Şiirlenelim

Ben ne zaman kendimi Allah'ın yarattığı bütün varlıklardan üstün tutmaya başladım? Ne zaman düştü içime, geceleri beni uyutmayan, fırtınalı bir deniz gibi kabaran kalbimden, ruhumdan taşan bu kibir? Sanmayın sinem, kanlı yaşımdan kırmızı oldu benim Gönlüm alevdir şimdi, dışımdan görünen benim. Su içinde boğulur isem, şaşılır mı nilüfer gibi? Dalga vurup derya oldu yaşım, aştı başımdan benim Saflar...

Birlikte olduğum, sahip olduğum, sevgilim, parıldayan ayım, Can dostum, en yakınım, layığım, güzellerin şahı sultanım... Yaşama sebebim, ömrüm, kevser şarabım, Cennet'im Baharım, sevincim, gündüzüm, gülen gülüm. Sevinç kaynağım, güneşim, mum ışığım Sevgilim senin eşsiz cemaline arslanları uysallaştıran şarabına and olsun ki, bundan sonra ben ahdin semtine uğramayacağım. Senin şekerler tattıran dud...

Büyük çizgileriyle tanıyorum umutsuzluğu. Kanadı yok umutsuzluğun, akşam vakti deniz kıyısında bir taraçada, toplanmış bir sofrada kalayım demiyor. Umutsuzluk bu, o bir sürü olayların dönüşü değil bu, tıpkı akşam karanlığında bir karıktan öbürüne giden tohumlar gibi. Bir taşın üstündeki yosun ya da su bardağı değil o. Kardan elenmiş bir gemi o, ya da düşen kuşlara benzetebilirsiniz, ama kanlarının...

''...Beni bir şiirden mi doğurdun Anne? Mısralar bana Anne diyor...''

Dönelim, Döndürsün bizi kalbin akıp giden bulutlara benzeyen sesi... Yağmursuz bir yağmura açılmış kapılardan, Ve akılda kalan bir yokuştan.. Ve yalnız çocuklara özgü o sonsuz sinema koltuklarından Ve çocukluktan Dönelim Dönelim mi biz? Gençlikten, oralardan Mutluluğu bir kabuk gibi saran mutsuzluklardan Dönelim mi acıya? Ve soralım mı acaba: ''Ey büyük yalnızlık! İnsansan eğer, Bir kaya, dalgalar...

İçmeden resmine bakamıyorum... Kırılırsın diye aklım çıkıyor... İçince karşına çıkamıyorum Darılırsın diye aklım çıkıyor... Korkarım derdimi sana dökerken Uzunca yazamam belki okurken Yorulursun diye aklım çıkıyor... Neden gülmesin gül gibi yüzler? Niçin ağlasın o güzel gözler? Niye sevgiye sevimsiz sözler söylenir diye şaşar ağlarım... Şu gördüğümüz rengarenk çiçek, Sevdalı bülbül, arı, kelebek,...

Yalnızca iki kanat istiyorum Veya vazgeçmesini ruhumun uçma sevdasından Bağırmak istiyorum tüm gücümle Herhangi bir soru beklemeden Kurtulmak istiyorum gözyaşımı alıkoyan her şeyden Şarkı söylemek istiyorum beste yapmaya mecbur olmadan Veya herhangi bir ezgiyi ezberlemeden Ve sesimi yükseltmeden Öyle bir yerküresi istiyorum ki, ben çizeyim haritasını Topografyasına göre yüzümün, aşayım ırmaklarını...

Hasret kalbimden vururken, resmin karşımda duruyor... Gözümde tüterken yüzün, bütün fotoğraflarda gülümsüyorsun. Zaten, hep gülümsemez miyiz? Bazen gerçek, bazen sahte... Belki, bir gün birisi özlemle baktığında, mutlu hatırlasın isteriz. Gelip de geçtiğimizin her zaman bilincindeyizdir de, çok ender fark ederiz. Kalan oluncaya dek, daha çok üzülürdüm yitenler için... Yine de ölen için, daha zor o...

Elbette güzel günlerimiz olacak Bir taze ekmek gibi, sıcak... Bereketli gece yağmurlardan sonra güneş, Bir elmas iğne gibi parlayacak. Basma perdelerimiz öyle sevimli, Bir eski saat konsolumuzda. Günler tülbentten süzülmüşçesine berrak, Tane tane yiyeceğiz geceleri, Huzur içinde, Nar gibi... Bir eski plak koyacaksın gramafona, Eski, güzel bir plâk... Bir dokunaklı kadın sesi bize Asırlarca evvelin...

Rengini dünyaya ilk defa sunan adsız bir çiçek gibi parlıyorsa gözlerim Yalnız sana yazıyorum bu şiiri İstersen bir şiir gibi okuma... Çünkü her yıl yeniden yazacağım Soğuklar başlayınca havalanıp, millerce yol kat ettikten sonra Güneyi tadan bir kuşun sevinciyle... Ve yazmış olacağım bir de Her dönemde her çağda Sevdanın kendine özgü diliyle 1912 miydi, 1952 miydi? Güneşli bir öğle miydi? Çiçekle...

Jazz dinliyor Herkes kafayı yemiş, seni bulamıyorum Sesin nereden geliyor? Seni bulamıyorum Yüksek sesle konuş biraz...Seni duyamıyorum Annem hastaneye yattı, köpekler bana bağırdı Fotoğrafın düştü elimden, seni göremiyorum... Parka girmem yasaklanmış, Oysa herkes basıyor, ben çimlere basmıyorum... Aklım nerde bilmiyorum, bana yardımcı olsana Yalnız insan, sürülür yabancı diye dayandığı kapılardan...

Ruhuma tünemiş kuzgun Tüylerinden süzülen bu kan kimin? Eğer bir cinayet varsa ortada, Toprak kokuyor Taze toprak Kimi gömdüler yine vakitsiz? Söyle bana Ciğerlerimi yakan bu ağıt kimin adı için okunuyor öğrenmeliyim Gecenin siyahında uyuşuyor zihnim Ne yapsam da, uğultuları susturamıyorum Yetmezmiş gibi onca acı, Başımda dikilip bu senin gerçekliğin deyip durmayın Bana ne trenlerden? Üzgün değili...

Öyle günler gördüm ki, aydın gökler kararıp Bahtım bir bulut gibi üstüme çöker oldu, Her gözümü yumunca tanıdık yüzler görüp, Hayaller alev alev beynimi yakar oldu. Ümitsizlik, gariplik dört tarafımı sarıp Yüzüm sırıtsa bile, içim yaş döker oldu. Her sabah ilk ışıklar gözlerimi oyardı, Uyanan taş duvarlar iniltimi duyardı. Öyle günler gördüm ki, duvarlar gelir dile, Gözümde canlanırdı eşkıya masal...

Hayat soğuk, yağmurlu ve vurdumduymaz... Ve gece yağan yağmur hep ürkütürdü beni. Yağmur değil yalnızlığımdı pencereleri yalayan, yıllarımı dolduran...Hep bir yanı yarımlık, hep uzaktalık, hayattaki 'kimse'mden yoksunluk, yani kimsesizlikti. Bir kavuşma mucizesine inanma yolunda harcanmış bir hayatın, ansızın sonuna gelme, ve o mucizeyi yaşayamadan bir başına ölme korkusuydu yağmur… Yine yağmur ya...

Ey sevgilim, ey sevgili! Bu hoş koku kimin kokusudur? Bu koku; güzelliği ile dünyayı süsleyen, güzelleştiren, cana canlar katan sevgilinin kokusudur! Bu koku, her şeyi dirilten ilkbaharın, o aşk bahçesinin, o gül fidanının kokusudur! Ey bana mahrem olan! Yeryüzünde bize ay olan, ey gece yarısında bize seher kesilen, ey tehlike anında siperimiz, ey benim şekerler yağdıran bulutum! Canımda ne de güz...

Öyle sanıyorum ki kudret, yalnız güzel simaları değil güzel toprakları, güzel denizleri de insana gizli gönül azapları versin diye yaratmış. Öyle sanıyorum ki gece, bu kocaman dünyanın bütün evlerini birer birer dolaşarak ne keder, ümitsizlik varsa hepsini toplamış, getirip benim göğsüme doldurmuşlar. Acaba onu eskisi kadar sık görecek miyim? Zannetmem..Fakat ne ziyanı var? Hiç olmazsa bir kere ba...

Kalktım sabahı dinledim 4.20 bir yaz günü sabahı Evlerin yüzü ağardı Ağaçlar yeşile çıktı Ben sabahları severim oldum bittim Sabahları çocukları bütün başlangıçları Kalktım sabahı dinledim Kente giren caddelerde köylülerin Geceden yola çıkan sebze arabaları -Fırınların kepenkleri nedense hep aralıktır- Çıplak ampul ışıklarıyla karışır sabahlara Taze ekmek kokuları Kalktım sabahı dinledim Hanların...

Dostlar, bir mektup çekingenliği karışmış ders notlarınızın arasına Boyunlarına çıngırak geçirilmiş kadınlar bekleyen siz, piyangolardan Çorak mesailerde argo yanlışlıklar tutsağı bir halkın kapısında büyütüldünüz Oteller ve molalar düşkünü sevgilileriniz vardı sizin de, onlar da bilirler Acar ve hükümsüz çokluklar türetiyordu zamanın çarşafı, kopuktunuz Ben, parfüm ve ajans haberleri bekleyen saa...

Bizim erkeklerimiz  Dört mevsim bahar gibidir  Sevişirken yeniden doğar gibidir  Al atla savaşa girer gibidir  Güzel olur çocuklarımız  Çokturlar, çabuk boylanırlar  Bir aylıkken güler, ikisinde türküye dururlar  Beşinde sığırtmaç, yedisinde sevdalıdırlar  On birinde düğüne ve rakıya ve mavzere  Olursa kır, olmazsa doru.  Yirmisinde, dokusu bir &nb...

Bir şey yapılması gerektiğini ve de hemen Çoktan biliyoruz Ama daha erken olduğunu bir şey yapmak için Ama artık geç olduğunu bir şey daha yapmak için Çoktan biliyoruz Ve işlerimizin yolunda olduğunu Ve bunun böyle süreceğini Ve bunun anlamı olmadığını Çoktan biliyoruz Ve suçlu olduğumuzu Ve suçlu oluşumuzda bir suçumuz olmadığını Ve elimizden bir şey gelmeyişinde suçlu olduğumuzu Ve bunun bize ye...

On gün sonrayı düşündükçe kalbim göğsümden fırlayacak gibi oluyor. Ve sonra diyorum, sonra...Cennetim, cehennemim benim, ne zaman büsbütün, ne zaman yalnız, ne zaman ebediyen benim olacaksın? Garip bir korku içindeyim. İnanıyorum ki, yapacağımız herhangi bir ihanet bu muhteşem rüyayı sona erdirecek. Hiçbir kadını düşünmüyorum. Hiçbir kadın sesi içimi gıcıklamıyor. Yalnız seni yaşıyorum, yalnız sen...

Çiğ düştü göklerden, Ve bir bahar günü doğdun sen Güvercinler geçti menekşelerden Ve bir bahar günü doğdun sen Kendi kendine ayna olan nergislerden Leylakların gün doğuşu ürperişinden Zambakların kıyı kıyı bakışından geldin sen Ve rüzgarlar karları süpürdüğünde, Ve, insanı çıldırtan kuş sesleri işitildiğinde, Birdenbire aydınlandı annenin yüzü... İlkin dünyaya haber verdiler ötelerden Baban yeni d...

Söyle Bana Hindiba, Kartallar uçar mı bir harâbeden? Köprülerden benim yarim geçer mi? Sen neden bu kadar güzelsin bilmem... Taşırsın yeryüzüne ebedi tohumları...Ben ise kuruyacak bir suyun mahkûmuyum Avuçlayıp öpüyorum kumları Bir kara delikten bakarken hayat, meydan okuyanlar kim bu serâba? Söyle bana hindiba Sen uykudayken dün gece Seyrettim seni sevdayla Yeniden Tanrı’ya el verdim Yeniden dual...

Her şeyin kilide, bir kilide dönüştüğü günlerdi; Herkesin bana bir eşya gibi baktığı günlerdi; kilitle beni, Yüzümü bulutlara kaldırıp, Dua eder gibi mırıldanıyorum Kuşlarla, otlarla yıkanıyorum Rüzgarla, ilkbaharla Güneş gözkapaklarımı ısıtıyor, Rüyada mıyım? Gerçek mi bu? Hem var gibiyim, hem yok gibi... Burada, kendimle baş başa Ömrümü tamamlayabilirim Size bakmanın tarihi! Siz, bir gonca kadar...

“Bir kereye mahsus yaşanan her an, kendi hatasını bir daha düzeltilemeyecek biçimde içinde barındırır” Bana kanatlarımı bıraktırdılar, Bana ihaneti öğrettiler. Başka haber yok. İkiye bölünmüş bir bütün gibi yaşadım Bir yanım, öbür yanıma düşman Sağımda kızgın kumlar gezdirdim Solum üşüyor eski bir anıdan... Mum: alıngan. Kendi ateşiyle kendini yok eden yumuşakça. Erimek üzere varsın, kaderine inan...