Şiirlenelim

Şehrin vakti bitince Sokağa çıkılıyor kimseyi görmemek için Oysa yazdır, tutuştuğu görülür bir gülün İnsan kaç umut okşar her seher belki Sözlerin çırpınırken kafanla yürek arasında Şehir eskir çünkü vakit kararmaktadır. Yazık ki yaz başlıyor vakit tükenirken Gözlerinde bir ufuk ki çağrıp durur bu yüzden Bir vakit ki bomboştur en dolu anlarında Sözler vardır, yaralı en sağlam yerlerinden Sözler ki...

Haydi ormanlara git, haydi sahillere git! Kendi tatlı şarkını oralarda bestele! Yaprakların ve gök gibi mavi dalgaların Şarkılarıyla, ilahileriyle birlikte. Tanrı seni bekliyor kutsal bir yalnızlıkta; Tanrı ne çokluklarda, ne kalabalıklarda; Bu imparatorluk ki tehlikeli sularda yol alıyor,  ne dümeni var ne pusulası Sen sakın aldanma, sen sakın kanma ona! Çok yazık! diyor şair, yazık, hem de...

...Dalgın çalgılar gibi duran akşamüzerleri. ...İncir kokan gece sokağı... ...Sonra yüzündeki sabahın ilk ışıkları... Yağmurlara çıkamazdın Günler gölgelenirdi kendiliğinden Sonra günler üst üste Üst üste düşerdi yeniden Bütün gün güz bahçelerine uğradım Gözlerinde sarmaşık, ıtır, su zambakları Ellerine karacalar inerdi Güneş yanığı perdelerde Eteklerine kuşların konduğu sedir Pamuk akı örtüler Su...

Bir nehrin peşinden nereye... Tuza ve maviye Balık olmaya O, vardı Biliyorum; dizlerimde çimenlerin serinliği Ya da ağlamak üzerenin kokusuydu Eski kasabalarda pazar yerleri Tanış kalabalıklar topluluğu Ayrılamadığım; plastik pabuçların hatırasıydı Her çocuk gibi kendi merakımın elinden tutuyordum Tanrım! Ayrıntının şaşkınlığında ne çok yol var ki, Unutuyordum Çünkü ölüm düşüncesi oradaydı ve hırp...

Ve sular kararınca vurdum sahipsiz bir kıyıya Yağmurlar susmuştu ben susmuştum, kimliksiz Ateş kuşlarıydı dönenen orda, ölüm kuşları Hangi çağdı, hangi batık, hangi tarih bırak bunları Kovulduk mu, sonunda yine biz dönelim anılara. Bir sürgün ezgisi olmuş duyuyorsun ''leylim ley'' Varsın söylensin uzak coğrafyalar, sisli limanlarda Kimimiz evindedir ama dolaşır işte bukağıyla Koşsam kanatır parçal...

Yanlış trenden indin seni şehrin aynasından geçirdiler Sana baktım yıllarca hep ayni özlem penceresinden Yürüyen ve kaçan yalın ve çocuksu özlem penceresinden Denize karşı küçüle küçüle giden evleri İnce ince karşılardın olağan karşılardın Şen dünya içinde şen dünya içinde bir avuç şen dünyaydın sen Bahar bilgisi güneş rengi at soluğu ve sen Seni çağırıyorum geç gel ağlayan son bâkireler içinden K...

Kızma Eski bir alışkanlıktan ibaret her şey Saklambaç oynarım hala korkularımla Uyuyamam ışıklar kapalıyken Yatağımın altına bakarım birden Korktuğumdan değil Eski bir alışkanlık Kapı çalınca koşarak giderim açmaya Çizgi filme rastlasam televizyonda Seyrederim bitene kadar Üzülürüm bittiğine Abur-cubursuz bitirmem alışverişi Eve varana kadar kesilir iştahım Tok olduğumdan değil Eski bir alışkanlık...

Kurumuş mürekkeplerin kirlerinde izlerim Silik, kaybolmuş kelimeler Bir ses yükselir önceleri içimden Sonra içinde boğulur dizelerin Islanır, dağılır sağanaklarda Kaybolurum… Rüzgarla savrulan ağaçların hışırtısı, Garip… Kulaklarımdaki ses mi beni yanıltan, Yoksa duyduğum gerçekten ayak seslerimi Gölgelerde usulca bana yaklaşan.? Üşür bedenim, sokulurum Dokunamam… Belli belirsiz ışıklar oynaşır us...

Bak burada tanrı iyi. Bu kasaba, Dünya burada başlıyormuş Gibi duruyor. Deniz kal diyor sadece Kal ki ömrün, Gelip geçen yolculara Bakmakla geçsin. Kuzeyde, Dünyanın başladığı yer gibi Duran kasabada, Işığı gömmek için zaman Kalbi yormak için ten olacaksa, Buna inanan insan Yollar yapar. Buna inanan bir kadınla adam Elbet çıkar. Ve giderler Ayın hilal haliyle Kadına göründüğü dağlardan. Kadın ölmü...

Bir hikayedir bu eski mi eski Paris kadar eskidir derler. Şirin bir kız portresi, elinde çiçekler Bir kaldırım ressamının çizdiği. "Hoşça kal!" dedi ayrılırken kız "Uzaklara gidiyorum Burada ne aşk var, ne ekmek, ne tuval Kara boyalar sadece. Ve caddeleri Paris'in Seine Nehri'ne çıkan hepsi de." "Ne olur kal!" dedi ressam "Üç rengim var senden aldığım Altın sarısı, mavi ve kırmızı Ve Paris'ten de...

O sen miydin, karanlığa örtülen Kapının eşiğinde ufalanan renklerin,  Saf kokuların, Kayıp geleceklerin saklanmış güneşinde? Dalgaları susmuş bir kıyının iç çekişinde Sarkısını arayan güz? Senin miydi, solan mavilerin som çeliğinde Sessizlikteki sesi bekleyen o yüz? Gerçeğin söylediği bir yalan gibi- mağrur ve sakin, şiddetli bir yokluk gibi Sırla ayna arasına sıkışmış o an? O yalnız an,&nbsp...

''...Sanki zaman senin için çok farklıydı. Geçmişini kaybetmediğin için bir bakışta, o bakışta saklı olan bütün bir hayatı okuyabiliyordun sanki. İnsanlar sana emanet ettikleri geçmiş zamanlarını bir daha sormadıkları zaman yaşadığın keder, ona en çok ihtiyaç duyanlara şefkat olarak geri dönerdi. Sen birine sarıldığında, zaman dururdu. Bense tarihe iz bırakmak, unutulmamak, hep hatırlanmak için ba...

Dostum benim, dostum benim, Hastayım, ama çok hastayım. Bilmiyorum nerden kaptım bu ağrıyı. Rüzgâr mı bu ıslık çalan? Yoksa çiseler gibi eylülde bir ormana Serpilen beynime alkol mü? Kara adam Kara, kara Kara adam Yerleşiyor yatağımın kenarına Kara adam Uyku vermiyor gece boyunca. Kara adam bir kitapta gezdiriyor parmağını Ve yüzüme mırıldanıyor burnundan Bildiriyor bana yaşamını Kara adam, Kara,...

Eflatun gözlerinin olduğunu bilmiyordum, Gece yarısını yaşamaktan yorgunum, Ben değiştim biliyorum, hem sakal bıraktım Şiirlerim külrengi kumrular gibi uçuyorlar Paris’in gökleri aklımı başımdan alıyor Bana seni, senden evvelki kızı hatırlatıyor, Işıklar kırmızı yandığı zaman duracaksın Ben değiştim, biliyorum, hem sakal bıraktım Ölsen tanıyamazdın, Burnumun dibinden geçti, geçen gün beni tanıyama...

Bugün, yine yağmur yağıyor… Ağır ağır, sinsi sinsi bir kâbus çöküyor pencerelere . Yarı çıplak uzanmışım... Bu sana onuncu mektubum. Onuncu  ve sonuncu... İlk mektubumu on sene evvel bugün yazmıştım.  Gene yağmur yağıyordu ağır, ağır… Karanlık bir kâbus çökmüştü kulübemize Gizli gizli, sinsi sinsi… Sabahleyin sisler dağılırken, Seni de götürmüşlerdi beraberlerinde. Hiç ayrılmayacağız diy...

Beni yıka.'' yazmak için mola verdim. Bu düpedüz bir intihar notudur. Ölünün ağzından yazılmış, eciş bücüş bir cümle bozuntusu: ''Beni yıka.'' Apartman merdivenlerinin basamaklarını saydım: Otuz dokuz. Evime girip, pencereden kendimi atmak bana iyi gelecekti. Anahtarı deliğe sokmak üzereydim, birden kapı açılıverdi. Babam. Bir bebek doğdu mu, bir baba doğar. Babalık, bitmeyen bir acemilik. Bir hay...

Sanırım geleceğim, ellerimle başa çıkabilirim Yürüyüşümü değiştirdim, paçama çamur sıçratmıyorum Kuşkulanıp koşsam, anlarlar o kumral kızı sevdiğimi Aradığım adresleri çıkarabilirler gezindiğim garlardan Korkarım ele verir beni avuçlarıma sürdüğüm maviler Telefona davransam, çeviremem numarayı,  Sesim tutuklanır Gelirim, yüzümü denizden kalan izlerle seçersiniz Dağların arka yüzleriyle bir ça...

Zerdüşt de bir zamanlar, bütün öte dünyalılar gibi, insanın ötesi kuruntusuna kapıldı.  O zamanlar dünya bana, ıstıraplı ve eziyet çeken bir tanrının eseri gibi görünürdü. O zaman dünya bana, bir rüya ve bir tanrı şiiri gibi görünürdü. İlahi bir memnun olmamışın gözleri önünde, bir duman gibi görünürdü. İyi ve kötü, haz ve elem, ben ve sen; yaratıcının gözleri önünde, renkli bir duman gibi gö...

Sundum ellerinize kalbimin tüm çiçeklerini Geceleri ay, güneş gibi doğdu yüzüme  Gördüm kördüğüm olduğumu Sonu gelmez masalları puslu şehrinde... İçtim kana kana sularını zehirli nehirlerin Gözümü kırpmadım bile... Çünkü ben hayatta sadece zambakların, Güllerin, manolyalar ve yaseminlerin niye açtıklarını,  Beni ne biçim sevdiklerini, Ve bende ne bulduklarını biliyorum. Çiçeğin açması da...

Ben bu evde, Kimsenin adını bilmediği nemli otlara yakınım. Bahçenin nefesini duyuyorum. Ve karanlığın sesini bir yapraktan düştüğünde... Her taşın deliğinde suyun aksırığını. Baharın çatısında kırlangıcın sesini... Ve açıp kapanan yalnızlık penceresinin saf sesini. Kanatta uçmak zevkinin toplanmasını, Ruhun kendi kendini tutarken çatlamasını... Ben tutkunun adımlarını duyuyorum. Güvercinler kuyus...

''Gözlerin yine bilinmeyen bir boşluğa takılmıştı. Bir süre sustun, sonra konuştun. Sesin, hayat kadar yabancıydı.  Hayat kadar acımasız, hayat kadar gerçekti. ''İçimde tanıyamadığım başka biri daha var.'' dedin. ''Ve o kadın, karşı koyamıyor.''  Bu gece konuğumsun... Karanlık, yırtıcı düşler, küçük ölümlerle dolu bir ormandan geldin yanıma... Perdenin aralığından sızan mahçup ay ışığı,...

Bana baktı... Bakışlarını size tarif etmem mümkün değil... Bir kişi kendisinden başka herkesten kaçabilir. Ve herkes, en azından bir parça delirir.  Ona kızgın değildim. Onu anlıyordum. Ben her şeyi anlıyordum! Hiçbir yere ait olmayanları iyi tanırım. Her yere aitmiş gibi davranırlar. Yaşarken ölmeyi, ölerek yaşamayı sadece uykusuzlar bilir. Gözlerinin altında biriken her küçük torba gördükle...

Dualarla düğüm attığın ipi düşünüyorum. Üç balkonlu adada, düğümlerini gevşek bıraktığın hani. Senleyken duaları düşünüyorum. Sallanarak düşlüyorum attığın düğümleri. Sonra beyaz bir oda… Sen, kırmızı radyo ve kırmızı bisiklet. Söz sardunyalar yok...Sadece beyaz güller var. Bi de altından tutulmuş kahve kupaları. Güzel bir havada, güzel bir ülkede telaşa gelmeden yol yürümek ve yürüyüşün sonunda d...

Baştan çıkarıcı bir fotoğrafımı çek Hüznümün parıltısını saçsın. Bir fotoğraf...İçindeki tebessüm itirafın köşesinde dursun. Bir fotoğrafımı çek yıkanırken aynamın arkasında Bir fotoğraf... Etrafımı sarıp, şalıma dönüştüğüm saatte. Bir fotoğraf, ellerimi öptüğüm anda Bir fotoğrafımı çek, yırtarken bütün bu fotoğrafları. Bir Varmış, bir yokmuş... Bu masalı sen bozdun Evvel zaman içinde bitti Ayna,...

Ey susmak! Benim özüm sensin.  Susmanın en kıymetsiz lütfu, insandan, korkunun da, ümidin de yok olup gitmesidir. İnsan kaderin getirdiklerine karşı susarsa, şikayet etmezse, onda ne korku kalır ne de ümit... Beni kederlerle, belalarla yıkmadıkça, harab etmedikçe Allah, bendeki gizli hazineyi hiç bana verir mi? Beni coşkun bir sele kaptırmadıkça, nasıl olur da beni çeker ihsan denizine götürü...