Şiirlenelim

Üzülme! Üzülüyorsan, Biri var ki, cılız varlığını düştüğü çamurdan kaldırmak istiyor. Onun için dokunuyor kalbine. Kıymetini bil ki, üzmeye değer görüyor seni. Hüzünlerin, kalbinin toprağını allak bullak ediyorsa, sen ekilmeye layık bir topraksın demektir. Kaygıların vuruşuyla, tuz buz oluyorsa taş katılığında büyüttüğün güvencelerin, yarılan göğsüne umut fidanları dikiliyor demektir. Üzülme! Yüzü...

Bir soğukluğun içimi bu denli yakması normal mi? Güldürdüğün günler, ağlattığın gecelerden fazla mı? Yoksa ben mi gizliyorum içimi?  Ben mi nankörüm,  Sen mi boşsun bana? İnsan ölünce, yalnız kendisi ölmüyor Ne diyorlardı? Yani benim gözlerimin bunca yıl gördükleri, Bir gün benimle birlikte yok olup gidecekler, öyle mi? Eksikliğe mi alışmışız,  Mutsuzluğa mı yoksa? Etrafında her şey...

Yağmurlar yağmıyor mu inceden ince? Rüzgarlar esmiyor mu? Çıkıp karşıma sen geliyorsun, Saçların ıslanmış oluyor “Gel” diyorum, duymuyorsun beni bir türlü Seni böyle hayal meyal yaşamak çok zor Uzanıp tutsam diyorum incecik ellerinden Ellerim boşlukta kalıyor. Bir gün çıkıp gideceksin Sonra arkandan yine ince bir yağmur yağacak Cadde cadde, sokak sokak  Sayıklar gibi dolaşıp seni arayacağım B...

''Hayat hiç mavi yerinden vurmadı... Çünkü ben maviyi beyazı koruyan masumiyet olarak tanırım. Karanlığı görünür kılan bir renktir mavi, öyle bilirim.. Sürükleyendir, bitmeyendir...  Mavi olarak anlatmalıyım her şeyi... Kaldırın başınızı gökyüzüne  Görmek istediğinizi değil gördüğünüzü söyleyin bana! Yaşamın ta kendisidir mavi.. Belki de sadece bu yüzden ölmeye değil.. Yaşamaya mahkum ed...

Canım Oğlum, Meğer sanaymış yolculuğum. Bugün kendime neden yaşadığımı sordum. Bir anlamı olmalıydı başımdan geçen onca şeyin.  Bir karşılığım olmalıydı hayatta.  Bu soruyu sorduğumda kendime, yirmi üç yasındaydım. Ellerim yaslanmamıştı henüz ama soluk soluğa kalmış yorgun bir çocuktum.  Bildiğim her şeyden, herkesten uzaktaydım... Yalnızlık, yabancılık, haksızlık, dünya kederleri b...

Yüreğinde yerini değiştirdiğin bir sevgiyle, Bahçelerinde evlerin dinlendiği o yerdesin Bütün günahlarını biraraya toplayarak, Uzakların neden sinsi birer bıçak gibi Durduğundan söz etmektesindir Sen şimdi, camların ardında buğulanan gözlerinle Yağmura sarılacak kadar hüzünlüsündür Rüzgara alışık kavak ağaçları gibi sessiz Yüreğimin acemi elleri arasında, Ufalanan ekmek gibisindir Bil ki, bunlar b...

Geldiğimden beri yazmak istedim. Olmadı. Sana da uğrayamadım dönerken. Kusura bakma...Biçimsiz bir kaçış oldu dönüşüm. Boşluk kendine çevirdi beni. Belki de hiçlik bu. Çıldırıyorum. Artık bundan eminim.  O zor zamanlarda bir kere daha katlanamayacağımızı hissediyorum. Ve bu sefer iyileşemeyeceğim.  İnsanın hainliği, yaralarını kabullenmediği için.  Yaraları sevmek lazım.  Karan...

Ey Tanrım,  Ey Venüs, Ey Merkür, hırsızların koruyucusu Son günlerimde, nolursun, bir küçük tütüncü dükkânı ver bana, Küçük, parlak kutularım olsun tertemiz raflara dizilmiş Yumuşak, kokulu tütünlerim de Bir terazi ver bana, çok yağlı olmasın, İki çift lâf etmeye, saçlarını düzeltmeye ya da. Ey Tanrım, ey Venüs, ey Merkür, hırsızların koruyucusu, Bir küçük tütüncü dükkânını ödünç ver bana, Ya...

Sen kollarıma asla gelmemiş, Sen yitirilmiş olan daha başından, Senin hangi şarkılar gider hoşuna hiç öğrenemedim. Vazgeçtim ben-seni gelecek anın kabaran dalgaları içinde tanımaya çabalamaktan. İçimdeki tüm uçsuz bucaksız imgeler, Çok uzaktaki derinliğine hissedilen peyzaj, Şehirler, kuleler, köprüler ve patikaların tahmin edemedik dönemeçleri Ve şu bir vakitler nabzı tanrıların hayatıyla atan ku...

Kar başlıyor yeniden, Çölde kum, kumda bir at, hafızada leyla. Çatısı yok evlerin. Nar bahçelerinde kuğuyu bekliyorum. Fısıldasam sesimi duyacak. Güneşe bak diyor Leyla,  Orada karanlık yok, yanmak var. Soluğumu öpen karınca, yataklara devriliyor Öpsem, uyanacak leyla Salıncağın ipi kopuyor Yontuyorum kendimi, benzemek için Leyla'ya... Leyla ölüyor Ay orada  Ah orada,  Orada gözleri...

''Yetenek, disiplin ve sıkı çalışma olmadan garajda güzel görünen, hiçbir yere gitmeyen ve eskiyen bir Porsche’dir.'' ''Sevgili 20 yaşım, Bu mektubu sana asla göndermeyeceğim. Ama şu an anlıyorum ki, bu satırları okumaya ihtiyacı olan zaten sen değilsin...Benim. Seni hatırlamaya gerek duyduğum, yaşamın bazen katlanılması zor olan koşturmacasında, yolumu kaybetmekten korktuğum zamanlarda, bu mektub...

Şimdi çağa uydum büsbütün. Dans eden, koşan, işi tıkırında biri. Param bankada  Ben şimdi, bedenime tutturulmuş bu yararsız bacaklarla Dolaştıkça dünyanın külleri arasında,  Acı çektikçe, Ve çektiğim acıyla uzlaşıp hayata dönerek, Tam yeni bir çağ başlayacakken, olduğum yerde kaldım Bir yandan hastalık bahçeleri, Sıkıntı tramvayları, Gözyaşı mağazaları Hep birden zenginleştiler Bir günay...

Küçüktüm, belki de on bir, on iki yaşlarındaydım. Annem kötü bir hastalığa yakalanmıştı. Ameliyat olması gerekiyordu. Ve ben buna hiç hazır değildim. O yaşlarda ameliyatı ve ölümü idrak edemiyorsunuz. İnsan anlayamadığı bir şeyi kabul de edemez.  Ben de kabul edemedim.  Çocuktum, içimde sorular birikiyordu. En berbat soru, "Ya annem ölürse?"ydi. Hayat ihtimallerden ibaret. Binlerce ihtim...

Çok yalnızım dünyada, Ama yine de yalnız değilim. Çok önemsizim dünyada, ama yine de küçük değilim. Senin önünde karanlık, Ve akıllı bir nesne gibi kalacak kadar. Kendi irademdir istediğim Ve ona eşlik etmek-eyleme giden yollarda,  Sessiz ve ürkek zamanlarda..... Yaklaştığında bir şeyler,  Bilenler arasında olmak  Ya da yalnız başıma. Seni hep bütünüyle yansıtabilmektir istediğim......

Kıvılcımı kim attı?  Bu yangın nasıl çıktı? Ben ateşi gönlümde yakanı arıyorum İçimdeki yeşeren gülleri yaktı O güllerin içinde dikeni arıyorum Eğer sensiz olmuşsa bir günlük esenliğim, Her gün esrik hayaller, çaresiz içtenliğim Sensizliğin içinde kayıp olan benliğim belki sendedir diye, hep seni arıyorum Üç öğün yemeğime katılmış bir zehirsin Söylemediğim şarkı,  Yazmadığım şiirsin Bu s...

Saçlarına dolanan ay ışığıyla aydınlatıyorum yatağımı İtaatkar masallar yazıyorum bizim için İçinde kötü karakterlerin asla barınamadığı Çünkü kalbimin, Kavuşmadan önceki olası aksaklıklara yok hiç tahammülü Lanetlendim, farkındayım Olsun...Şimdi pişmanlık zamanı değil. Parmaklarımda kaderi yaratma gücü geziniyor. Birer birer tasarlayıp öreceğim geleceğimizi. Dedim ya, Kavuşmadan önceki olası aksa...

''Gerçeğin düşmanı yalanlar değil, inançlardır demesi!'' Öyle yıllar geçirmişim ki, Kiminde hatırlayamadığım koca boşluklar var Zihnimizin, tramvaları sildiğini söylüyor terapistim Ancak böyle devam edebiliyormuşuz O halde, başıma gelen her şey, nasıl kazındı böyle? Zihnim unutsa da, bedenim hatırlıyor Yaşadıklarımı bir kumaş gibi üstüne dikiyor Kazanda su kaynasa, sanki ben pişiyorum Bir kuş, bir...

Canım benim....Sen bilmiyorsun şimdi. Ne yorucudur seni anlatmaya çalışmak... Sinsi bir düşman gibi ilerler, hissettirmeden anlaşılma çabası. Sonra yıkar, geçer. İnsan, kendine herkesten beter. Anlatmaya çalışırken, anlamazsın. Yıkımları onarmak için delirmiş gibi anlatırken, farkına varamazsın içindeki yıkımın. Anlattıkça, anlaşılamamamın tahribatı. Sonra bir bakmışsın, kendine kalmışsın. Enkazla...

Geçtiğimiz yolları arıyor gözüm yine, Sanırım şehir uzakta kalıyor Ellerimi uzatsam, tutmak isterim günü, Ama güneş her gece tepemde doğuyor Ben alıştım zaten Sanma ödüm kopuyor Ve böyle gittikçe, duygum senden kopuyor Ben mısra peşinde Her mevsimle barışık Mısralarım basit manalı Bilsinler yazan âşık Her sabah uyandığında Beni farzet yanında Böylece kolaylaşır her şey birden Bakarsın gelirim anid...

''Bir oyunun içinde olduğunuzu, oyunu kuran müsade ettiğinde öğrenirsiniz. Oyun, oyunu kuran istediği zaman bitmiyorsa, asla gerçek bir oyun değildir.'' Ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum. Ne tuhaf, vaktim olmazdı Yalnızlığı bunca bilirken, kendimi hiç yalnız sanmazdım Çevremde hep birileri vardı Ben, hep birilerinin yanındaydım Günler, belirsiz bir gelecek için nerdeyse kendiliğinden hazırlan...

Yapraktım Narindim Yeşildim... Asumandım, düşüverdim ırmağa Direndim yıllar yılı dalgaların gücüne... Ve yuttu sular beni Çekti derinliğine Bilmezler ki...Ben her şeye geç kalmış bir adamım Geç gelmişim dünyaya Ya da hiç gelmemişim Sonsuz ve kapkara göğün altında, Altı üstü küçük bir noktayım Dolu bir tüfeğim ben Nerde bir umut görsem, yaslanıyorum Nerde bir bisiklet görsem, çocukluğumu oturtuyoru...

Ve yağmur yağıyordu İstanbul’a günlerden bir gün Mevsim sonbahardı Katar katardı bulutlar, Gök, kurşuni bir efkârdı Dolup dolup boşalan içimizde bir hüzündü, anlatılmaz Büyüdükçe büyürdü Uzadıkça uzardı Günlerden bir gün Yağmur yağıyordu İstanbul’a Mevsim sonbahardı. Seninle bir ormandaydık akşam vakti Unutulmuş bir zamandaydık Bilmem hatırlıyor musun, Bin sincap geçti yakınımızdan Tüyleri pırıl p...

Sana şiirler okuyacağım, gitme Güneşler doğacak yalnızlığımdan Sana bir ışık getireceğim Büyük aydınlığımdan Sana bir dolu umut getireceğim Küçük ellerine sığmayacak Sana çiçekler getireceğim Bozulmuş güz bahçelerinden Sana bir serinlik getireceğim Yağmur tanelerinden Sana avuç avuç yıldız getireceğim,  Güneşimden başka Sana engin denizlerin maviliğini getireceğim Köpük köpük dalga dalga Sana...

Denizin önünde yalnız adam Bekler durur akşamı, bekler durur sabahı. Orda çocuklar oynuyor,  Ama bu adam isterdi ki, bu adam Onun da bir çocuğu olsun ve seyretsin onları oynarken. Bu ıslak kumsalda Dağlara ve taşlara takılarak sürünür güneş. Çıkar dışarı adam bulanık güneşte, yürür deniz boyunca.  Vurup kıyıya artık yatışmayan köpüklere bakmaz bile… Bu saatte, ılıklığında yatağın, Uykuda...

Küçük Kuzu seni kim yarattı? Bilir misin seni kim yarattı? Kim hayat verdi, ırmak kıyılarında Ve çayırlarda yiyecek sundu sana; Sana sevinç giysisini kim verdi? Tüylü parlak yumuşacık giysiyi; Sana kim verdi bütün vadileri? Şenlendiren böyle tatlı bir sesi: Küçük Kuzu, seni kim yarattı? Bilir misin seni kim yarattı? Küçük Kuzu söyleyeceğim sana, Küçük Kuzu, söyleyeceğim sana: Senin adınla bilinir...