Şiirlenelim

''...O kadar da çirkin değil insan denen şey. Hem de en güzellerinden biri olmadığım halde Çok geç anladım, kalabalıklar arasındaki senmişsin dokunamadığım... Yalnızlığım diye küçümsediğim senin sevginmiş, Geceleri ansızın uyanıp, inciltip durduğum senin yokluğunmuş... Onca sevişmeden sonra değişememişsem, İçimde bir yer, sonsuz hasret kaldığı içinmiş... İşte onca yalan geçen hayatımda, buymuş tek...

Gece vakti kimdir kapıyı çalıp gelen? Yitirdiğim bir mutluluk mu? Habercisi mi gelecekteki bir mutluluğun? Ben burada oturmuşum Yukarıdan bir şölen diliyorum Bir şarkı, bir kristal çalgı Ah zavallı bedenim, ne kadar yorulmuş Gece vakti kimdir kapıyı çalıp gelen? Ansızın çıkıp gelen bahar mı? Solmuş bir gül söylüyor ve dökülüyordu, Kesinlikle üzgün bir kelebek ah çekiyordu Güneşin sıcaklığındaki ço...

Tek başına bir odada kalıyordun. Odanın duvarları baştan başa camdı. Baştan başa sımsıcak ruhtu... Odanın ortasında çırılçıplaktın. Bir sandalyede oturuyordun. Odan ılık, tanıdık, hiç kesilmeyen bir rüyanın ortasında salınıyordu. Yüzünden dünyadaki bütün zamanlar geçiyordu. Yüzündeki bütün zamanları özlüyordum... Yüzünün bütün zamanlarının dışındaydım. Odanda tek başınaydın, ama o büyüsünü, o deri...

Hatırlarım, bir gece gözüme uyku girmedi Duydum ki, pervâne muma şöyle dedi: Ben âşığım, eğer yanarsam yeridir, Peki ya senin ağlayıp yanman nedendir? Aydın ruhum, rüyasında,  Işıldayan bir mumun sudan çıktığını gördü.  Acaba, pervâne gibi ne zamana dek yakacaksınız beni? “…Pervâne sabaha kadar kandilin etrafında döner, ve yüce ilişkiden söz eder. Sonra vuslat özlemiyle kendini ateşin iç...

Kendi Leylamdan, bende bulunan Leyla'nın aşkından Mecnun oldum. Yüzlerce Mecnun'dan daha deli, divane bir hale geldim! Ey beni hoşlukla, rahatlıkla terbiye eden, yetiştiren! Beni öldürürsen, ey benim katilim; benim diyetim Sen'sin! Aşk yüzünden kendini mest edersen, kendinden kurtulursun, varlığına varlıklar katarsın. Sen, güzellikten de öte, yüz çeşit daha güzelsin, daha hoşsun! Mezarıma gelirsen...

Konuştu “Bize sevgiden bahset” Ve o müthiş sesiyle konuştu, Sevgi sizi çağırınca, onu takip edin, Yolları sarp ve dik olsa da Ve kanatları açıldığında bırakın kendinizi Ve sizinle konuştuğunda, ona inanın Kuzey rüzgarının bir bahçeyi harap edişi gibi, sesi tüm hayallerinizi darmadağan etse de... Çünkü sevgi yücelttiği gibi, çarmıha da gerer Büyüttüğü ölçüde, budayabilir de... En yükseklere uzanıp,...

Demek geldin, Çoktandır hiçbir yerdeydin, Ne kadar değişmemişsin, Ellerin ne kadar kalabalık, Gözlerin ne kadar ansızın, Seni böyle değişmemiş görmedim hiç, demek geldin... Bu kent burada her zamanki ilkesizliğini yaşıyor Bir çarşı her gün ölüp ölüp diriliyor Radyoda iyi ayarlanmamış bir istasyon gibi Demek geldin, Çoktandır hiçbir yerdeydin Sen denize bakıyorsun ya, Ben sana aşkları anlatmak isti...

Yaşadığımı işitmek istiyorum Bir ses, uzaktan, yakından ya da içimden Düşen yaprak örneğin... Kağıt hışırtısı olsun Ya da eski tahtaları içten kemiren bir kurdun çıtırtısı Bir inilti derinden, Damlayan su, Bir elektrik düğmesi, çıt diye Çok uzaklardan yankılanan, duyulur duyulmaz İçimdeki mağaralarda besler büyütürüm Her ne olursa olsun bir ses, Yeter ki bana kanıtlasın yaşadığımı Yaşadığımı görme...

Çırılçıplak teni olmazsa güneşin, Yayılmazsa çekinmeden ovada, dağda, bayırda, Renk sıtmasına tutulmazsa toprak ve su, Yeşermez baharın gönlü. Gülmezse güne güneş, Sancılanmaz o muhteşem doğumlar. Çatlamaz renk akustiğinin goncaları, Filizlenmez yaşamı devam ettiren tohumlar, Serpilmez, debelenmez yeryüzü... İşte bundandır Güneş aşkımız, Gün gülerken, güneşle Gerinirken, rüzgarın öpüşüyle, Saf tut...

Düşten yarattım seni ben, kelebekten ötürü Kömür tozlarından, sudan yarattım, Bir gölgeler korosu, adını yineliyor içimde Karşıtlıklardan yarattım seni, çünkü üzgündüm Kanlı bir tatla uyandım damağımda geceden Tırtıllara bıraktığım zamanı, aşktan yarattım Kordan yarattım seni, yüreğimde denedim önce Camdan ve duruluktan yarattım, sürdüm kargaşaya Uzaklıktan yarattım seni ben, çünkü dalgındım Unutt...

Siyah kitabı okuduktan sonra, zehir gibi acı bir ilâ­cı içmiş kadar ürperdim; bu ilâcı bütün acılığıyla bir an kalbim tadıyor, lâkin zâikam reddediyordu. Bu kitapta­ki havanın hayali içinde bile, uzun bir zaman nefes ala­mayacağımı anlıyorum. Daha sakin bir göğe, daha tatlı bir rüzgâra, daha gözü okşar manzaralara ihtiyacım var. Nasıl ki, kendi canım yandığı zaman da pek ahüzara kapılmadan felaket...

Halbuki korkulacak hiçbir şey yoktu ortalıkta Her şey naylondandı o kadar Ve ölünce beş on bin birden ölüyorduk güneşe karşı. Ama geyikli geceyi bulmadan önce Hepimiz çocuklar gibi korkuyorduk. Geyikli geceyi hep bilmelisiniz, Yeşil ve yabanî uzak ormanlarda, Güneşin asfalt sonlarında batmasıyla ağırdan, Hepimizi vakitten kurtaracak Bir yandan toprağı sürdük Bir yandan kaybolduk Glâdyatörlerden ve...

Şimdi yalan çıkmanın utancını terliyorum Ortalık olabildiğince bir kör-duman. Ben kendi dumanımda boğulurken Beyaz ve siyah atlarını koşturmuş zaman; Ihlamurlar çiçek açmış... Rüzgâr ıhlamurların türküsünü söylüyor Çıkıp bir yelkende oturmam mümkün değil Utancımın terleri kurumadan zamanın dışına sarkamıyorum. Ihlamurlar çiçek açmış, bense hâlâ buradayım Kavlimize göre böyle olmayacaktı, Muhakkak...

Zaman tekdüze arabasını buldu yeniden Yeniden koştu Ağır ve kızıl renkli öküzlerini kıştır gelen Gök, altın yapraklar arasında çukurlar açıyor Ekim ayı titredi ama kendinden geçiyor Haberimiz yok gibidir aşkın dibindeki ölümden Terkedilmiş evlerin içinde dolaşırız Tekrar kavuşuruz alışkanlıklarımıza Hep o eski havalarda kaldılar Ve sanırsın hiçbir şey etki etmez onlara Sıcacık bir bakış ve bir dok...

Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında; Arkama bakmadan yürüyorum. Yolumun karanlığa saplanan noktasında, sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum. Kara gökler, kül rengi bulutlarla kapanık; Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar. Biri benim, biri de serseri kaldırımlar. İçimde damla damla bir korku birikiyor; Seni dağladılar, değil mi kalbim, Her yanın, içi su dolu kabarcık. Bulunmaz bu halden an...

İçimin karanlığında ayak sesleri var. Âb-ı hayat, sensin. Ben ise sâdece zulmetim... Allâh’ım... Geliyorum. Beni çağırdığın yere geliyorum. Cennetten bir ses duydum. Beni dâvet eden sen misin? Cehennemden de kulağıma bir ses çarptı. Bana oradan da seslenen sen misin? Geliyorum. Çağırdığın yer neresiyse oraya geliyorum. Dere kenarında bir mırıltı var. Şâyet bu ses de senin ise, şâyet ordan da çağrı...

Duvarlar üzerime yıkılıyor, yüzümde parçalanıyor aynalar, resim çerçeveleri. Tarifi mümkün olmayan bir boşluk içindeyim. Gözlerim kapıda...Belki yine de gelirsin diyorum. Uzaktan ayak sesleri geliyor. Sen değilsin gelen, biliyorum...Ama yine de bir umut var içimde vazgeçemediğim. Bir sigara yakıyorum ve seni arıyorum dumanın havada çizdiği şekillerde. Sonra ne yapacağını bilemeyen ellerime bakıyor...

Bu banliyöde göğün siyah perdesi çekildi mi, göğsümde derin bir boşluk, odamda akışkan bir keder, bir bahçenin Eylülüdür. Seni hep hatırlamanın buğusu, aynalardan geçen bir gecenin uzun ve aksak sesidir. Peki sen orada mısın? Ellerinin sıcak nemini eğitiyorum yanaklarımda, saçlarımda geçmiş baharların kokusu. Öfkenin rengine karışarak sokağa duman içinde akmam bundandır, içimdeki cesur acı da bund...

Gönlümün halini, sevgilime bildiğim gibi anlatayım. Gözlerimden yaşlar boşandı, gönlüm kana boyandı, bir türlü anlatamadım. Evvelki gün, gönlümün halinden kırık dökük bir şeyler anlatıyordum. Düşünce kadehi daraldı. Ben de küçük bir şişe gibi onu kırdım. Bu aşk tufanında koskoca gemiler paramparça olurken, tahta tahta kırılır, Aynlırken benim gönül kayığım ne olur, ne hale gelir? Zaten ben dayanık...

''...Birisi içimde yükselmekte, tökezlemekte ve seslenmekte: "Yardım et!" İşte o büyük dönüm noktası, yürüyüşün özdeyişidir. İç organlarını parçalayan sol çığlığı işitmezsin, merak etme...Seninle kendimi bulur, kendimi kaybederim. Bu iki yoldan hangisini seçeyim? Birdenbire seziyorum ki, tüm yaşamım bu karardan ötürü askıda; Evren'in tüm yaşamı askıda. Bu iki yoldan, yokuş yukarı olanı seçiyorum....

Mutluluğu fark ettim; Her sabah bir merhabayla başlarken güne, Bazen, uzak bir dostumun beni hatırlatan sözlerinde, Bazen de tanımadığım insanların sıcak sohbetlerinde, Ve adını unuttuğum bir arkadaşımın selamı geldiğinde... Mutluluğu fark ettim; Bir huzur evinde, Yaşlı bir teyzenin öpülmeyi bekleyen ellerinde, O dolu dolu bakan buğulu gözlerinde, O an hayatı yaad edip, çocukluğumu düşlediğimde......

Bu kış yine pencereler esiyor? Nereden doğduğunu bilmediğim, bir öç dalgası geliyor üstümüze? Kurşun izlerinde yitiriyorum günlerin mavi saydamlığını Ekmek yarım su, kirli Toprak, bitkin Ben soluksuz kaldım yalnızlığın ihtilal yaptığı odalarda Sen ilacını içtin mi? Sarısı yorgun yüzünün Beni sevgiyle beklediğin günlerden kalan biraz sıcaklığın varsa Sar anne beni, Konuş benimle, Sar beni, kokun da...

Fecrin alacakaranlığında, Daha kimse yokken ortalıkta, Sen yatakta elini uzatıp Bebeğine dokunmak istediğinde, "Bebeğin yok burada!"  diyeceğim  Çünkü gitme vakti geldi, Gidiyorum, anne. Hafif bir esinti olacağım Ve senin saçlarını, yanaklarını okşayacağım. Sen yüzerken ırmakta, su kabarcığı olacağım. Ve öpeceğim. Tekrar tekrar öpeceğim senin yanaklarını. Rüzgarlı gecede, Yağmur yaprakla...

Günler çoğaldı cıvalı bir gökyüzünün ensesinde Kırıldı kanadı poyrazlarla yarışan serçelerin Bu sonbahar hiçbirimize bahar olmadı! Çürüyen bir alfabeydi zaman, elimizde kaldı Derken tüm kapıların içtenliğini kuşandı Önce kadınlar ve çocuklar, Sonra, ağrılarımız... Ağzını bıçak açmayan sözlüklere teyellendi öfke Yırtıldı gazetelerin en manşet yerleri Ama silinmedi toy belleklerdeki kara leke, Sonuç...

Üzeri tozlu raftan ayırdığım kitabın sayfalarını çevirirken, Karşımdaki karakterin beni görünce ''Seni bekliyordum.'' dediğini hissetmiş gibi olmayım ki, Her mısra, Her cümle beni iyice bağlıyordu En son, Ne zaman bir çiçeğe dokundun? Ne zaman kokusunu çektin? Tekdüze yollarda yürüyorum Gün ağarırken, Gün bazen aymıyor... Gülümsüyorum hüzünle karışık, Gün bana gülümsemiyor Sayfalar arasında yaşanı...