Şiirlenelim

Şu serviyle süsen neden dillere destan?  Neden hep onlara benzetilir hür insan?  Birinin on dili var, boşboğazlık etmez,  Ötekinin yüz eli var el açmaz,  Ondan!  Benim halimden haber sorarsan,  Bir çift sözüm var sana yürekten Sevginle gireceğim toprağa,  Sevginle çıkacağım topraktan.  Nerde yüreği tertemiz uyanık insan?  Nerde güzel düşünceler ardında...

Okyanusu dinliyordum Kumun içinde bir yüz gördüm Bir rüya gördüm, 7 yaşındayken Yolumun üstündeki ağaca tırmanıyordum Cennetten bir parça gördüm Bekliyordu, sabırsızca   Ve ben uzaklara koşuyordum Bir gün dünyadan kaçıp gidebilecek miydim? Kimse bilmiyor   Bir resim yapıyordum Senin resmindi Ve bir anlığına burada olduğunu düşündüm Üstelik, bu doğru değildi Ve tüm bu süre boyunca kendime...

Yabancıyım bu sokaklara Denizini de bilmem buraların Kendimi anlatsam nereden başlayacağımı bilmem Kitabın ortasından konuş desen onu da sevmem Herkes, herkestir benim için Kendi inandıkları ve yaşayış biçimleri vardır Yargılamam  Yadırgadığım şeyler olur ama  Cümle noktasına kavuşmadan ben haddime kavuşur, susarım. Böyleyim işte Susarım çoğu zaman Konuşsam güzel şeyler çıkar ağzımdan am...

Sevgili 20 yaşım, Uzunca bir zamandır konuşup dertleşemedik seninle.  Oysa yüreklerimizde kıpırdanan, ama dile getiremediğimiz, göstermelik gülümsemelerin ardına sakladığımız öylesine çarpıcı ayrıntılar var ki.  Seni çok sık düşündüğümü bilmeni isterim. Ve evet, seni özlüyorum. Seninle böyle yazışmadım hiç bu kadar uzun uzun. Ama biliyor musun, ben seni sık sık düşünürüm. O zamanlar ne ç...

Kırgınlığım, yüzüme yansıyor... Ve saçlarım beyazlaşıyor. Geleceği düşünmek, boğuyor beni... Mutsuzum Verandaya çıkıyorum  Ve hissediyorum parmaklarımda gergin cildini gecenin Kimse takdim etmeyecek beni güneşe Kimse götürmeyecek beni kırlangıçların şölenine Uçmayı hayal eden kuş, ölmek üzere... Günler geçti ve ben artık bilmiyorum Hangisiyim ben? O pek mağrur görünen mi Yoksa ezelden beri ma...

Gözlerimi alıyorum avuçlarıma. Pencerenin dibindeyim, diyorum. Saat dokuzu on geçiyor. İnsan ölümü de böyle bekliyor. İnsan her şeyin sonunda, en çok da bir hiç uğruna yandığına üzülüyor Yıllar biraz daha sağlam durmayı öğretiyor ama.  Daha az öfkelenmeyi, fevriliğini kaybettiriyor.  Her geçen yıl biraz daha normalleştiriyor bir zaman hayret ile izlediğin şeyleri. Ben kendi kendime öğren...

''...Gidiyosan diyorum...  Yani illa eksiltecek,  İlla yarım bırakacaksan beni Saçlarımdan bi tel çeker gibi değil,  Başımı gövdemden ayırır gibi git. Tüm ihtimallerimi yak.  Beni bi yudum umuda muhtaç bırak. Şimdi gidiyosan,  Ayrılıyorsak,  Beni cehenneme kadar bırak...''

Sanmak… Ne harikulade bir şey. Bir şeyin olma veya olmama olasılığını aynı anda benimseyip,  olabileceğine daha çok inanmak ne tılsımlı bir düşünüş.  Sandığın her neyse, onu gerçekleştiriyorsun. Bahçede dolanan kadın yerine, daha hakiki bir sanrı istiyorsan, bir cesaret, bana dön yüzünü.  Kafanın içindeki boğuk mırıltının sahibini gör artık. Eve vuran güneş ışınlarının arasında kala...

Son sözcükler dökülürken Ben yine sana yazıyorum. Merhaba Belki de bu son mektubumdur, Bir öncekinde de aynı sözü vermiştim kendime, tutamadım. Çünkü hala sendeyim ve seni bir türlü unutamadım. Olsun...Belki bir sonrakinde vazgeçeceğim sana yazmaktan, Adını yad etmekten, Her şiirde seni okumaktan. Her şeye rağmen güzeldir hayat, Güzeldir nefes almak, İnsan yok etse de doğayı Ağaçlar, denizler, kuş...

Bulacağız biz güvercinlerimizi yeniden bir gün, Ve tutacak güzelliğin elinden sevgi. Bir gün en küçük şarkı öpücük olacak. Artık insanların kapılarını kilitlemedikleri bir gün, Karışmıştır kilit efsanelere Ve gönül, Yeterlidir yaşamak için. Her sözün anlamının sevmek olduğu bir gün Son söz için söz peşinde koşmayasın diye. Her sözün ahenginin yaşamak olduğu bir gün, Ben son şiir için kafiye arama...

O korku vardı hep çıkılan yolda O korkusuzluk vardı Suyun su olduğu günden beri akardı Biri can verip aydınlatır, Diğeri boğar ve yakardı Yaşamın her dönüm noktasında Bir ileri bir de geri Atılan adımlar gibi, alçalma ve yücelme Atılan adımlar gibi Büyüme ve küçülmeydi adı Biri sevgi olup yapardı, Diğeri öfke olup yıkardı, O korku vardı hep çıkılan yolda O korkusuzluk vardı Geceler güvensizdi Göky...

Hepiniz ışığı bekliyorsunuz Korkun, korkmayın Güneş gözlerimde ışıyor Gitmeyecek bu gece Ve dünya ona kadar sayacak Küçük bir çocukken içim çok sıcaktı Allah yukarda  Ve toprak sıcaktı Çok uzaklarda bir deniz güldü, Dudakları mavi göktendi... Dünya dönerdi ya Ben de dönerdim Annem gülerdi ya  Ben de gülerdim Yalnızlık bazen yüzünü pencereden dayardı. Ben bir elmadan hoşnutum Bir papatya...

Bir acının izini sürdüm durmadan-aydınlık bir gelecek adına Geçmişte kalanı kitaplardan aldım Yaşadığımı koydum üstüne Hayatı bir yoğun acıda kavradım Seni acılardan uzak tutmak isterdim. Uyudum, uyandım, hep seni düşündüm Yalnız seni Ruhumdaki düğümler fazlasıyla sıkı Kimsenin onları çözecek kadar ince tırnakları yok Bense,  Çoktan vazgeçtim tırnaklarımı uzatmaktan  Kendimi bilmeyi bıra...

Göğü gördüm İmkana tutuldum Düşü sevdim Hem belirlendim Derin durdum Bir pınar gibi,  Bir yeraltı suyu gibi,  Bir tipi gibi. Dostuna yarasını gösterir gibi. Bir deniz, bir denize taşınacak bu akşam.  Bir adam, tiftiklenmiş pamuklar gibi çoğalıp duracak.  Gece, sokaklarına köpükler yürüyecek.  Yalnızlık birden kalabalık olacak.  Uzaklık susacak.  Ben, Okyanusun mi...

Çocukluk bitiyor öyle mi?  Çocukluk bitiyor ve içimizdeki farklı çocukların hepsi büyüyor...Ya da hepsi yavaş yavaş bizi bırakıp gidiyor. Bütün o farklı çocuklardan geriye tek bir insan kalıyor. Teorik olarak mutlu olmaya dair kusursuz bir olasılık var. İnsanın içindeki yok edilemez şeye inanması, Ve onu aramaya çalışmaması. Umutlarım korkularımdan fazla benim...Korktuğum her şeyi yener geri...

Sen,  Sen olalı böyle gün Böyle el Böyle alkış görmedim Seni böyle sevmenin saatindeyim Sabaha karşıyım Gece yanlısıyım Dünyanın en kalabalık yalnııyım Mısralarımı çare bilenler bilsinler Ayan beyan  Bir insan kadar acılıyım Sen sen olalı, güzel günler yaşamadın Bensiz Kasımlar geçti üstünden Hiçbir sevdayı ıslatmayan yağmurlarla, Gözlerinden tam olarak nereye gidilir bilmem Sen güzel ol...

''Aşkı seçemezsin, o seni seçer.'' Dilini bilmediğim bir ülkede gibiyim.  Su gibi,  Son vapur saati gibi.  İçimin nasıl yandığını anlatamıyorum.  Sen benimle bir kahve içmeden gideceksin, Ve dünya olduğu gibi dönmeye devam edecek. Öyle mi?  Seni içimden söküp atmaya çalıştım. Ama yapamadım. Kalbimi kazdıkça altından hep kara sevdam çıktı. Seni buldum.  Ben senin gözle...

Demek annesi ve babası böyle ölmüştü... Tıpkı o örümcek gibi. Onlar da tek bir leke, tek bir iz almadan mı ölmüşlerdi?  Yaşam bedenlerinden alınmadan önce, yeşil ışığın çaktığını görmüş  Ve hızla gelen ölümün sesini mi duymuşlardı?  Ne de olsa, saatler önce gördüğünüz birinin ölebileceğini düşünmezsiniz... Bir şey söylemekten aciz, bir ona, bir ötekine bakıyordu. Ailelerini korumak...

Ne çıkar, unuttuysak konuşmayı? İnsan ilişkilerinin incelikli diliyle tanımayı öğrendik ya birbirimizi Yıkansam,  Yıkansam,  Hep o güneşlerle yıkansam... Dişleri tenime geçse yaz rüzgarlarının İzine pek rastlamasam Ama kalbini sert ve serin tutan bir denizciye Bunu bir daha sorsam, Ne çıkar bir daha sorsam? Sonra hiç konuşmasam,  Hiç konuşmasam.... Ve bu yorgun,  Bu üzünçlü yür...

Hepsi birbirine benziyor. Her biri, ötekilerin yaptığını yapıyor. Biriyle konuştum mu, hepsiyle konuşmuşum gibi geliyor. ... Artık aynaya bakarken, sorduğum sorulara susan bir yansımam var. Ve anlıyorum ki, bu onun konuşamayışından değil ,olsa olsa söyleyecek bir sözünün olmayışından. Kimsin sen?  Hiçmişsin sen. Hiçmişiz biz. Tüm an'lar, tüm aşklar, tüm ağaçlar, her şey bir hiçmiş.  Bir...

Ben bir maviydim Sonra yeşil... Sabahlara hep beyazla uyandım. Gün içinde seçtiğim renklerle yer değiştim Herkese umuttan bahsettim, içimde zerre umut kalmamışken... Yaşamış olduğum birçok yanlışlığı düzeltebilecektim.  Bütün ayak izlerimin üzerinden bir daha gidecektim.  Gökyüzü de olmak isteyebilirdim değil mi?  Kim ne diyebilir ki? Aynı şehirde değil, Aynı şiirde olmak. Tutmak bi...

''...Sevgili 20 Yaşım, Çok güvendiğin arkadaşın öyle şeyler vaat edecek ki, sevinecek, böbürleneceksin. Kollanmanın sihrine kapılacaksın. Sanacaksın ki, nihayet, sonunda değerini bilen dost yüzlü şahane birine rastladın. Sözünü tutmayacak. Kırılacak, belli etmeyeceksin.  Yine de öyle fazla üzülme, içeceğin o acı ilaçları başkaları da içti. Ve öyle hiç kıvırmadan söylüyorum işte; aramak zorund...

Canım benim... Sen bilmiyorsun şimdi. Ne yorucudur seni anlamaya çalışmak... Sinsi bir düşman gibi ilerler kendini hissettirmeden anlaşılma çabası. Sonra yıkar geçer. Yıkımları onarmak için, delirmiş gibi anlatırken, farkına varamazsın içindeki yıkımın... Anlattıkça, anlaşılamamanın tahribatı. Enkazlar altında herkes yalnızdır. Ayakta kalanlar hep yanlıştır. Kendin. Bir noktadan sonra, insanları d...

Yağmurlar yağmıyor mu inceden ince? Rüzgarlar esmiyor mu? Bir sigara yakıyorum efkarlanarak Çıkıp karşıma sen geliyorsun, Saçların ıslanmış oluyor “Gel” diyorum duymuyorsun beni bir türlü Seni böyle hayal meyal yaşamak çok zor Uzanıp tutsam diyorum incecik ellerinden Ellerim boşlukta kalıyor. Bir gün çıkıp gideceksin Sonra arkandan yine ince bir yağmur yağacak Cadde cadde,sokak sokak Sayıklar gibi...

Kederlisin biraz nedense, Çiçek açmalısın oysa Bahçe olmalısın, suyu ısırmalısın Bu kadar çok mahsur kalma siyah odalarda Kaması böğründe bir kuğu gibi durma Sen şarkılar söylemeli, tango yapmalısın Bu yaz bol bol kiraz ye Heveslerini diri tut. Dinsin yüzünün gürültüsü Bak, yağmur esniyor Hıçkırıyor güneş Sen yüzünü sokaklarla yıka Çocuklara şeker, aşklara kuş, Arkadaşlığa kelebek ol Göğe bak, ne...