Şiirlenelim

Ne kadar gençsin. Dünya güzelisin. Topraksın. Çiğli, yumuşak, ot kokusu. Ağaçlar arasından bir yokuşsun, soluk kesen. Denize inersin, coşkusun. Bir telefonsun, kısık. Bir habersin, taze. Bembeyaz bir kağıtsın, bekleyen. Dünyasın. Kavgam. dinginliğim.

''Zaman, yangınların en acımasızıdır.'' Şurada veya burada,  Bir avuç insan olarak,  Siyah beyaz bir gazete sayfasında yayınlanmış kırmızı güller gibiyiz. Bundan dolayı olsa gerek, yazdıklarımız bir yere değmiyor, bir şeyi harekete geçirmiyor.  Ne ölüm, ne de hayat!  Hiçbiri kovalamıyor beni rüyalarımda Hiçbirinin eli bana değmiyor Varlığıma nedensizlikten delirdim ben Hiçbir n...

Kendi gün batımıma doğru seni kutsuyorum yaşam.  Çünkü sen bana hiçbir zaman boş umutlar, adaletsizlikler, hak edilmemiş üzüntüler yaşatmadın. Bir çelişki doğmuştu. Ve bu çelişkiden çıkışın iki yolu vardı. Ya benim mantık dediğim şey sandığım kadar akla dayalı değildi, ya da bana akıl dışı gözüken şey, sandığım kadar akıl dışı değildi. Ben de akılcı bilgiye dayalı düşünce çizgimin geçerliliği...

Kendimi ölümsüz olarak görüyorum. Mekan ve zamandan kopalı yıllar oluyor. Bir kıza aşık olmuştum. Onu görmek için 6 saat yol gitmem gerekiyordu. Bir sabah treni kaçırdım. Aşık olmaktan vazgeçtim. Kendinden vazgeçmenin ne olduğunu asıl ben bilirim. Tanrı’dan vazgeçtim. Ölmekten vazgeçtim. Ölmek istemiyorum. Çünkü Tanrı’yı da öldürürüm diye korkuyorum. Ve böyle bir vefata benim dışımda kimse dayanam...

Benim yalnızlığım köpek yalnızlığı Sürer bütün sokaklar boyunca  Nereye varsam Orada yalnızlık beni bekler Her sabah evler boşalır Bir sel akar sokaklardan caddelere Ben kendi içimde kaybolurum Kırılmaktan korkmamanın bir yolunun da, kendi kendini bin parçaya ayırmak olduğunu keşfetmemiştim  Cam bir fanusun içinde korumaya çalışıyordum kendimi Yanlış geldiğim bir yerdi dünya,  Öyle...

Üzgünüm. Anladım ki, adına dünya denilen şey, bana göre değil. Sabahı görecek hikayeler anlat bana Yaşatmaya çalıştığım ne varsa kaybettim Çok yorgunum,  Çok üzdüler beni Çok sevdim,  Çok sevdiklerim hiç sevmedi beni Sevdiklerim hep sevgisizleri sevdi Hep yanlışları sevdim Hep sevgisizlere inandım Orta yerinde ağlanan şarkılar gibiyim Dünümü,  Yarınımı seni beklerken kaybettim Bütün...

Birdenbire iç parçalayan bir çığlık içimde: "Yardım et!" Kim bağırdı? Toparla gücünü, kulak ver. İnsanın yüreğinin tamamı bir çığlıktır. Dokun ki, onu duyabilesin. Birisi çekişmekte ve bağırmakta içinde senin. Ödevindir. Her an, gece gündüz, sevinçte ve üzüntüde bu Çığlığı ayırt edesin... Hislerinle ya da kısıtlayarak ayırt edesin... Nasıl uygun düşüyorsa sana bağırmakta olanın kim olduğunu bilmen...

İşte o zaman aniden vahşileştim. Ayağa kalktım. Acı çeken insan, bunun nereden geldiğini bilirse, duyduğu acıyı azaltabilir. Düşüncesiyle onu vücudunun iyileştirelebilecek, gerekirse koparılıp atılabilecek bir parçasına hapsedebilir. Çevresini sınırlandırabilir. Onu kendisinden uzaklaştırabilir. İlkeler yoktur. Yalnız olaylar vardır. Yasalar yok, yalnız koşullar vardır. Üstün insan olayları ve koş...

''...Niye izin vermiyorsun yoluna kuş konmasına? Niye izin vermiyorum yoluma kuş konmasına? Niye kimseler izin vermez yollarıma kuş konmasına? "Öyle güzelsin ki, kuş koysunlar yoluna"  Bir çocuk demiş...''

Herkesin uzağında,  O ışıksız evlerde Kapı altından giren soğuk gibisin, Birdenbire basar gibi boşluğa Kar üstünde yürümek zordur Bilirsin Herkesin korunduğu bu limonlukta, bir sandalye çektim zor günlerin altına Ey ölüm! Kim direnebilir bir bandonun ritmine? Ne kalır geriye bir okul çıkışından? Bugün dalgınım, dün de dalgındım Aç bile değildim aynaya bakmasaydım Mutluyum, çünkü galip gelmedi...

Sevgili Dostum, Sabahleyin erken kalktım. Bir kır kahvesine gidip oturdum. İnsan sevdiği insana mektup yazmak için bu saatte kalkmalı ve bir kır kahvesine gitmelidir, diyordum. İçimde büyük bir ferahlık var. Doya doya tadını çıkardığım güzel bahar sabahlarına benziyor bu.  Bana mektubu yazarken çok acı çekmiş olmalısın, çünkü okurken çok acı çektim. Sevgili dostum,  Düzeleceğime söz veri...

Bir zamanlar denize açılan bir gemi vardı Rüzgarlar esti,  Pruvası yere düştü  Kıyıdan iki hafta uzaklaşmamıştı Vaktiyle biri, Tekne suya düşmeden önce, Donduğunu bilmeden önce, İyi tanıdığın biri, Uzaklara gitti Kayboldu Hiçbir şey için korkmadı Asla utanmadı, ama asla özgür değildi. Hayatı sonsuzmuş gibi yaşadı Sonra geri geldi Genç olmanın ne olduğunu biliyorum Ama sen, yaşlanmanın ne...

Kum saatinin içinden seni gördüm Ayna parçalandığında seni çağırdım Ve senin şunu söylemeni duymak için döndüm, ''Keşke bu gün için korkmuyor olsaydım.'' İlk başlarda birini gerçekten sevdiğimizde en çok korktuğumuz şey onun bizi sevmekten vazgeçmesi oluyor. Seni hala tüm kalbimle seviyorum.  Seni hala seviyorum. Ve bazen, sana veremediğim bu sevgi nefesimi kesiyor. Ansızın elin elime değse,...

Tüm bunlar ve senden öncesi, aşktan uzak olanlara ne boş kelam Siyaha değen elin her daim beyaz,  Sana göz süren siyahın gönlü, kalır mı siyah ? Sanma ki, inadımda sarı bir safra Dilimde uçuşan rüzgârlı bir sayfa, Sözlerimde silinmiş bir şifre vardır. Sökmedin beni çölden,  Yolum araftır. Dal goncayı bir sabah açılmış buldu, Gül melteme bir masal deyip savruldu Dünyada vefasızlığa bak On...

Dün yorgun sana geldim anne, Sen evde yoktun Ama ışıklar içindeydi evin. Belli ki birini bekliyordun. Sanki fesleğenin dibine bırakılmıştı anahtar, Sanki kısacık geçivermiştin komşuya, Sanki her şey hazırdı geliyordun, Kapına ilişmişti o eski kokun, Silinmiş gibiydi tek tek yaprakları balkon çiçeklerinin, Bütün mutlu günleri duvarlardaydı Sevdiklerinin. Belirsiz bir korkuyla ezilmiş gibi, kadife k...

Çığlık çığlığa bağırıyor, tüm bedeni titriyordu. Ama artık onu kimse duyamazdı çünkü ruhu bedeninin dışındaydı. Ses telleri titreşemiyor, akciğerlerinden hava çık mıyor, kalbi dümdüz bir çizgi çiziyordu. Eylül! henüz renk ve kokular bitmemiş fakat baharın bol renkleri hissedilmez şekilde kaybolmuştu. Baharın rengi soluverdi. Artık uyanmış doğanın ruhunu görüyordu. Yaprakların nasıl sararmış, birço...

Alnına konsun bu öpüş Ve şimdi senden ayrılırken, İtiraf edeyim ki, Günlerimi bir düş Sayarken yanılmıyorsun; Ama umut gitmişse uzaklara, Bir gece ya da bir gün Bir görüntüde ya da bir şeyde olmaksızın Fark eder mi bu yüzden? Bütün gördüğümüz ve göründüğümüz Yalnızca bir düşün içinde bir düş... Kırılan dalgaların dövdüğü bir kıyının haykırışları içinde duruyorum: Ve altın kum taneleri tutuyorum av...

Kalabalık beni sahiden sıktı. Ben ikide bir böyle oluyorum. Bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum. Bazen de, hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. İnsan düşüncelere dalmamalı...Bütün deyimlerin aptallığını düşünüyorum doktor. Aptallığı, insanın içinde yaşadığı ve düşündüğü, düşündüğü ve yaşadığı aptallığı, aptallığı...Kendime yaşama izni veriyorum. Saçma! Yaşıyorum. &nbs...

Daha yanacağız sevgilim benim. Ruhlaşıncaya kadar yanacağız. Bu bir ceza mı? Belki de. Gafletimizin cezası. Biz elest bezminde birbirimizindik. İlk merhabadan sonra benim olmalıydın. Kanunlardan bize ne idi? Rüsvalığı göze almayan sevmemeli. Rüsvalık, yani kendine saygı. Yani tanrılaşmak. Yani bütünüyle, kalbiyle, kafasıyla yaşamak. Ve milyonlarca domuza zirveden acıyarak bakmak. Eflatunun mağaras...

''Hiç bir şeyi unutmadım. Ve hepsini aklıma yazdım. Ve sana izin verdim ki, bilmeden yaptığın eziyet artsın. Ve sonunda ''Artık dayanamıyorum diyebilmek için, ben de bilmeden bu oyunu oynadım sana. Ve bulaşıkları yıkadım. Ve bütün sözlerimi yarıda kesmene izin verdim. Ben ki, bu konuda kimseye yetki vermemişimdir. Bıraktım ki, sen kendi sonunu hazırla. Ve bana bütün yaptıklarını bir bir aklımda tu...

Beni geride tutuyor, Yerçekimi beni geride tutuyor. Konuşmanı yap Yüzünü bile tanıyamıyorum Ayna  Bütün uzak durmanın yollarını söyle bana İtiraf etmeliyim ki, ateşe dayanıklı değilim. Bunun beni yaktığını hissediyorum. Bunun seni yaktığını hissediyorum. Umarım kendimi öldürmem. Umarım sana yüklenmem Bedenim kıvılcımlar saçıyor. Yakında bunu hissedeceksin. Kendime yardımcı olamıyorum. Ve bunu...

Öyle bir hayat yaşıyorum ki, Cenneti de gördüm, cehennemi de Öyle bir aşk yaşadım ki, Tutkuyu da gördüm, pes etmeyi de. Bazıları hayatı en önden seyrederken,  Kendime bir sahne buldum, oynadım. Öyle bir rol vermişler ki, okudum okudum anlamadım. Keyfi idareye bırakılmış bir ülkede, insanın hayatını dürüstçe kazanamayacağını anladım. Kendi kendime konuştum bazen evimde Hem kızdım, hem güldüm h...

''...Ama birden, hatta daha düşüncelerimde yüzerken  bir rahatsızlık duygusu düşüme saldırıverdi. Acı çekerdim, diye düşündüm. Evet, fazla söze gerek yok: Acı çekerdim. Çevremdeki tüm o insanlar, mektupları postaya götüren neşe küpü çocuk, hepsi, hayatımın bir parçası haline gelmiş meğer. Onlardan ayrılacak olsam gözyaşlarıma hâkim olamaz, o küçük dünyanın, göz...

Şurada bir kapı olmalı Senin ölümsüzlüğüne açılan bir kapı olmalı şurada Bulabilsem, kollarımın bütün gücüyle vuracağım Er geç sesimi duyuracağım sana Başımı soğuk demirlere dayayıp, adını söyleyeceğim mahşer gününe kadar Dünyaya ilk gelişimiz değil bu Yüz binlerce yıl önce, bir de taş devrinde gelmiştik Senin için vahşi hayvanlar vurmuştum o zaman Pars dişlerinden bir gerdanlık yapmıştım boynuna...

''Asla kesin kelimesini kullanmaya cesaret edemezdi. Bütün kesinlemeler tatsız geri dönüşlere yol açar.'' Dışarda yağmur yağıyor, Hava buz gibi. İnsanlar yağmurda yürüyor. Kimi işinden dönüyor, Kimi okuldan Ellerinde şemsiyeler, Hepsi şikayet ediyor. Soğuktan titrerken , Yağmurun dinmesini diliyorlar. Ben ağlamıyorum, Ben ağlamıyorum. Eriyorum...Yavaş yavaş eriyorum. Biraz şansım varsa buhar bile...