinde bulunanın mesti olmuşsun! Dünyada kendinden başka sevecek kimse yok mu? şu yeryüzünde sen yalnız başına mı yaşıyorsun? Aslında sen, elestten mest olarak geldin! Bak; yine elestten bir ses geldi, yine iş işten geçti! Mestlik gizlenemez; davranışların, senin mest olduğunu herkese bildirir! Toprağın her zerre...

''Bir nedeni yok. Yalnızca öptüm. ''...Çocukluğumdan söz etmek isterim sana, eğer sıkılmazsan. Bir gün otururuz evde, ben sana hayatımı anlatırım dakika dakika. Kaç yaşımdaysam, o kadar yıl sürer konuşmam. Çay pişiririz. Sonra da sen anlatırsın: Sevdiğin filmleri, sevdiğin parçaları, sevdiğin canlıları, sevdiğin… hep sevdiğin şeylerden konu açarsın. Ben sıkılmam. Ben seninle sıkılmamayı, seni arar...

Biraz temmuz sıcağından al, Saat sekiz kırk beş Bu siyah zeytin az tuzlu, ondan da tat Rıhtıma vuran şu mavi denizi gözlerinde yaşat Görmüyorsun...Kır çiçekleri atıyor sana güneş Ekmekler daha fırında, az sonra ellerin yanacak Gökyüzünden biraz temmuz kırmızısı al, vaktim çok az Güpegündüz zifiri karanlık gidiyor tren Sırtüstü seyrettiğin pencereler... Saat dokuz buçuk Ufukta bakır renkli bulutlar...

Öğrendim ki, kimseyi sizi sevmeye zorlayamazsın. Kendinizi ancak sevilecek insan yapabilirsiniz, Öğrendim ki, güveni geliştirmek yıllar alıyor, Yıkmak bir dakika. Öğrendim ki, hayatında nelere sahip olduğun değil, kiminle olduğun önemli. Öğrendim ki, sevimlilik yaparak dakika kazanmak mümkün Ama sonrası için bir şeyler bilmek gerek... Öğrendim ki, kendini en iyilerle kıyaslamak değil, Kendi en iyi...

Sevgili Pollyanna, Sen bu mektubu okurken, Soğuk bir doğu sokağında, Acılarla yüklü bir faytonla dolaşıyor olacağım Atların boynunda ziller ve pembe orlondan püsküller, Şaklayan kırbaç Ve gıcırdayan tekerlekler... Aşkın yüzünden düşen bin parçayı toplamaktan yoruldum ben artık Pollyanna Yolda bavulumu çaldılar Bana hediye ettiğin o kırmızı elbise de içindeydi Ne güzeldi.. Ben kendime çilek derdim...

''...Senin gözlerin ateş, Benim ruhum ağaç...''

Ey güzel sesli ney! Çıkardığın seslerle gönüller almadasın. Hoşsun, güzelsin, sıcak sıcak nefes vermedesin. Soğuklukları silip, süpürmedesin. Yüzlerce karakış ötesinden sen, bize bir can baharı ihsan ettin! Sen, bazan yol göstericisin, bazan yol kesicisin! Sen, hem bizim manevî harmanımızsın, hem de harmanımıza afet olur, ateş düşürür yakarsın! Aşkla sevdiklerine, binlerce elbise dikensin! Sonra d...

Kışın soğuk dudaklarıyla öptüğü gece örtsün üstümüzü Kar gibi geçsin içimizden hayat Suyun diliyle sevelim birbirimizi,  ağacın dala söylediğiyle Şehir,  rüzgâra tutulmuş şemsiye “Denize bakan evler gibiyim seninle” dediğim bir adam vardı Denize açıldı Ben ondan açıldım Bu mercan adaları, boynumdaki bu beyaz halka ondan… Bu bahçeden geçilmez iki gözüm sevdiğim, diyen bir adam vardı Ben o...

Hep böyle çocuksu mu bakar senin gözlerin? Hep böyle içinde uzak bir ışık mi yanar? Bakışlarında beni dinlendiren bir şey var; Kıyısındaymış gibi en sakin denizlerin. Bir yelkenliyim şimdi ben senin limanında Fırtınalardan geldim, sende dinleniyorum. Bu huzur, bu sessizlik hiç bitmesin diyorum; En eşsiz dakikalar sürsün senin yanında. Hiç yumma gözlerini, ışığın eksilmesin, Gündüzüm aydınlığım, ip...

Her yere yetişilir, Hiçbir şeye geç kalınmaz ama beni bağışla Boynu bükük duruyorsam eğer, İçimden öyle geldiği için değil Ama hiç değil İnsan yaşadığı yere benzer, O yerin suyuna, o yerin toprağına benzer Suyunda yüzen balığa, Toprağını iten çiçeğe, Dağlarının, tepelerinin dumanlı eğimine Göğüne benzer ki, gözyaşları mavidir Denize benzer ki, dalgalıdır bakışları Evlerine, sokaklarına, köşe başla...

Beyaz, ipek gibi yağdı kar Bir kız kardan hafif adımlarıyla yürüyüp geçti hayal içinde Arkadaşlarımı düşündüm, sevgili şeyleri Sanki her şey bizimle var ve bizimle olacak Şarkılar çaldı odalarda Bütün insanları sevmek gerektiğini düşündüm Düşmanlarımız dışında Düşmanlarımız çünkü, sevgiyi yok ettikleri için düşmanımız oldular Beyaz, ipek gibi yağdı kar Bir kız kardan hafif yüreğiyle geçip gitti gü...

Ben denizin kumları üzerinde durdum Bir heykel tadında olan ve bunu geçen Bir şekilde denizin kumları üzerinde durdum Durdum ki, şehrin son kalıntısı unutmak olsa gerek Diyordum. Ve bütün ayrıntılarından sıyrılmış bir düzlüğün, Ayrı bir nesne gibi, Daha sonra da hiç görmediğim bir yaratık gibi, Üstüme gelmeye başladığı Bir şey olsa gerek... Ben, bunu duyuyordum... Yalnız duymak mı? korktum ve her...

Sabrın çalkalanıp taştığı sulardadır, Çığlıklarla parçalanmış uykularda, Buruşturulup atılmış aşklarda, Ve çalınmış mutluluklardadır Ses ile yürek Büyük rüzgârların o yanık şarkısı, Hâlâ yükselir içimizden, dağılır Coşkunun doruklarında sürer yankısı İlk kurban adanırken bir nehire, Korkunun ilk nişanında başlamıştır Gözyaşının ilk damlasından kalma, yaslı baharlarla gelmiştir bugüne Kanla yazılan...

                                                                  &nbs...

Sessiz oturabilir miyiz seninle? Aramızda yaprakların hışırtısından Ve ceylanların hayata çıkışından başka bir ses olmadan... Beni sessiz de sevebilir misin? Yağmur almış toprağı Ve üşüyen kainatı dinlerken... Araya dünya sözleri karışmadan Biliyor musun, Çekirgelerin, unutulmuş ülkelerin kahrından kuruyan nehirlerin diliyle konuşabilirim seninle Duyabilirim seni hiç konuşmadan... Kalbinin atışlar...