Şiirlenelim

Yanıldı bu güvercin.... Bu güvercin yanıldı. Güneyi seçti, kuzeye uçmak için. Buğdayı su sandı. Yanıldı bu güvercin. Yıldızları çiğ tanesi, Sıcakları kar fırtınası sandı. Yanıldı bu güvercin. Karıştırdı eteğini, Senin yüreğini yuvası sandı. Yanıldı bu güvercin. Kıyıda uyudu güvercin.  Sense bir dalın ucunda...

Ay soluk soluğa Yıldızlar akla ziyan bir irilikte  Uzaydan yanmış kibrit kokuları Koklarsam korkarım Koklamasam  Gizli yılan ıslıklarıyla özsuyu zaptediyor  Henüz, birer iskelet gibi çıplak Çiçekler uyandı uyanacak Koparsam korkarım Koparmasam  Öyle yoğun bir elektrikle çıtırdar ki saçları  Kim değse, tutuşacak Dokunsam korkarım  Dokunmasam  Gözleri bir yangın ba...

Görmek, İşitmek, Duymak, Düşünmek, Ve konuşmak, koşmak alabildiğine  Başı dolu  Başı boş  Koşmak...  Düşün beni  Düşün sıcak...  Düşün kara bir taşa damlayan  Çırılçıplak bir su sesini...  İstediğin yemişin  Rengini, etini, adını düşün...  Gözdeki tadını düşün  Kıpkırmızı güneşin, yemyeşil otun, Ve koskocaman masmavi bir çiçek gibi açan ay ışı...

Kargaşa. Anılacak günlerim olmadı mı benim? Ayaklarımın korkusuzca çiçeklendiği, silahıma yapışıp sabahın serinliğini beklediğim, kuzey gemileriyle sağır olduğum günler, sepet örmeyi unuttuğum günler olmadı mı? Ey geceyi ve kahverengi bir düzeni taşıyan ellerim! Yüzümün uğultusuyla şaşırtın beni...O karanlık ormanı yangına vurun. Çünkü ben de kaçarken ardımda kalanları yakıyorum. Ama iyi biliyorum...

Söndü bütün ışıklar Ya isyandır tuttuğum Ya nisyan İstemeyi bilmedim Boyum büyüdükçe, korktum gölgemden Nice kapılardan geçtim İçimden neler geçti, ne kötü düşünceler... Söz dağıldı Dünyanın direği çöktü Dünyayı bir oyun bildim Gafletin getirdiği kuyu kenarındayım Ne dermanım kaldı gidecek, Ne duracak kararım Bilmem...Neredeyim?  Başka bir şey mi dünya, şu gördüğümün dışında ? Nerede saklayac...

Bu uydu çağında çaresizliği gördüm, sinekler konarken insan yüzlerine. Hastane kapılarında ağıtlar duydum, gözü yaşlı kadınlar vururken dizlerine. Soğuk kış günleri karla kaplı yollarda, gördüm bata çıka yürüyenleri. İple dikilmiş yırtık lastik ayaklarında, yaka bağır açık bir ceketti giydikleri. Ve akşamla birlikte gelirdi adama alkol; İç dostum derdi beni,  İç, Ve yok ol. Silerdi içimdeki u...

''...Bu masalı sana daha küçükken anlatmıştım. Minik bir masaldı. Seninle büyüdü. Bir gün senin de çocuklar için yazacağını hayal ediyorum.  Sana bu kitabı henüz sökmeye başlamadığın bir zamanda, ve şimdiki istekleri gerçekleşmiş bir zamanda görebilsem...Gözümde değil sadece, canımda tütüyorsun... Bak, güzel kızım. Dünyayı tanımaya devam ediyoruz. Bugün sıcak ve soğuğu öğreneceğiz. Her şeyin...

Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,   İkincisinde, daha çok hata yapardım.   Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.   Neşeli olurdum-ilkinde olmadığım kadar, Çok az şeyi ciddiyetle yapardım.   Temizlik sorun bile olmazdı asla... Daha çok riske girerdim.   Seyahat ederdim daha fazla.   Daha çok güneş doğuşu izler,   Daha çok dağa tırmanır,  Daha ço...

''Ben sana fısıltıyla söylenmiş bir sözüm.'' Dünya beşten büyükmüş, ben herkesten küçükmüşüm Çok ağlıyormuşum...Çocuk muymuşum, ayak numaram otuz sekizmiş  Yaşım neredeyse otuza gelmişmiş İş bulmuşum, seni kaybetmişim,  Seni çok aramışım, sabahlara kadar aramışım,  Akşamlara kadar aramışım,  Mesajlar yazmışım, silmişim....Burnumu çeke çeke, dudaklarım titreye titreye hep burala...

''Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar:  Ya bir insan yolculuğa çıkar, ya da bir şehre yabancı gelir.''  Yoruldum Beni taşır mısın? Biraz kendimsiz yürüyeceğim Sana kelimeler bırakacağım Kapının altında Şarkı söyleyen ayın altında Ayaklarının geçtiği yerlerin yakınına Ve bir an için yalnız olduğunda, Saatler geçtikçe, Sana bildireceğim-sormaya ihtiyacım olduğunu Yalnız olmadan önce,...

Çok insan tanıyorum. Hem de pek çok... Ama hiçbiri gerçek dost değil. Ama bu sevgisiz kalmış insanlığın içinde, senin de olduğunu biliyorum. Benim ışığımın, senin karanlığından daha iyi olduğunu kim söyleyebilir? Korkuyorum. Hayattan veya ölümden veya hiçlikten değil...Hiç var olmamışım gibi, o ışığı harcamış olmaktan korkuyorum. Beni rahatsız eden şey hissettiklerimi ifade etmek için gerekli olan...

Ey susmak! Benim özüm sensin. Susmanın en kıymetsiz lütfu, insandan, korkunun da, ümidin de yok olup gitmesidir.  İnsan kaderin getirdiklerine karşı susarsa,  Şikayet etmezse,  Onda ne korku kalır, ne de ümit. Beni kederlerle, belalarla yıkmadıkça, harab etmedikçe Allah,  Bendeki gizli hazineyi hiç bana verir mi? Beni coşkun bir sele kaptırmadıkça, nasıl olur da beni çeker ihsa...

Gülmisal Kalfa, daima: "Ayın on beşi karanlıksa, on beşi aydınlıktır" derdi.  Sonradan, büyük bir şair olduğunu öğrendiğim o insan bana bakarken, benim için, bu aydınlığın başlamak üzere olduğunu  hissediyordum. Bir aydan beri, yavaş yavaş kaybettiğim güzel neşemi tekrar buldum.  Çünkü benim ağaca çıkmak, kiraz çekirdeği atmaktan çok daha büyük suçlarım vardır. Bir kere zengin değil...

Konuştu “Bize sevgiden bahset” Ve o müthiş sesiyle konuştu, Sevgi sizi çağırınca,  Onu takip edin,  Yolları sarp ve dik olsa da Ve kanatları açıldığında bırakın kendinizi Ve sizinle konuştuğunda: Ona inanın Kuzey rüzgarının bir bahçeyi harap edişi gibi, sesi tüm hayallerinizi darmadağan etse de... Çünkü sevgi yücelttiği gibi, çarmıha da gerer Büyüttüğü ölçüde, budayabilir de... En yüksek...

Orada, denizin kenarında durmuş kızıl bir akşama bakıyordum Hey dedim kendime  Nasıl olsa Biraz sonra kapanacak gökyüzü Ne bırakacak peki bakalım geride, Ayından yıldızından başka bana? Ben ki günün sonunda yorgun, Öylece düşerim gecenin koynuna. Burası biraz karışık belki ama Bir kenara da bırakacak değilim Birçok şeyi içinde tutacak olan... Karşı çıkabilirim pekala Birkaç söz edebilirim gid...

Bu tuvalde akşam bir kurdeladır Gök çözük sevgili saçlarıyla anlatıldığından Ayrıca ırmak yataklarına yer verilmemiş Ressam diyor ki, Su düşlemek için vardır Aya gelince susuyor ressam,  Kurdeladan bir akşam Bir tabutun yandan görünüşü  Sokak el ayak çekilmiş ama ev orda durmuyor Şu boş palto bir dolambaçsa eğer Dolambaç giyilebilen bir şeydir ve  Dünyanın bütün kurdelaları yapayaln...

Gerçekti, düş değildi Olmadı ömrümce hiç düşüncem düş düşkünü Düş olsa düşünmezdim  Düş olsaydı ne diye bir yay gibi eğildi? Düş değildi bu  Kimya ve simya bileşiği Böyle bir düş gecesi ve böyle bir düş günü Gerçekti, düş değildi Böyle düş, düşte bile hiç görülmüş değildi Geceydi Göğsündeydim göğe yan yatmış denizlerin Gördüm ki bir masalı sallıyordu o ilk kez duyduğum ninni Uykuyu uyutm...

Uyurdum, Dokunduğum camlar kırılırdı uykumun. Nil, gözlerimden geçsin diye kirpiklerim kırılırdı. Oysa, saklambaç oynayan bir çocuktu büyüttüğüm; Babasının dudaklarına sıkışmış ve unutulmuş... Sobelendim Saklandığım saydam düşlerin ardında. Sunacak başka bir şeyim yoktu,  Bir çocuğun bayram sabahındaki beklentisini sundum yaşama Ve oğlu savaşta bir annenin  tedirginliğini  Nil güne...

Güneş toplayıp giderken altın ışıklarının Son kırıntılarını da ufuktan, Ben, kırların ortasında, patikada yürüyordum yalnız başıma.  Gün ışığı her geçen an boynunu biraz daha alacakaranlığa eğiyor Birden tiz bir çocuk çığlığı yükseldi göğe ama akşamın derin sükûnuna bırakarak kendini, Karanlıkta hemen kaybolup gitti. Çocuğun evi, Şeker kamışı tarlasının ötesinde, meyve ağaçlarının gölgeleri a...

Her şeyle savaşamazsın. Her konuda en iyisini yapamazsın. Her zaman mantıklı davranmak mümkün değildir. Bazen akışına bırakmak gerekir. Bazen savaşmak yerine yenilmek gerekir, huzurlu olabilmek için. Ama Konuş, dudakların özgürdür senin. Konuş, bu senin kendi dilin. Konuş, bu senin kendi gövden. Konuş.  Yaşamın hâlâ senindir. Anla,  Demircinin tezgâhında nasıl ateş tutuşur, Demir korlaşı...

“İnsanlar fotoğraflardan çekip gitmezler.” Tuhaftır, gelen, bütün beklenebileceklerin tam tersi olmasına rağmen, sanki gerekliliğin çağrısı üzerine gelmiş gibiydi. Şu anda yabancı bir yerdeler, ve gezegendeki en tehlikeli yaratıklardan milyonlarcası onları kuşatmış durumda… "...O anda ülke boyunca gizlice toplanıp kadeh kaldırıyordu insanlar. "Sağ kalan çocuğa! diyorlardı fısıltıyla.  Bir ker...

Bu şehir mezara benzer Ortasında bozkırın, insanlar gittikçe huysuzlaşır Kalkar tapınaktan güvercinler Boşalır nefesim Sular boşalır Bir bakarsın, akşamları kurtarmışlar ayrılıklardan Kurşun gibi donuk ışığında Ay'ın Gölgemiz ırmağa vursun Sussun tapınakta yatan el Tutup bir kelimeyi uçuramıyorsa,  Yanmıyorsa uzaktan bir ateşi görünce, Başında parçalansın aşıklığı, Kör olsun aciz Yıldız düşer...

Yiğitlik, sen cehennem olsan da  Fedayı kabul etmektir, Cennet yapabilmek için seni, Yoksul ve namuslu halka. Bir daha hangi ana doğurur bizi? Asıl, bizim aramızda güzeldir hasret Asıl biz biliriz kederi.  Yürek işçisiyim yani  Korkusuz, pazarlıksız, kül elenmemiş,  Ne salkım bir bakış, resmin çekeyim,  Ne kınsız bir rüzgâr mısrâ dökeyim    Sus...Kimseler duyması...

Günlerdir mektapsuzum. Asırlardır diyecektim. Bu yaştan sonra her gün, bir asır. Mezar taşı gibi bir sükut. Üşüten, ürküten, asabileştiren. Unutmayın ki, sevginin büyülü dünyasında her kopuş, her kayıtsızlık, her yanlış adım tehlikelidir.  Nasıl ve niçin susarsınız? Ben hayalinizin bir an için gölgelenmesini bir cinayet sayar, kahkahadan kaçar ve kendimi mutlak bir ruha terkederken, sizden ki...

Dokunuyorlar, duman oluyorum Dokunuyorlar, su Bir uğursuzluk var bu sokaklarda Yanımda biri geçiyor Yaralı bir tüy geçiyor yanımdan eflatun buluta karşı Bir ırmakta boğuluyor...Uzaklaşıyor çarşı Bu gece...Güvercinlerin sesini çizdim Dağlara dedim ki, Benim acım geçecek mi? İşte bunları görmemek için korkak yüreğim  Hala bir yaz hülyasındayken,  Bildiğim tüm dualara zor atarım kendimi Gün...