Şiirlenelim

Yüzünü saklamak ne verir sana? Felek bir tokat indirse ne bay ne de gedâ kalır Nice bütünler bölünür, can cânandan cüdâ kalır Sevdiklerin hayatından birer birer çıkıp gider Issızlığın ortasında sanma ki Süeda kalır Yüzünün sırlı konumu ayna gibi kırılınca Ne sende taze bir mecal, ne taze bir edâ kalır Tut ki hiç tokat yemedin, kırılma yok hayatında Böyle bir düz yaşamadan sanma hoş bir seda kalır...

''Bir insanı anlamak istiyorsanız, öncelikle insanlar hakkında bildiğiniz her şeyi unutmalısınız.'' "Herkes beni yanlış tanıdı." Dokuzuncu kattan aşağı uçarken sadece bunu düşünüyordum. Zafer...Yenilgi... Bu kelimelerin hiç bir anlamı yok. Hayat, bu sembollerin altında ve çoktan yenilerini oluşturmaya başlamış. Sözlerimin anlamı beni ürkütüyor. Böylesine hazırlıklı değilim daha. Bilmek...Bu da ürk...

''...Tenin açlığı, ruhun açlığı ve anlaşılmayan bir kalp ve anlaşılmayan bir kafa ve anlaşılmayan bir vücut. Koca şehirde yapayalnız. Dehasıyla yalnız, kültürüyle yalnız, ıstıraplarıylâ yalnız. Soğuk bir kış günü. Sırtında paltosu var mıydı, hatırlamıyor. Belki bir dosta iki kadeh rakı ısmarlamak için satmıştır. Bütün hayatı vermekle geçti. Bilgisini, zamanını, kalbini. Başkalarında yaşadı, başkal...

Bana güzel bir iki şeyden bahset. Son okuduğun bir romandan mesela... Memleketimin güzel insanının bilek saatini anlatsın o roman. Ya da son yaptığın resmin renklerini anlat... Bakmadan ardına binip gittiğin o trenin şehirlerini anlat... Kulağına çalınan müziği anlat. İyi şeylerden de bahset arada bir. Çiçekler açsın kelimelerinde. Beyaz düşleri andırsın cümlelerin. Bir genç kızın saçına takılan g...

Kendimden gizli gelmiştim sana Ben, seni gördüm Ben orada değildim Gözlerim sendin Gittiğin yer duruyor Ya kendine gitseydin? Kaybolmayı kaybettin Seni herkes karşıladı Sen sen olalı böyle gün, Böyle el, Böyle alkış görmedim Seni böyle sevmenin saatindeyim Sabaha karşıyım Gece yanlısıyım Dünyanın en kalabalık yalnızıyım Mısralarımı çare bilenler bilsinler Ayan beyan, gece gece bir insan kadar acıl...

Aslında sevgi üzerine çok konuşmamak gerek. Sevmek üzerine, bu denli hoyrat, bu denli gelişigüzel konuşulunca, içim çok acıyor. Çünkü sevgi ne zaman ortalıktan çekilse, ne zaman kendimize bile fazla gelmeye başlasak, sevgi üzerine umutsuz bir telaşla konuşmaya başlıyoruz. Sanki böyle anlarda sevgisizlikten ruhumuz kavruluyor. İşte o zaman, yana yakıla, sanki ruh çağırır hoyrat. Sevgi, dostluk, inc...

Söyleyeceklerimi hazır bulunanlardan gizlemek için, seninle dilsiz olarak konuşmak istiyorum. Zaten sana söyleyeceklerimi insanların arasında açıkça söylesem de, başkasının kulakları duymaz, anlamazlar. Hani uykuda dilsiz, dudaksız söz söylerler. İşte ben uyanık iken de sözümü sana öyle söylerim. Acılarımı kimsenin duymaması için, ben kuyunun dibinden başka yerde inlemem, feryad etmem. Ben senin g...

Hangi yayla yeşil? Nerde keklik çok? Kayalar sırt sırta vermiş; Otlar dalgalansın biz yürüdükçe, Sular düze insin kar eridikçe, Hangi yayla karlı? Nerde çiçek çok? Bulutlar iç içe germiş Bulutlar göğe perdeler germiş; Çiğdem devşirelim, çiçek biçelim Susayınca hep ezgiler içelim Batmasın eline bir gül dikeni, Çıkıp yükseklerden taş bırakalım, Kopan sese, kalkan toza bakalım, Tavşanlar ürkerken bu...

Ben ölünce, Hiç değilse bir fener olsam, Kapında dursam, Soluk donuk geceyi, aydınlığa boğsam. Ya da limanda gemilerin uyuduğu zamanda Gülüşürken kızlar, uyumasam, Dar, kirli bir kanalda bir yalnıza göz kırpsam. Bir meyhane önünde, Dalgın düşüncelerle Tempo tutup, şarkılara  Sallansam Ya da şöyle bir fener, gözleri büyümüş bir çocuğun yaktığı Duyulup da korkunca çevresinde yalnızlığı Dışarda...

Var olan soluktur senin göğsünde, gönül değildir Nerede insanlığı devindirecek güç? O, soluğunda değildir Aş aklını, aş Ve ötesine geç, Çünkü bu ışık yolu gösterir de, varacağın yer değildir Ben, bu dünyada mıyım? Yoksa ayrı mıyım? Dünyayı gören biri miyim, tepeden tırnağa dünya mıyım? Yeter ki söyleyin artık bana: ben neredeyim? Benim ışığım, her şeyi olduğum nerede? Damarlarda akan o, tükenmişti...

Süsleniyor bir gün daha sabahtan Ve heyecanlı bu haritadaki aşk işareti Mavinin türküsü Hayallere çiçek açtırıyor bir bir İlaç gibi sevginin melodisi Çözülüyor şehrin dili Ve alkışlıyor her şey birbirini Kısa yollara nasip oluyor yüreğimden kanatlanan şiir Yürümek ne kadar güzel bu iklimde... Aşka boyanan sözcükler var.... Mutluluk bahçesindendir Zaman atıyor desenli adımlarını Tebessümler hep uya...

Garip bir gezegen, garip insanlarıyla. Zaman teslim olur, ama tanımazlar. Protestolarını ifade etmenin yolunu bulur, Resimler yaparlar, bunun gibi mesela: İlk bakışta özel bir şey yok. Su görürsün, Bir sahil görürsün. Akıntıya karşı zorlukla giden bir tekne görürsün. Suyun üstünde bir köprü ve üstünde insanlar görürsün. İnsanlar görünür şekilde adımlarını sıklaştırır, Çünkü demin başlamıştır bir y...

Ben bir kayısı ağacıyım Küçücük bir ev önünde yaşarım yapayalnız. Yılda bir çiçek açar, Yılda bir kayısı veririm Avuç içi kadar. Yaz olur, Bir kadın silkeler dallarımı, Bir çocuk yerde bağırır, güler, Bense hoşnut olurum. Hem, zaten benim Ne söğütler gibi nezaketim vardır, Ne kavaklar gibi gururum. Ben bir kayısı ağacıyım üç insan severim, Bir çocuk, Bir genç kadın, Bir genç adam, Benim kadar sess...

Gökyüzünde bir yıldız, yeryüzünde iki çocuk Bir tekneyim, gösterin bana kıyılıkları Kent dışında yaşardım Gök diye bir şey vardı bir zaman Görülürdü oradan Bir sabah tutuştu hepsi, Bütün canlıları yutmak için bir sabah, fışkırdı topraktan gök Ey beni umutsuz eden kan! Ey bütün şarkılardan artan! Kuşatma altında vermem gerekiyor ömrümü etkileyecek kararları Yalnız ve yuvasız uçar kartal güneşin önü...

Vücudumun çirkin kabuğu altında sevgi ile, rikkat ile dolup taşan zengin bir kalbim varmış... Ne çare ki, kimse beni sevmemiş, kalbimdeki o taşkın memba kendi kendine kurumuş. Sevgilerim nefrete, kine, bedbahtlığa kalbolmuş. İnsanlar vardır ki, menfaatleri müşterek olduğu için birbirini severler. Öyleleri vardır ki, meselâ hayatları bir arada geçtiği, yahut fikirleri, hisleri birbirine uyduğu için...

Bilinmez hangi şehirde  Yaşarsın aşktan habersiz,  Küçük çakıl taşım, nasıl bulayım?  Kaybolmuşsun bir kocaman nehirde. ''Bu kimin çocuğu?'' der, seni görenler.  ''Benim çocuğum.'' diye, sesim gelir uzaktan.  Bunca kötülüğü bağışlatır bakışın,  Yanakların kızarır ağlamaktan. ''Bu kimin çocuğu?'' der, seni görenler.  ''Benim çocuğum, diye, sesim gelir uzaktan.&nbs...

Pürüzlüyüm gırtlağımda küllerle konuşmaktan, Kendi burcumda uyumaktan Haksız, Ve kahramanım Ben, cambazlıktan nasipsiz meddah Bir kalbin çıplaklığı şehirde konuşulmasın diye Durdum...Boynumu açtım ipiyle yürüyene Ve şehre varıp, hayatıma bir suç işledim Yaralarından sordum sorulmamış kadınları: Körler sevişebilir mi? Sesinin duyulmayan rengiyle sevişirmiş kör Sevişirmiş sözleri yağmalanmış da olsa...

''...Söyleyeceklerimin hepsini söyleyecek olsam, bir kitap yazmam gerekir. Ve sözlerimin seni üzeceğinden korkuyorum. Sana hoş gelmemesinden. Ancak, bu sözler içimde durduğu sürece ben de memnun ve rahat olmayacağım. Ve seni gördüğümde kendim olmak istiyorum. Gülmeyen, konuşmayan, bir köşeye sinip çöken biri değil... Benim büyük derdim senin beni tanımamış olmandır. Hiçbir zaman da tanımak istemed...

Bengel kaplanı sevgilime yiyecekmiş gibi bakıyordu. Esneyen kaplana dublaj yapıyorum: ''Voarg, güzelliğiniz dişlerimi kamaştırıyor küçük hanım.'' Şebnem'in gülümsediğinde ''U'' harfine benzeyen ağzı, yanaklarında belirli parantezlerin içinde kalıyor. Gökyüzünde dolunayı andıran, pudralı bir kış güneşi. Elimi tuttu. İçim vatan, millet, insanlık sevgisiyle doldu. İki cihan, aşkım Şebnem'in dudakları...

Şehrin arka sokaklarını geze geze ben bir başıma Düşlerimi yiyip bitirdikten sonra geldim Kimselere görünmeden geldim Simsiyah oldu gözlüğümün çerçeveleri Yine de aynı şarkını söylüyordun yıldızlara bakarken Hayat neydi ki? İşte böyle bir şeydi... Ben bir bilinemezciydim Ve hava sıcaktı Gömleğimin kollarını yukarı sıvadım Dirseğimden sonrası beyazdı, Beğendim Sonra mavine bürünmek isterken dalgana...

''...Beni bir gün unutacaksan, bir gün bırakıp gideceksen, boşuna yorma derdi. Boş yere mağaramdan çıkarma beni. Alışkanlıklarımı, özellikle yalnızlığa alışkanlığımı kaybettirme boşuna. Bana yaşamasını öğretmediler. Daha doğrusu, bana her şeyin öğrenilerek yaşanacağını öğrettiler. Yaşanarak öğrenileceğini öğretmediler. Ben de kolayca razı oldum bana öğretilen bu yanlışlara. İnsan, kendi bulurmuş d...

Hayallerimin içine itirazlar karışıyordu. ''Anlat oğlum, içine dert olmasın.'' derdi hep annem. Oldu anne, dert oldu içime...Kafamın içinde itirazlar yükseliyor. Düşüncelerimi peş peşe sıralayamıyorum. Gerçek, zaman, eşya ve annem engel oluyor bana. Oysa istediğim tek şey, hiçbir şey. Kelimenin tam anlamıyla hiçlik...  "Üşüdün mü oğlum? " -Bilmiyorum anne...Kafamı toplayamıyorum. Ama düşünmed...

Git iş işten geçmeden, Çok geç olmadan vakit, Günahıma girmeden, katilim olmadan git! Git de, şen şakrak geçen günlerime gün ekle, Beni kahkahaların sustuğu yerde bekle... Git ki, siyah gözlerin arkada kalmasınlar, Git ki, gamlı yüzümün hüznüyle dolmasınlar Madem ki benli hayat sana kafes kadar dar, Uzaklaş ellerimden uçabildiğin kadar. Hadi git, Öyle bir uzaklaş ki, karda kalmasın izin. Kahrımın...

Açılır içimin yaz gülmeleri İyi yazılmış, kötü okunan şiirler gibi Vazgeçilebilir bir öğle sonrası tadından yenmiyorsa Tadı nasıl biliniyor? Madem ki yenmiyor bu Rica etsem, sırtıma sürer misiniz kaçırdığım fırsatları? Bak, ne güzel erken bahar açmış ağaçlar Adını dağıtır rüzgar Ben her bahar pişman olurum Güneşe kanar baharlarım Martı görsem, kaçacak yaz ararım Ben giderken, en çok seni götürdüm...

-Biriniz gelsin Bir şeylere dışarıdan bakacağız- Şimdi biz hayatın bir yerindeyiz ya, hepimiz Hani yetmiş kışın ardı üç torba kemik Biliriz ya, yoktan somurturuz, yere bakarız hep yoktan Çizgilerimiz vardır, alındır, eldir Kaderdir, ortasındayızdır Doğu’nun Aslına bakmazsak bu pek çok şeye delildir Sokaklar toplarız hayatlardan, zeminler Sıklıkla çoğalan, sıklıkla boşalan sokaklar Anlamı bükülmez...