Şiirlenelim

''...Seni tanımasam da, biliyorum... Yanında olmasını istediğin bazı insanlar uzağında, ama umursamıyorsun. Bu yüzden, bundan sonra ne olursa olsun mutlu olma kararı aldın... Seni tanımasam da, biliyorum. O, hayalini kurduğun mutluluk, nasılsa bir gün gerçekleşecek, ve kendini o hayali yaşarken bulucaksın. Hem sen, yaşaya yaşaya öğrenmedin mi? Üzüle üzüle üstesinden gelmedin mi çoğu şeyin? Savaşa...

O bana suda bir şey aramakta yardım etti. Yaşamımdaki saklanmış şey bulundu. Bir inci kolye dizdim Kadın olmanın anlamını düşündüm. Onun için elinde çam dalı tutan bir gelin olmak isterdim. Yok...Aşk değil,  Uyuşmak,  Anlaşmak, Bütün o şeyler değil. Yok Yok aşk değil, aşk hiç değil. Onun bir sözcüğüyle, Yaşamımda yer alan her şeyi çöpe atmak isterdim. Gelgelim, aşk değil bu, aşk hiç deği...

''...Seni sevmek, hayatın tam göbeğine oturup, ölümü beklemek gibi. Seni sevmek, papatyaların hangi mevsim olursa olsun açmak için bahane üretmesi bir nevi... Seni sevmek ciddi mesele can içim. Güzel sevemez seni kimse benim gibi... Hem acıyacağını, hem kanayacağını bile bile seni sevmek, risktir. Ama ben, hayatım boyunca bu riski alabilirim. Canımı acıtır, ben yine sana gelirim.  Ben senin s...

''...24 Eylül 1945 En güzel deniz :                          Henüz gidilmemiş olanıdır.  En güzel çocuk :                          Henüz büyümedi...

''...Bir gün, hiçbir şeye aldırmamaya başladım. Bir de baktım, bütün sorunlarım yok olup gitmişler. O gün gerçeğin büyük sırrını öğrendim. Kasım ayında öğrendim bu sırrı...Kasım'ın tam üçünde. Ve o günden beri hiç aklımdan çıkarmadım. Denize düştüğümde yılana sarılmamak için öğrendim yüzmeyi. Ben zekanın, tek başına hiç bir anlam taşımadığını öğrendim. Beni tamamıyla ifade edebilecek kelimeler bul...

Çiçekler henüz yaprak dökmedi Kuşlar yine denizin üstünde uçuyor Birkaç yaprak daha düştü ağaçtan Duyuyor musun? Yoksa kalbin unuttu mu o şarkıyı? Sen biliyor musun? Yokluğundaki şu korkunç yalnızlığı, bir sabah dönersin diye ben, Açık bıraktım kalbimin kapılarını Ben, kabuk bağlayıp da gitmeyesin diye, Kanatıp durdum seni düşlerimde Belki de yanlıştı doğrularım Aşkını sorguladım Yollar kapalıydı,...

Dur Ruth, aşkın karanlık yüzünde dur, öylece. Hep. Sus.  Tamamı buydu, de. Bütün yavanlığıyla süren insanların kuytularında kal.  Orda kal. Unut Ruth, Unut sen Ben sürdürürüm kalan kısmını, hattın bu ucunu kervanlar ve sahrayla kendime de, sana da ağlarım. Sen sus Ruth, sen konuşma, Sen yavan hayata katıl, orda sürdür mutsuzluğunu. Sahra nasılsa geçeceğin yer değil. Ah, Ruth, hâlâ sevgil...

Her gece sen girersin rüyalarıma. Her gece sen...Paramparça olur uykularım Karanlığın en koyulaştığı yerde, kapının çalındığını duyarım Açınca soğuk bir rüzgar çarpar yüzüme Sen yoksun... Kilitlenir dudaklarım Gözlerim karanlıklarda boşuna arar seni Sen yoksun... Yalnızlığımı kadehlere doldurup, Tek başıma içmeliyim bu gece Kırmalıyım kitapları, Evleri ateşe vermeliyim, Zaman gitgide uzar Altmış s...

''...İnsan neyi hak ettiğini düşünürse, onu yaşar. Başarı ve mutluluk derecesi ne olursa olsun, hepimizin yaşadığı bir hayatımız var. Yaşamak istediğimiz hayatımızı gerçekleştirmek için sorulacak bazı sorular var. Aslında esas sorun neyi hak ettiğimiz konusunda net bir fikrimizin olmayışı...İnsanların iyi şeyleri hak etmediklerine dair inançları var.  Ama kendilerine sorarsan öyle demiyorlar....

Sana vermiş veren sulardan ses Sana vermiş veren şiirden dil... Yaratılmışsın ayrı topraktan... Hamurun, toprağın bizimki değil! Saçların var ki, başka türlü sarı Gözlerin var ki, başka türlü yeşil Ne güzel şey, çocuk yüzün, çil çil! Bu köpükler,  Bu dalgalar,  Bu güneş, Hepsi birden diyor:  ''Geliş, serpil!'' Nefesin var ki, başka türlü sıcak, Gözlerin var ki, başka türlü yeşil. De...

Karanlık sıvışıyor, Korkunun denizleri saydam değil Uyanıyor düşlerinden ırmaklar Suda hüzünlü bir yaprak... Okşuyor saçlarını duygusallığın Bir çiçeğin maviliği... Doyuruyor ergenliğimi... Karanlığı bir çam dalı başlatıyor Önce ormanlar vardı dalgın çocukların sevdalarında Rüzgarlar mı taşır hala eski çağlar baltasını? Gecenin bahçelerinde ırmak kımıldıyor Suda sevdalı bir yaprak ölümün tarihini...

Dağların ve nehirlerin türküsünü söylemek istiyorum Büyük gökyüzünün ve kırların. Mavi bir çiçeğin türküsünü söylemek istiyorum Umudun ve sevdanın. Kahraman bir yüreğin türküsünü söylemek istiyorum. Odalar ve sofalar kuşatmış beni Sandalyeler,  Masalar,  Tabaklar Gökyüzü kuşatmış beni  Gelenekler, Korkular, Kuşkular Kuşatmış beni Bir çocuk durmadan Büyük nehirleri özlüyor Nasıl da a...

Tanrım, beni yavaşlat Aklımı sakinleştirerek, kalbimi dinlendir. Zamanın sonsuzluğunu göstererek, bu telaşlı hızımı dengele. Günün karmaşası içinde, bana, sonsuza kadar yaşayacak tepelerin sükûnetini ver. Sinirlerim ve kaslarımdaki gerginliğini, belliğimde yaşayan akarsuların melodisiyle yıka, götür... Uykunun o büyüleyici ve iyileştirici gücünü duymama yardımcı ol. Anlık zevkleri yaşayabilme sana...

''Geçmişi geride bırakmak için eşi bulunmaz bir fırsat yakaladınız.  Göreviniz tehlikeli. Fakat cesaretinizin karşılığını alacaksınız.  Eğer başarılı olursanız, suçlarınız affedilecek ve Dünya'da yeni bir hayata başlayacaksınız.'' Etraflarındaki şeylerin gün içerisinde sürekli değişip durması çılgıncaydı. Sabahları her şey gıcır gıcır ve yeniymiş gibi geliyordu. Hava bile keskindi. Ama ö...

"Geceye yenilmeyen bir insana ödül olarak bir sabah vardır." Ay kesik, yol urgan bu gece Bin yıllık bir yağmur toptan yağmış gibi Tevrat’tan bir yaprak kopmuş, Ölüme bulaşmış akşam yemekleri Bu gece, eşsiz bir duvar devrilmiş Rüzgar yamyamları türemiş Ben bu gece çok çıraklık ettim Yarılan yağmura,  Aşılanan ateşe, İnsanları birden gökyüzüne ayarladım Gecede bir göz oldum  Bir sabah doğu...

Beni de kırdılar İçimden kırdılar Karanlık camlardan sular akıyordu Şimşekli bir boşlukta saat vurdu... Beni de kırdılar, Belki yalnızdılar Belki onların da çocukluğu yoktu Bütün şarkılara kapalıydılar... Bir genç kız değmemişti saçlarına Beni de kırdılar, ben artık küsüm Yağmurlar yağmıyor ağaçlarıma Sularından içmiyorum...Susadım ama Beni de kırdılar Soğuk bir ölüm, çevik bir bıçak gibi çakıldı...

Ölmedin. Delirmedin. Bir şeyler kırılıyordu.  Bir şeyler kırıldı. Kendini -nasıl demeli?- dayanıklı hissetmiyorsun artık. Sana bugüne kadar güç veren -öyle sanıyordun, öyle sanıyorsun-, yüreğini ısıtan şey, varoluş duygun, neredeyse önemli olduğun duygusu, dünyaya bağlanma, dünyada kalma duygusu eksikliğini hissettirmeye başlıyor. Mutsuzluk üzerine atılmadı, üstüne çullanmadı...Yavaşça sızdı....

''...Zarar görmek istemediğin için, inşa ettiğin duvarlar bir gün kafesin olabilir Seni içeride zayıf bırakabilir Üzerine bile yıkılabilir Yaraların, ışığın içeri girdiği yerdir. Seni acıtan, üzen, sende yara açan her şey, aynı zamanda seni kutsar. Karanlık senin aydınlatıcı mumundur. Yıkımın olduğu yerde hazine bulunur. Yaralarından kaçma! Yaraların, ışığın içine nüfuz edeceği yerdir... Şu dünyad...

Çocukmuşum Yaşıyormuşum unutmuşum Savrulmuşum, Düşecekmişim Sana tutunmuşum Dahası, iyilik sağlık Fazlası gözlerin.. Eksiği yok Saat on bir haberleriydik biz, Çünkü dünyanın geri kalanı cehennemi boylarken,  Biz sevişirdik. Senin varlığın, özlediğim Duyuyor musun? Seni deli gibi düşünerek otobüse bindim Ve 30 sent ödedim Ve şoförden iki kişilik aktarma istedim Sonra yapayalnız olduğumu keşfet...

O şehrin salıncakları düşürdü çocukları İtfaiyecileri sözleştiler yangınla Irmağının kıyısına çadır kuramam artık Elimi uzatamam kapı tokmaklarına Çaylarını içemem bildik park kahvesinin Irmağının kıyısına çadır kuramam artık Arkadaşlarım beni bir daha o şehre beklemesin O şehirde çektirdiğim son hatıra resmini o gün düşürdüm cebimden,  Getirmesin bulanlar İşte bundandır Bu kalıba uymak için...

Anılar tamamen unutulmadan önce, son bir kez hatırlatırmış kendini Küçük bir kuşun ürpermesine benzetilebilirmiş her şey Öyle küçük şeyler değilmiş ama Bütün bir boşluğu, bir süre boyunca doldurabilecek kocaman şeyler Yanaklarından odaya yayılan yaşam senden İnsanı çıldırtıp yok edebilecek bir mutluluk ihtimali Kendini durup dururken ürperten, Hiç olmayacak zamanlarda, her zaman olan şeyler... Yan...

Geldiğimden beri yazmak istedim. Olmadı. Sana da uğrayamadım dönerken. Kusura bakma...Biçimsiz bir kaçış oldu dönüşüm. Boşluk kendine çevirdi beni. Belki de hiçlik bu. Çıldırıyorum. Artık bundan eminim. O zor zamanlarda bir kere daha katlanamayacağımızı hissediyorum. Ve bu sefer iyileşemeyeceğim.  İnsanın hainliği, yaralarını kabullenmediği için. Yaraları sevmek lazım. Karanlığı da...Karanlık...

Çocukluğumdan beri başkaları gibi olmadım... Dünyayı diğerlerinin gördüğü gibi görmedim Tutkularımı ve kederlerimi, onlarla ortak bir kaynaktan almadım Yüreğim uyanmadı başkalarının sevinç duyduğu seslerde Ve sevdiğim her şeyi, yalnız sevdim Durmadan ölüyorum yaşayabilmek için Belki de bütün psikanalizi tersine çevirmek gerek Yaşamın saçmalığı, rüyalarımdan kat kat fazla Ve zamanın hızı tehlike ge...

Bütün yaşantıların ortasında, sözcüklerin, düşüncelerin ağırlığını taşıyacağını düşünmek son derece zorlaşmış. Savaş, sözcükleri tüketip bitirdi. Sözcükler iyice zayıfladı. Sözcüklerin ileri tutar bir tarafı kalmadı.  Bazen bir düşten uyanır gibi hayatımdan uyanmayı bekliyorum. Ama inan, sözünü ettiğim ölüm değil  yine... İnsanlar. Sabırlı, neşeli, temkinli, dertli, aceleci, yorgun… Kimi...

''...Sonra oturdum o mutfak masasına. Nasıl bu kadar kendimi kaybettiğimi düşündüm. Tek başımaydım, ama masa çok kalabalıktı...'' Geriye dönerek yanıtlıyoruz birbirimizi Bir destek aranır, Bir güç alırcasına Dönerek ikide bir anılar ülkesine... Bir ince eğimle siper edip bakışlarımıza, Saklamaya çalışıyoruz birbirimizden... Uzun uzun susuyoruz sözün kıyılarında Hangi kapıyı aralasak, bir uzaklık e...