Şiirlenelim

Burada, çocukça korkularım tarafından bastırılmış halde bulunmaktan çok yoruldum Öyle bir zaman gelir ki, tek bir çağrıya önem veririz Dünya tek olmak üzere bir araya geldiğinde, İnsanlar ölür Ve yaşama bir el uzatmanın tam zamanıdır o an Herşeyin üstünde olan bir armağandır bu Her geçen gün, birisi, ya da bir yer değişim yapacak diye rol yapmakla devam edemeyiz Artık birşeyleri feda etmeye başlay...

Baba, Öylesine konuşmak için arıyorsun hep. Halimi hatrımı soruyorsun; derken, sessizlik, koca bir ömür gibi uzuyor aramızda.  Sana en çok şunu demek isterdim: Seni bu hayat böyle yaptı, anlıyorum. Ayakta kalmak çok zordu senin için. Bana karşı sevgi dolu olmayı beceremedin diye suçlamıyorum seni.  Sen kendinden kaçıyorsun. Aynada kendini görünce, Gözlerini, kendi gözlerinden kaçırıyorsu...

İçinde ölüm yok Nefret yok Öldürmek yok Tanrılar içinde, Hasretler içinde yalpalayıp duruyorsun Mızmızlanma artık Çek elini kendinden Martılara bak Güllere, öteki kuşlara  Kertenkelelere Uygarlıkları yok Çünkü zamanları yok nefrete Ölmeye  Baktım ki, Gördüm ki, her şeyin en iyisi gönül. Sen su değilsin, Toprak değilsin,  Başka bir şeysin sen.. Balçık dünyadan dışarıdasın Yolculuktas...

Nasıl unutuşa dönüşür insan böyle? Güzellik ölümle biter mi hiç? Kırk beş yıldır beni insan eden, yüreğindeki o sabırlı merhamet soğumasın diye, ''Papatyalarla dokunmak'' dizisinde gibi hissediyordum. "Yaklaş, ama dokunma..." "Biliyorum, yorgunuz. Sanki bir oyun içinde, birbirimizden habersiz iki köle olmaya mecburuz.'' diyordu şarkının sözleri... Gökyüzünde sönmüş binlerce yıldız var. Ama parlama...

Sözün bütün kanatlarını kırdım.  İnsanlar bakıyorlar bana.  Gözlerinin izi kalıyor yüzümde. Artık zamanın geçtiğini hissediyorum Payıma düşen anın, tarihin yapraklarından olduğunu hissediyorum  Benim saçlarımla, şu üzgün yabancının elleri arasında Aldatıcı bir mesafe masası olduğunu hissediyorum. Ömrümden kırk tane yaz,  Sonbahar,  Kırk tane ilkbahar geçti.   Mevsimle...

Bugün, Güneşin doğuşunu seyrettim Yavaş yavaş kızıllığını kaybetti Karanlığı kaldırdı dünyadan, Aydınlattı her bir yanı, Senin benim gönlüme doğuşun, Gönlümün karanlığını, Kalbimin acılarını, Hayatımın mutsuzluğunu, Gecelerimin yalnızlığını, Kaldırdığın gibi... Anlatılmaz bir duygu... Kelimeler kifayet etmiyor bu hislerimi anlatmaya, Sanırım bir söz yeter: Güneş gibi doğdun gönlüme.

İnceltilmiş bir yüzle konuşuyoruz ölçerek her sözümüzü Yanlış anlaşılmak kaygısıyla tedirgin, Ve sürekli tetikte Aşk da soluklaşmıştı. Artık ne sevgi kalmıştı, ne ülkü...Ne de itici gizli mezhep. Hepsi tutuklanmıştı. Eve kapanmalıydı insan, bir daha hiç çıkmamalıydı, gerçekten çıkmamalıydı. Ben iç dengemi kaybetmedim. Bir silgi gibi tükendim ben. Başkalarının yaptıklarını silmeye çalıştım.  M...

Bir sabah tanıdık bir şehre giderken,  Sıcak ve dost şeyler düşünür insan Tanıdık bir yatak bekler sizi Bir çocuk yüzü gülümser anılardan Bir sabah, tanıdık bir şehre giderken, Hüzünlü, tuhaf şeyler düşünür insan Sadece o şehrin değil, Kendisinin de değiştiği duygusundan Sıkılmış bir limondan, son birkaç damlayı çıkarmaya çalışır gibi,  Uzanan birkaç kişi- soğuk güz güneşinin altında Köt...

İnsan korktuğu halde yaşıyor. Bir şeyler yapmak istediği için, korkunun gölgesinde kendini oradan oraya vuruyor. Çok acıklı durumlara düşüyor insan. Hayat o kadar hızlı ilerliyor ki; bir kez geç kaldın mı mutluluğa bir daha hiç yetişemiyorsun. Kelimeleri, daha önce, öyle kötü yerlerde kullanmış oluyoruz ki, kirletir diye korkuyoruz duygularımıza dokunursa. İnsan insana güvenmelidir değil, insan in...

Fi tarihinde, Çinli bilgeler ''Nehrin kıyısında sabırla beklersen, tüm düşmanlarının cesetlerinin yüzdüğünü görürsün.'' dermiş. Nehre indiğim anda sabrım taşmış, nehri de taşırmıştı. Minyatür bir koyun ucundaydım. Kimsecikler yoktu. Kainatta çıt yoktu. Okyanus, bir evliya kabristanı kadar sessizdi. Şubat güneşi, derimi, kemiklerimi kalaylıyordu. Ruhuma yayılan esenlik, gönlümü sarmalayan vecd, içi...

Sana yazıyorum ya,  Deniz benden önce başlıyor beklemeye.  Siyah bir uykudan, binlerce rüya, kıpkırmızı uyanıyor. Yollar, iyi haberler gibi  kısalıyor. Seni yerine cümleler kuruyorum kendime. Senden başka kimse bilmesin istiyorum. Gözlerimin seni nasıl aşka çağırdığını Bakışlarımın nasıl ''gel...'' diye haykırdığını, Bilir miydim bir yangının başladığını, ellerime konmasaydı ellerin...

Sen; Saç tellerine kadar sevdiğim. Nasılsın? Şimdi arasam ne derim bilmiyorum, ne dersin, ne kadar susarız. Şimdi arasam seni, arayabilsem, Bildiğim tüm dillerle “dön” desem sana. Diyebilsem... Bu kadar insan olmasam ben, Bu kadar insan olmasan sen, Böyle gururlu, böyle afsız. Vicdanım acıyor, Sarılsan geçecek. Gelsem şimdi sana, Öyle, aniden. Bağırsam biraz gözlerinin içine baka baka...

Sana vermiş veren sulardan ses Sana vermiş veren şiirden dil... Yaratılmışsın ayrı topraktan Hamurun, toprağın bizimki değil! Saçların var ki başka türlü sarı, Gözlerin var ki, başka türlü yeşil. Yarı olmuş vücudun üstünde Ne güzel şey, çocuk yüzün, çil çil! Bu köpükler, bu dalgalar, bu güneş, Hepsi birden diyor: ''Geliş, serpil!'' Nefesin var ki, başka türlü sıcak, Gözlerin var ki, başka türlü ye...

Bir an sevinç duyarken, korkuyorum sonra hemen, Haydut yıllar çalar götürür diye hazinemi; Bir an, baş başa kalmaktan öte bir şey istemezken, Sonra diyorum ki, alem niye görmesin sevincimi? Bazen,  Doydum sanırken, bir bakışın açlığıyla ölüyorum sonra, Ne bir şeyden zevk alıyorum, ne de çabalıyorum almaya. İşte böyle, her gün hem açlıktan ölüyor, hem tıkanıyorum; Ya oburca her şeyi yiyorum, y...

Sevgilim sabahın erkenini seviyor, Ben geceyi ve esmerliğini onun, O dorukları seviyor, korkuyor bundan Ben rüzgârla buluşan tepeyi, tuhaflığı, Ona bir yeşil gülümsüyor, Ben, hayatı delice sevdiysem nasıl, Diyorum, seni de öyle. O kendi boşluğunda oyalanan günlerde Canı sıkılan bir çocuk gibi uyuyor, Ben göğe bakıyorum geceden, Kendi çukurunu bulmuş deniz gibiyim diyorum yanında, O sabahları eğili...

Leyla, beni gönderdiler Bizi ayırmaya çöller kifayet etmedi de sanki Yollar kifayet etmedi de Yüzyıllar ötesine, İkibin yılının eşiğine sürdüler Mekan kifayet etmedi de sanki Zamanı da günahkar ettiler Eskiden çöller vardı aramızda, yollar vardı Şimdi nice, nice yıllar Eskiden mekandı düşmanım, şimdi zaman Gurbetin böylesi dile gelmez Anlatamam, anlatamam Adını söylesem, dönüp geliyor sesim Kulakl...

Doğu yeli esiyor karşıdan, kirpiklerim tozlu Ergin başaklar geçiyor iki yanımdan Sensiz Bir serin denizde misin, kumda mısın? omzunda kuruyan deniz tuzu, Bensiz Bir telli kavak, bir zeytin, bir kuş Sensiz Evde misin? masal söyleyenin var mı? Açık mı kapılar, yataklar boş mu? Bensiz

Vadilerin ve tepelerin üzerinde süzülen bir bulutmuşçasına, dolaştım tek başıma. Aniden gölün ardında, bir kalabalığı fark ettim, ağaçların altında. Hışırdayan ve esintiyle dans eden ev sahibini,  Altın renkli nergisleri. Durmaksızın parlayan  ve ışıldayan yıldızlar gibi  Samanyolu’nda, Sonsuza kadar uzanmışlardı bir koy boyunca. Başlarını naifçe sallayarak dans eden, On binlercesin...

Gözlerine inanamadı. İlk olarak ne olduğunun farkına vardı. O ana kadar kendini bin yılda bir gelen bir süpermen olarak görüyordu. Ama zaman sonsuzluktan geldiği için, binlerce yıl bile herhangi bir fark yaratmıyordu. Evrenin en büyük dağında, minnacık adını yazacak kadar boş bir yer kalmamıştı. Birçok kere silindi, birçok kere yazıldı Bütün hayatım tamamıyla anlamsızlaştı. Tek umudum buydu: Cenne...

Ne demeli şimdi? Bir çiğdemin toprağı yırtışını seyredişim? Göğe mi dokunmalı? ucuna mı körpe filizin? Öyleyse,karanlık sokaklarda koştuğumu düşün Dirseklerimle,böğrüme gömdüğüm titremeyi düşün Oradan göğsümü kaplayışını soğuk bir terin İlk sözcüğü anlamla birleştiren çocuğu düşün Onun kavradıkça derinleşen şarkısını Beni düşün öyleyse Beni, hayretin ve karanlığın eşiğinde Başlayan bir fısıltı Ben...

Dut ağacını düşünüyorum sık sık Çocukluğumun komşu duvarında Dut dut, yaprak yaprak Sever mi ki beni şimdi de? Durduğu yerden Öylece,  Orada,  Kımıldamadan evler Aşırı sevgi üreten Dut ağacını sık sık düşünüyorum Gözlerimi kapatsam, cenneti düşünürüm Denizli'yi görürüm, Bahçeleri, bağları Elmayı, narı Kavakları kavakları Kapatsam gözlerimi, Cenneti, Denizli'yi görürüm İçinde çocukluğum y...

Yorgunum. Gidilecek hiçbir yer yok...  Beklediğim bir sabah da yok...  Yaşarım sandım. Her şeye ve hayata rağmen...  Karanlıklara karışırım, sonra nasılsa hep sabah olur.  Geçip gider sandım her şey.  Geçip gider yaşadıklarım,  Öldüklerim...  İyiliklerim...Ve o en çok da kendimi acıtan kötülüklerim.  Hepsi geride kalır,  Ve ben her sabah yeniden doğarım...

Bir ayağım cennette,  Durup bakıyorum karşı kıyıya. Dünyada koca gün sona ermek üzere, Ama ne garip ektiğimiz şu tarlalar, Sevginin ve nefretin tohumlarıyla. Sevdikleriyle sınanır insan. Yaşarken. Ve biriktirdikleriyle dağlanacak. Ölünce... Ben içimdeki karayı silme telaşındayım... Zamanın emeğine rahat vermiyor zaman, Saplara sessizce dolanan o süs otları; bunlar bizim işte. Kötülükle iyilik...

Yalnızsın ve benimlesin. Beni çıldırtan çok az yalnız kalmak. Çok az yalnızım ama daima seninleyim. Ölmeyelim, Santa Mariam. Bu sabah senden koptuğumu sanıyordum. Kurtuldu ya diyordum, çocuklarına döner. Ve ben çamurdan koparıp vazosuna koyduğum bu muhteşem zambağın hatırasını minnetle yadederim.  Mektubun yeniden büyüledi beni. Bu zambağın saksısı, kalbim. Bu zambak bütün ihtişamı ile ancak...

''...Ben bir şeyler öğrendim. Ve dedim ki kendime: "Ah be oğlum! Çok da yanlış anladığın şeyler varmış senin bu dünyada. Çok boş şeylere kırılmışsın. Ve çok sahte kalpleri kazanmaya çalışmışsın." Öyle yaralar açtım ki içimde, inlemenin her çeşidini öğrendim. İnsan, neden sevinçler değil de, acılar alıp, geçmişten karşılık bulur kendine?  Ve neden insan, ne kadar acı geçerse geçsin, çocukluğun...