Şiirlenelim

Lütfen bana yardım edin Şu mahalle barındaki yabancıya yardım edin Gözlerinin siyahını açık unutmuştu, diyorum Hayır, yağmurdan gelmiyorum İnanmıyorsanız dinleyin...Sözlerim ıslak değil Buraya nasıl geldiğimi de bilmiyorum Bu kızı tanımıyorum Daha önce hiç görmedim Çünkü açık unutmuştu büyük, siyah gözlerini Ve kapatmıyordu Kimseye bakmıyordu Yalnızca gözlerime bakılan biri olarak unutmuştu dünyay...

Ben sana Hermes gibi inanmıştım Ne kötü şey çıktın sen Bruno Bana cenneti, cehennemi ve arafı yaşattın Yine de emin değilim...Nesin sen Melek misin, şeytan mı? Melek gördüğüne tanık getiriyorsun... Bunca büyük yemin ediyorsun Hiç korkmuyor musun? Gerçekten sona mi geldik? İnanılacak kimse kalmadı mı? Bir 13 Cuma günü öğrettin bana, ihaneti Sevdiğine ihanet ne kötü şey Bruno... Nasıl paslanır insan...

''...Hem insanın hayalleri azalınca, daha çabuk yıpranır. Her şeye üzülür, alınır. Hayalleri azalınca insan, daha çabuk yaşlanır. O zamanlar ne bu metruk istasyon vardı, ne de ben bu denli yitik ve kederliydim. Gençtim, masumdum ve tapardım insanlara... Öylesine tapardım ki, ve öylesine muhtaçtım ki, sevgiye ve aşka, ne ölüme inanırdım, ne ihanete...Devrimciydim ama üniversiteye yeni başlamış biri...

İnsanım, budur basit mucizem Bunu ten çeken dişlerimden bilirim ben Kuşların turunç yuvasını bozdum Bakır yırttım, Kendir büktüm bu yüzden Tanır mısın beni? Yitirdim yitirilecekleri Kırçıl kıpırtılarla dolu ağzım Adım, kamçılı nehirlere verilsin Hayatta çünkü hep, akmak halinde vardım Hayatı hıncın mükemmel terazisiyle tarttım Sarı sanrılarla yıkadım yüzümü Kendime kelimelerden binalar yaptım Bunu...

''...Sen o sarı duvarın önündeydin. Hayatı ve insanları seyrediyordun. Çok korkmuş, çok hırpalanmış birini bekliyordun. Kendini bekliyordun...Öylesine gülümsüyordun ki, içindeki aşk seni ödüllendirmiş gibiydi sanki...Kalbindeki sevgi sözcükleri kalbine sıkışıp kalmış gibi. Evet, aşk olmazsa olmaz, hayati bir eylemdir. Çünkü dikkat edersen, bu dünyada hep fısıltıyla konuşuruz. Burası bize ait bir y...

Gözlerin iki hurma ormanıdır seher vakti Ya da ay ışığının uzaklaştığı iki balkon Gözlerin, gülünce yapraklanır Bir nehrin üstünde gezinen ay gibi, ışıklar raks eder Gözlerin, şeffaf kederden bir siste batıyor Akşamın, ellerinin okşadığı bir deniz gibi İçinde kışın sıcaklığı, Güzün titreyişi Öyle her yere seyahat eden bir yolcu değil bu Bu şehirde, sokaklarda yalpalıyor günler Bizler diriyiz… Zann...

Ve tepenin üzerinden, Çırpınır birden Acılı ve yanık seslenmek ister yüreğinin derinliğinden, Sert bir rüzgar üfler; yanmış mıdır kuş? Biriktirmiş midir gövdesinin külünü? Efsane: Evet, der ''Kararsız bir kuşun hikâyesiyim. Üzüntüden gece kanat çırpan Yıllarca keder ve inzivada yaşayan.'' Sahra devi gibi korkunçsam, Ve eğer beni, insanların kaçtığı bir dev gibi görüyorsa, Dokunduğumda, parmaklarım...

Tarihe gömüyorum acıyı ve ölümü Yenilgiyi zafer şarkılarına Çünkü sen geldin; kumrular geldi İçim içime sığmıyor Umurumda mı sanki ayrılık trenleri? Ateşten gemiler, çöl çiçekleri Ay tutulması, rasathaneler... Umurumda mı sanki? Sen geldin; çöllere yağmurlar geldi Kokusunu unuttu dünyanın çiçekleri Bana göre değil acı ve ölüm Gurbet kokan bir hayatım var benim 93 harbinden kalma sokaklarında, Gün...

Bir gece rüyamda on sekiz bin âlemi gördüm... Bu büyük göğü gündüz gibi, dokuz kez dolaştım... İyi veya kötü, bütün hakikatler aslana benzer. Onlara dokununca, alemi birbirine katarlar. Hakikat, kıyısı, gibi bulunmayan büyük bir deryadır. O deryanın suyu ise baştan başa ateştir. Dalgası da inci. Ey Can! Bu hakikat ateş yağmurudur. Bir damlası yüzünden yeryüzü harabeye döner. Bir damlanın meydana g...

Ben zannediyordum ki, ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile götürmek için yalnızca onun dümenini ele almak kâfidir...Şimdi anlıyorum ki, değilmiş... Yollar görünmez kayalarla doluymuş. Onlara çarpmamak lazımmış. Daha fenası, gizli cereyanlar varmış ki, insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini, gittikçe uzaklaştığını fark etmezmiş. Tâ ki, kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar....

Belalarına katlanamayacak olanlar aşkın adını anmasınlar. "Sonunda baş ağrısı var" diyenler, şarabı hiç içmesinler... Peçeni aç, yeri göğü aydınlat. Bu âlemi en aydınlık firdevs et... İki dünyada da herhangi bir şeye nazar etmedim. Ya Rabb! Habibine kavuşmayı nasip et. Dudağını kımıldat, Kevser havuzunu coştur. Anber kokulu saçını çöz de, bu cihanı kokulara gark et. Sevgili yolunda aşk ile derdind...

Geceleri kolay kolay uyuyamayan bir adam varmış. Kötü rüyalar görenlerin rüyalarına sızıp, sonunu tatlıya bağlamak için uyanık kalırmış günün ilk ışıklarına kadar. Gündüz çekilen acıları ertelemek kolay gibidir. Akıp giden hayata ve insanlara sadece bakarak bile, biraz olsun oyalanmak mümkündür gündüz. Akşam kendi telaşıyla geldiği için, başka şeylerle uğraşmaktan kendine pek zaman bulamayabilirsi...

Yalanlarla bir yere gidebilirsin, fakat geri dönemezsin. Şebnem, ipek fiyongu gülüştü. Kiraz sarkacı bakışlı, sıcak leylak şurubu sesli yarim, Sensiz bu defolu evrende, kıt sonsuzluğun cefasını çekemiyorum. Rodin'in bücürük heykeli gibi, gece gündüz seni düşünüyorum. Gezegenimizde hayat olduğunun en sağlam kanıtı sendin Şebnem. Bulutlar üstümden kesekler halinde geçiyor; toz toprak ve kumlar görer...

''Tarih, her zamanki gibi sınıfta kalıyordu.''

Önce mektupların, sonra da sesin beni tekrar hayata kavuşturdu, şimdi çelik gibiyim. Pazar günü yabancıların kuşattığı bir düşman kalesi gibiydim, sensizdim. Sevgiliyi başkalarında aramak, tesellilerin en hazini. Tatsız tartışmalarla geçen bir gece. Sis, soğuk, uykusuzluk ve hepsinden zoru seninle başbaşa kalmamak. Kâbus geçti. Canım benim. Mezardan fırlamam için, sesini duymam kâfi. Ölüm, yaşamak...

Öyle bir hayat yaşadım ki, Cenneti de gördüm, cehennemi de Öyle bir aşk yaşadım ki, Tutkuyu da gördüm, pes etmeyi de Bazıları seyrederken hayatı en önden, Kendime bir sahne buldum oynadım Öyle bir rol vermişler ki Okudum, okudum, anlamadım Kendi kendime konuştum bazen evimde Hem kızdım hem güldüm halime Sonra dedim ki "söz ver kendine" Denizleri seviyorsan, dalgaları da seveceksin Sevilmek istiyor...

Ah benim sevgim! Çiçek örneği... Çarpılmışların kinini yeniler, Beni alnımdan vurmak ister, Bilirim, Geçmektir sevgi... Ölümün en yumuşak, en ayarlı yerinden Çünkü çocuklar geçer ölümün en yumuşak, en ayarlı yerinden Çölden farklı olmayan bu korku, Çocukların bu korkudan olur neşeleri... Siyah sepete baktıkça her biri, sıcak hoşluğunu anlarlar ölmenin O gün, gün ışığından mahrum Mahrum bırakılmış...

Yüce dağ başları dumanlı, Irmaklar yorgun, ağır İnsanlar yapayalnız Nedir üstümüzdeki bu karanlık bulut? Bugün karanlıkta apansız bir çığlık yükseldi Dağlarımız, ırmaklarımız bize göredir Tarlalarımız bize kadar... Bu bir zihniyet savaşıdır Karayla akın savaşıdır. Bu bir hayat tarzı, dünya görüşü, yani bir medeniyet savaşıdır... Biliyorum, Bir gün karanlıkta kesecekler yolumuzu Ya siz çocuklar? Na...

Bu yürek zaten yeterince fırtınalı...Benim ninniye ihtiyacım var. Onunlayken öğrendiği her şeyi unutmaya başladığını fark etti. Onunla birlikteyken bildiği şeyleri de unutuyordu ve onun yanındayken bilemediği pek çok şeyi sonradan da bilemedi. Düşünceleri ile davranışlarını birbirine uyduran görünmez bağ, onun gidişiyle birlikte kopmuştu sanki. O zamanlar düşünmeden davranıyordu. Artık davranmadan...

Şimdiye dek geçirdiğim günler Alıkoyuyor kendime kıymaktan beni Zıp zıp zıplıyor her şey Gidiyor tekerlekler altında kadınlar büyük çığlıklarla Hoş sesler çıkarıyorum tırnaklarımın altından Size sessizliği ben buldum diyorum yeniden! Ne engelleri sevdim ne köprüleri Ne trombonları ne pistonları Hiçbir şey bilmiyorum artık Artık hiç anlamıyorum...Bu sevip okşamayı Bu kentte doğdum ben Düşlerimizi ç...

Bir şey beklermişcesine yaşıyorum. Bazen öyle günlerim oluyor ki, Ne oldu, nasıl bitti şaşıyorum... Bazı bilmem, gün nasıl başladığında, Kayıp kayıp gidiyor dünya bıkkın bakışlarımdan. Bir tutam sakız oluyor ağzımda zaman.. Yaşamak ne kadar çekilmez gelse de, Bu görmek, bu sevmek, bu aziz sıcaklık tende. Bu bir nimet, Bu yaşamak bir şiir, harikulâde. Sen ki, Saçından tırnağına kadar bir hürriyete...

Ben nereye adımı yazsam, Nereyi göstersem parmaklarımla, Orası şapkalar yüklü bir vagondur, Nerede daralmış görsem bir adamı, akşamın güzel buğusunda, eli-ayağı tutulmuş Bir çiçeğe uzanırken utandığını görsem, işte iğrentim yayılıyor derim, İşte sırtlanlar soluyor ellerimde...Kuşlar çoktan kapamışlar tarlalarını. O zaman bir üzünç aralığında -herkes gibi- başlar korkum. Ben koşarken derelerde biri...

"Çalıkuşu bugün defterinin gözyaşlarından kirlenmiş sayfalarına dökülen sonbahar yaprakları içinde müebbeden ölüyor." Ölür müsün, öldürür müsün? Yürürken yolunda bir incecik su birikintisi gördüğü zaman telaş eden, atlamaya karar vermeden evvel üç, dört kere iskarpinlerine ve suya bakan bu adamın ağaca çıkmak istemine gel de gülme. Fakat o, bu gece sahiden canavar kesilmişti. Yakın dallardan birin...

Dönemezsin geri, Taşladığın o yollara dönüp bakmayı kes. Tutamazsın artık, Tutamazsın...Soğukluğundan yanar ellerin. Göremediğin bu ızdırabın bir sonu yok. Parçalara ayırdığın gökyüzünde, göremezsin beni. Duramazdın değil mi? Dönüşü olmayan kararlar aldın. Şahsına yazılmış tonlarca sayfa, Sayfalarca hece. Her şeyden bihaber duruşun, Benim aklımla sınanmaz bi gece. Yazmazsam içim susar sandım. Anla...

O şehrin salıncakları düşürdü çocukları İtfaiyecileri sözleştiler yangınla Irmağının kıyısına çadır kuramam artık Elimi uzatamam kapı tokmaklarına Çaylarını içemem bildik park kahvesinin Irmağının kıyısına çadır kuramam artık Arkadaşlarım beni bir daha o şehre beklemesin O şehirde çektirdiğim son hatıra resmini o gün düşürdüm cebimden, Getirmesin bulanlar Artık her yerim üşüyor... O şehir benim iç...