Şiirlenelim

Geceleyin çiçekler daha bir güzel, Ve serin elleri, sıcacık gözleri diye dur... Sana kim inanır ki? Seni kim dinler? Senin, bol ışıkta, senin, gündüzleri Rahat göremediğini ne bilsinler? Ne bilsinler çiçekleri sevdiğini? O çiçekler ki, geceleyin saksıda, Geceleyin çiçekler, saksıda diri Karanfili, ortancası, yasemini. Geceleyin çiçekler daha bir cömert, Daha bir alımlı, daha bir kadınca diye, dur....

Odamın ışığı yanıyor bütün gece Ellerimi dizlerime koyup, İkibüklüm bir olağandışılık arayarak Gördüğüm, duyduğum her şeyde Öylece oturuyorum: Güneş parmaklarını sürünceye dek Koyu bir karanlığa Bulanmış pencereme.. Bir gece kelebeği Dolanıyor lambanın çevresinde Usuldan bir rüzgar esiyor, Yaşlı incir ağacının dallarına yürüyen Sütün sesini duyabiliyorum Deniz az uzakta iç geciriyor boyuna Seninle...

Anlatarak bitiriyorum hayatımı, Bilmiyorum başka nasıl bitirilir bir hayat Bir çiçek çizdim bu akşam avcuma, İsmini her şey koydum. Simli ojeler sürdüm yalnızlıktan sıkıldığımdan. Müsveddesi gibi şimdi tırnaklarım-Yıldızlı bir gecenin. Tombul güvercinler dolaşırdı kiremit çatısında Bulutlar akardı paçalarından, uğuldarlardı. Kuşların şarkılarından anlarım Kimse hayra yormaz beni Kuşbaz ve uçmaya m...

Birlikte düş görüyoruz Birlikte uyanıyoruz düşten Ve zaman sökülüyor Ya da örülüyor biz bunu yaparken Ne senin düşünü önemsiyor zaman Ne de benimkini Biz uyuşuğuz ona göre Ya da fazla temkinli Sanıyoruz ki, Bu martı düşmeyecek hiç İnanıyoruz ki, sonsuzdur bu yemin Bu savaş ya bizimdir Ya da hiç kimsenin Birlikte yaşıyoruz Birlikte yeniliyoruz Ama bu yıkım bir şaka yalnızca Bir ayrıntı, bir deli rü...

Karanlıktan aydınlığa uzanan zamanın saatinde,  Kum zerrelerini döküyorum evin arkasındaki bahçenin dibinde Kısa pantolon, koşturuyorum babamın dizinin dibinde Her gece dualar ediyorum sevdiklerimi benden önce almasın diye tanrı İnancımı sorguluyor kaybettiklerim Yitip giden her gönül sahibi, taş ediyor yüreğimi Nefesime endişe tohumu gibi yerleşiyor her veda Boşluğa yazılmış bir öyküyüm Adım...

Ben, bu yaz serin geçer sanmıştım. Uzun zamandır konuşmayı unutmak, hiçbir şeyi bilmemek, yalnızca, evet yalnızca gece yarısı edilebilecek bir telefonla uyanıp, eski, çok eski bir arkadaşın sesini duymak istemiştim. Galiba, en büyük hatalarımdan biriydi bu. Ses ne kadarını anlatabilir ki? Bir insanı görmeden, dokunamadan, ansızın kapatarak avcunu, bir kelebeği orda hapsetmek gibi bir şey olmalı. O...

Kalabalık bu aralar gönül ülkem, hani iğne atsan yere düşmeyecek cinsinden. Herkes kendini önemli sayıp öncelik istiyor. Birini sustursam diğeri fırlıyor, o sussa öbürü başlıyor konuşmaya. Zaten uykusuz, yorgun, yalnızım diyorum. Kimseler anlamadığında seni, nakite dönüşmeyen her şeyin değersizleştirildiği bir çağda hıçkıra hıçkıra ağlamak istersin ya, dağlar, alıp başını gidemeyecek kadar uzaklar...

Renksiz yaşadım. Gri bir odada, kırpık fısıltılarla, Kendisine baktığımda solan bir kadınla konuştum. Seslerimiz istiridye beyazıydı, Canavarlarımız toz topakları gibi soluk. Ağaçlarımdaki yapraklar kirlendi, Solgun çimenler biçtim Okyanuslar gibi gri dağlar gördüm rüyamda, Üstlerinde hiçbir evin ışığı yanmıyordu, Yorgunum....Bahar geldi, Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbü...

Lamiam, bana beyaz gelinlik entarinle geldin. Ve aşk, bütün günahlarını yıkamıştı. Lamiam, seven kıskanır. Fakat içim şükranla dolu. Takdisle dolu. Ormanda uyuyan güzelim benim. Bir çirkefe uzanmıştın. Şimdi göklerdesin. Gönlümün göklerinde. Büyük bir zaafım vardı. Seviyordum. Gülümseyen her kadını seviyordum, ağlayan her kadını seviyordum. Kadını seviyordum. Ve kadınlar gözleri bağlı geçiyorlardı...

''Hep aklımdasın, çok düşünüyorum seni, seninle konuşuyorum. Senin o yabancı, siyah saçlı başını ellerimin arasına alıyorum. Göğsündeki taşları itmek, karanfilli ellerini serbest bırakmak ve şarkı söylediğini duymak istiyorum.” “...O an, hayatında ilk kez, bir insanın tek bir gecede tenine nüfuz edebileceğini, aşk anının, bir dalın ucuna toplanan su damlası gibi birikerek gelmediğini -tüm hayatını...

''...Biri fotoğrafımı çekiyorkenki gibi durdum Azıcık gülümsedim Ve dünya bana gülümsedi... Çakılların üstünden yürüdüm Yürüdüm ki, bir sese benziyordum sanki Yüzyıllarca önce kırılmış bir kemik sesi İyice duydum Çıkarken bahçe kapısını açık bıraktım Çok yüksekti. Deniz dibi renginde ve demirdendi. Üstünde aslan başı kabartmalar vardı. İki yanında çok yüksek iki duvar uzar giderdi. Dışardan çam ağ...

Tek başıma hiç sorunun yanıtını bulamıyorum. Hep yeni hayatlar yaşamayı isterken, kendimi aynı hayatı tekrar tekrar yeniden yaşarken buluyorum... Sisli bir gecede yolunu kaybetmiş gemilere benzetiyorum kendimi... Yanına gidip konuşmak isteğim insanları da işte bu kayıp gemilere benzetiyorum. Uzaktan soluk ışıklarını görüyorum... Ama ne onlar bana yaklaşabiliyorlar, ne ben onlara... Sisli gecede bi...

Doymadım size, Doymadım, Bahçemin ağaçları, bahçemin çimeni, çiçeği, Bahçemin dikenleri, doymadım size! Duvarlar, çitler, kayrak taşları, Kayrak taşlarıyla konuşan çeşme... Bazen rüzgârın uğultusuna karışıyor, Bazen ağustos böceğinin teranesine Büyük Bahçıvan’ın beni çağıran sesi, Eylülün, sarı yaprakları çağırması gibi... Bir bahçe mi olsam, gittiğim yerde? Yalnızca bir ağaç mı pınar başında? Mor...

En eski kelimeleriyle yağıyor çocuk seslerinden bu yağmur Unutulmuş sözlerin üstünde çıkacak yangını bekliyoruz Köyler var, kulakları paslı Çoğul cümleler kurarken, cesur Gök var, onu bir türlü anlatamıyor olmaktan bütün yorgunluğumuz Dünya bir şamdansa, Güneş, ölüp gitmişse Kendi omzunu, benim omzumdan tanıyorsan eğer Hatırlamak, pişmanlığı peşinen kabullenmek demektir Şehre, saçlarından yapılmış...

Gölgeyle üzerine serinliği örten kim? Ses tellerini titretip seni konuşturan? Bir akarsuyun dibindeki çakıl taşını saydamlaştıran? Başını çıkar, daldırdığın o hayal âleminden ve o başı kurtar imgelerden. Pencereden bak. Dışarıdaki âlemi seyret. Bak neler oluyor orada? İhtişama dik gözlerini. Kendi âlemindeki karanlığın yalancı vehim ve vesveselerin, hakikatsiz kuruntularının eseri. Çık o kasvetli...

Sevgiliyle hoş geçinen sevgisiz kalmaz, müşteri ile iyi anlaşan iflas etmez. Ay geceden ürkmediği için parlak kaldı; gül, dikenle uyuştuğu için o güzel kokuyu elde etti. Her an dünya yenilenir. Fakat biz, dünyayı öylece durur gördüğümüzden, bu yenilenmeden haberdar değiliz. Ömür, ırmak misali yeniden yeniye akıp gider. Nefsini alçak gören kişi, ne mutludur. Dağ gibi kendini üstün gören kişinin de...

Akşam çöküyor. Gün, emdiği kanla şişmiş bir böcek gibi devasa olaylarla yüklü bir irilikte. Her akşam, aynı yer, aynı saatte, Güneşten eşyama düşen bir çubuk; Yangın varmış gibi, yukarı katta, Arkamdan gel diyor, sessiz ve çabuk! İstanbul’un narin silueti, pembemsi bir kızıllıkla kararmaya hazırlanan gökyüzünün son aydınlığıyla, Boğaz’ın akan suları arasında incecik bir çizgi halinde uzanıyor. Ner...

Taş yeşermez, geçmiş olsa da nevbahar, Toprak ol da, bak nasıl güller açar. Taş gibiydin, çok gönül kırdın, yeter, Toprak ol, üstünde hoş güller biter. Gündüz gibi ışıyıp durmayı istiyorsan, geceye benzeyen varlığını yakadur. Akıl, bir başka akılla çeşitlik kazanır, ışık çoğalır, yol belirir. Fakat nefis, bir başka nefisle sevindi mi karanlık artar, yol belirsizleşir. Sevgiden acılar tatlılaşır, s...

Bir yıl daha bitiyor İşte bu kadar duru, bu kadar yalın, Bu kadar el değmemiş, Sıradan bir gerçeği daha, kolları bağlı hayatımızın Bu şiire nasıl dahil edilebilir bir yılın son günleri? Her sonda, her başlangıçta ve her defasında alır gibi başkasını karşımıza? Perdeler çekip, ışıklar söndürüp oturup yatağın içinde, bir başımıza sorgulamak kendimizi Öğrenmek ikimizin anadilini, İkinci belleğimizi Ö...

Bir Mağara Düşün. Girişi Boydan Boya Gün Işığına Açık Bir Yeraltı Mağarası. İnsanlar Düşün Bu Mağarada. Çocukluktan Beri Zincire Vurulmuş Hepsi;. Yalnız Karşılarını Görüyorlar, Işık Arkalarından Geliyor. Uzaktan, Tepede Yakılan Bir Ateşten. Ateşle Aralarında Bir Yol Var, Yol Boyunca Alçak Bir Duvar. Göz Bağıcıları Seyircilerden Ayıran Setleri Bilirsin, Üzerlerinde Kuklalarını Sergilerler, Öyle Bir...

Say ki, tuz sensin Say ki, herkes yara Ve durmadan üzülüyorsun, nasıl katlanıyor hayat bunca acıya? Saçların kırmızı mı oğlum? Al onları, de ki unutmayacağız hiçbir şeyi. Ellerin, naif ellerin çocuğum, kırmızı mı? Kaldır onları, de ki cesaret işidir namludan bakmadan yaşamak. Gökte beyaz güvercinler gibi bahçede uçuşan çarşaflar kimi sarıyor şimdi? Ardında annenin eskisi gibi uçuşmuyor mu saçları?...

Bir his büyüyor büyük Ve iri sözcüklerin arasında Yalnızlığına güveniyor Bu nasıl bir yanılsama, yan basma dünyaya? Beni elimden tut, Parmak uçlarımızla dokunalım şaşkınlığımıza Kil yapışkanlığı kum kaypaklığı yeryüzü dediğimiz Dilimizde dolaşan o büyük ağrı Ben çok istiyorum karışık bir şey olmayı Çok istiyorum insanlıktan çıkmayı Bir süre ağaçlaşmayı mesela Bazı ağaçlar farklı sallanıyor Yağmur...

Diz boyu karlı bir gece sofradan kaldırılıp, Polis otomobiline bindirilip, Bir trenle gönderilerek, bir odaya kapatılmakla başladı maceram. Dokuzuncu yılı biteli üç gün oluyor. Koridorda, sedyede bir adam yüzünde uzun demirlerin kederi, açık ağzıyla sırtüstü ölüyor. Akla yalnızlık geliyor, İğrenç ve tam, delilerin ve ölülerinkine yakın- Kafam, ikinci bir insandı yanımda. Bir tek kaygıları vardı, h...

Sana söyleyecek bir şeyim kalmadı.  Artık hiçbir cümleyi tamamlayacak gücüm yok.  Belki utanç, belki yılgınlık bütün kelimelerimi alıp götürüyor.  Şimdi, bir hayatın eşiğinde duruyorum  ve sana söyleyecek hiçbir şeyim kalmadı. Nisan saldırıyor üzerime sevgilim.  Nisan çalıyor bütün sözcüklerimi.  Yüzünde parlayan güneş bir anda kaçıp, yaşlar boşalıyor gözlerinden.&nbs...

Alnını dağ ateşiyle ısıtan, Yüzünü kanla yıkayan dostum Seni, uyurken dudağında gülümseyen bordo gül, Benim kalbimi harmanlayan isyan olsun Başını omzuma yasla, Göğsümde taşıyayım seni, Gövdem, gövdene can olsun Söyle bana, ey ölümün açıklayıcı pervanesi Hangi yavru tek başına yiğittir? Hangi yangın, bir başına söndürülür? Kalbi, kalbimize benzeyen dostlar, kendini bırakıyorken dünyaya Bağırsam iç...