Şiirlenelim

Oradasın, biliyorum. Bu satırları okuyorsun. Şimdi bu satıra geçtin, kaşların çatıldı. Kafan karıştı. Kimle konuştuğumu, bu satırları kime yazdığımı anlamaya çalışıyorsun. Ben bu satırları sana yazıyorum. Ona, buna, şuna değil. Sana yazıyorum. Dünyanın her neresindesin bilmiyorum. Hangi şehrin hangi sokağından okuyorsun bu yazdıklarımı, bilmiyorum. Bir otobüste misin, trende misin, saat orada kaç?...

Herkes gitmiştir, bir sen kalmışsındır hani. Hani, herkesin bir yerinin olduğu evde sana bir köşe kalmamıştır. Saplandığı yerde iğreti bir gülümsemeyle etrafı inceleyen o hançerin hüznünden bahsediyorum. Hani uçurtmasını kaçırmış çocuğun gökyüzüne olan öfkesinden. Hani, çizgi filmlerde kahramanlar birbirini kovalar, İkisi bir uçurumun kenarına geldiğinde, zeki olan durur, diğeri kaptırmış havada k...

Sahildeki bütün bu insanlar sürekli korku içinde yaşıyorlardı. Hatta insanın soluğunu kesen gün batımını seyrederken bile...Yalnız kalmaktan korkuyorlardı. Şeytanların üşüştüğü karanlıktan, pot kırmaktan, Tanrının yargısından, başkalarının ne diyeceğinden, her şeyi cezalandıran bakanlıktan, risk alıp yenilgiye uğramaktan...Kazanıp başkalarının kıskançlığına katlanmak zorunda kalmaktan, sevip de re...

Sen ellerinle çiçekler toplayıp verirken sevmişler seni, ne tatlı Senin en iyi halini sevmişler Ne büyük devrim Ben senden her kötülüğü beklerken de sevdim Seni, kuş sütünü eksik etmezken sevmişler Ne yazık Ben bir bayat ekmeği önüme koymazken de sevdim Seni kırmızı halılarla karşılarken sevmişler Ne acı Ben, Çok uzun, Ve çetrefilli yıllardan geçip düşe kalka geldiğim, karlı bir kış gecesinde kapı...

Hiç Bir yere ait olmayan, herhangi bir şey gibi hissettin mi hiç kendini? Varlığı önemsiz, yokluğu anlaşılmaz biri gibi... İçimde terk edilmiş şehirler biriktiriyorum İçimde patlamaya hazır volkanlar Ve içimde Küçük bir kız çocuğunun hüzünlü yüzü var Üşüyorsun, ama soğuktan değil En son ne zaman ağladığını hatırlayamadığından. Sorun parçalanmış olmam değil, Sorun en önemli parçalarımı kaybetmiş ol...

Hey, neden gözlerin kapalı yürüyorsun?'' - Tüm yolları ezberledim de ondan. ''Ama bir şeye takılıp düşebilirsin.'' - Sorun değil, tüm düşmeleri de ezberledim. ''Galiba maharet düşmemekte değil. Engelleri, görmekte, tanımakta, Şurada bir tümsek, ya yolumu değiştirmeliyim veya onun olduğunu görerek önlem alarak dikkatlice geçmeliyim üzerinden'' diyebilmekte. V...

''...Anlık hoşluklar ve hazlar belki o an için seni yaşamda diri tutacak. İhtiyaç duyuyorsan savrul. Çok da kapılırsan, ruh ve beden bütünlüğünü kaybetmek uzun vadede iyi gelmeyecek, bileceksin. Onunla savaş, bununla mücadele et derken, sonunda hayatından oluyorsun. Düşlerini yitirenler, aklını da yitirdi. Çocukluğunu kaybedenler, büyüklüğünü de kaybetti. Kuşlar dünyaya inanmaktan vazgeçti...

Zaman, izleri siliyor. Uykuyla uyanıklık arasında gördüğün rüyalara benziyor geçmişte yaşadıkların. Öfke diniyor. Bir vakit kalbini ateşiyle kavuran her şey, cılız bir mum alevine dönüşüyor. Hayatın bin türlü meşgalesiyle boğuşurken, birbirimizi aramadığımız her gün, bir öncekinin üzerine devrildi. Nasılsa ararım diye önce haftalar, sonra aylar geçti. Boş bardaklar tepside biriktikçe, dumanı üstün...

Kalbim kırılmıştı Her zaman da kırık olarak kalacaktı Sizinki de kırılmıştı Biliyorum Hiç giymediği bir eldivenin tekini kaybettiğine üzülmezdi insan Kime ne kadar kırıldıysam, Kime ne kadar sinirlendiysem, En çok kendime zarar verdiğimi fark ettim Herkes kendi hayatına devam ederken, Göğsümde koca bir alev topuyla hayata ayak uydurmaya çalışmak, kendime haksızlık Affedememek, kanserin son evresi...

Şövalye, atıyla bir ağacın altına sığındığında çoktan başlamış yağmur. Ormanı alıp götürürcesine. Sıkıca bağlamış atını ağaca. Sıkıca sarmış kollarını ağacın gövdesine. Gözlerini kapatmış. O an öyle garip bir şey hissetmiş ki, aklını kaybettiğini düşünmüş. "Kasırga alsa beni, götürür mü yedi dağ öteye sağ salim ya da ölü? Bu fırtınaya bıraksam kendimi, günlerdir aradığım yıldızıma gider miyim...

Bulsam, Bir sihirli anahtar bulsam, Toprak kilidini açsam dünyanın, Çözsem düğüm düğüm muammasını Ölüm denen sonsuz, büyük rüyanın! Gelse bahçe bahçe mevsimler dile, Ağaçlar, çiçekler konuşsa biraz: Kimdir şu dallarda kızıl gülleri Böyle alev alev yakan sihirbaz! Bulsam, bir sihirli anahtar bulsam, Ne yıldızlar için, ne güller için! Alnı eşiğinde bekleyenlere Açılmak bilmeyen gönüller için!

Tango öğretirdim gramafon bir zamanda Çay vakitlerde sarmaşıklarla konuşan Yarası kanırtılmış gözlerime bak da anla Geçmeyecek şeyler var aramızda Tango öğretirdim ellerin ellerden aktığı... İpek bir tramvay teninin yağmurlu raylarında Son durağı hiç olmayan bir bulvar Yalılarda usulca kan öksüren kadınlar... En eski gazete piyano akşamlarım olurdu İçini yakan bir mumdan sevgilim Yenilmiş orduları...

İstanbul bana hep seni hatırlatıyor Çünkü onun gözleri de en az senin ki karar yeşil Hala, Gülümseyen bir lale gibi bana sürgününü gönderiyorsun Dört yanı çevrili bir kale gibi Ne sır umut, ne de sır veriyorsun Gemiler gidiyor...Sen gidiyorsun Sulara yansıyor yeşil gözlerin hüzün dalga dalga, ıssız ve derin Beni İstanbul’a terk ediyorsun Sensiz ne şehrayin, Ne deniz kalır Gidersin, Harabe olur İst...

Irmakların O'na doğru akmalı Çiçeklerin O'nun için kokmalı Sellerini, depremini dizginle Uğraşmasın akbabayla, kuzgunla Kar yağsa da, Buzlasa da yolların Alev alev esse bile yellerin Gülümseme tükenmesin yüzünde Yaprakları solamamalı, Güzünde önünde sevgiyle eğilsin dağlar Yaşadığı yerde kederi uyut Yeşersin ufkunda Bulutlar yelpaze Ağaçların gölgesinde otursun Nakışını çiçeklerde bitirsin...

Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını, kendimi bulduğumda anladım. Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış, Kendi yolumu çizdiğimde anladım.. Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak, dinleyerek değil... Bildiklerini bana neden anlatmadığını, anladım.. Yüreğinde aşk olmadan geçen her gün kayıpmış, Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım... Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelme...

Kaybetmekten korktuğum kim varsa kaybettim. Konuşamam dediğim kim varsa konuştum. Kıramam dediğim ne varsa kırdım. Gitmem diyen kim varsa, ilk gidenlerden. Üzmem diyen kim varsa, ilk üzenlerden. Vazgeçmem diyen kim varsa, ilk vazgeçenlerden. Olmaz dediğim ne varsa, Oldu ki, ne oldu? Düşünmesi bile can yakan ne varsa, Oldu da. Yaşamaya karar verdim. Yaşanmamış olana kaygılanmamaya. Cebimde yaşadıkl...

En derin yaralarla başlar, en derin gülücükler. En yüksek uçurumlardan düşerken öğrenirsin uçmayı. En derin denizlerde boğula boğula, becerirsin tek bir seferde yaşamayı. Ağaca güvenebilirsin. Bilirsin ki, elma ağacı, elma verir. Erik değil. Hayvanlara güvenebilirsin. Çünkü aslan, aslan gibi davranır. Maymunluk etmez. Ama insana güvenemezsin. Zira o, yüzüne gülümserken, arkasında hançer gizleyebil...

Geçmişi düşünüyorum, Hayatın güzel, benim memnun olduğum zamanı Nasıl hissettirdiğini hatırlayamıyorum Kendime ulaşmaya çalıştım ama orada değilim Yapayalnızım....kim umursar ki? Kendime ulaşmaya çalıştım ama orada değilim Hayatta kalmak için bir sebep bulmak hala zor Zaman her şeyi iyileştirir, acılar diner derler Bana yalan söyleme, Kalbimi kırma... Son günlerde nefret ettiğim her şeye dönüşüyor...

Yine akşam oldu Yalnızlık omuzlarıma çivisini çaktı yine Otomobil birden çıkıyor yoldan Bir deniz kıyısında duruyor Her bahçe bitkisel hayatta Her aşk, bir çocuk çakısı Her çocuk bir akıl hastası Her çocuk bir akıl hatası... Her bahçe, sürüngen gölgelerden müteşekkil İnsan üzülmeye görsün ona hayat hep suçluluktur. Her insan, günü gelince beni suçlayacaktır Günü gelince, her insanı aklayacak bir f...

''...Diego, gerçek, öyle büyük ki, ne konuşmak ne uyumak ne dinlemek ne sevmek istiyorum. İnsan, öyle durduk yere soğumuyor insanlardan. Uğraşarak düzeltemediğinden, vazgeçerek kurtulursun. Kendin olmadan bana bir daha bakma... Bedenimdeki onca ameliyatın derin kesikleri bile, senin açtığın ruhsal yaralarım kadar incitmiyor beni. İki büyük kaza geçirdim Diego. Tramvay ve sen. En kötüsü sen...

Günüm seninle başlasın istemiştim Seni görmeyeli biraz oldu Bakışların beni çağırıyordu Senle buluşunca, her şeye yeniden başladım Yürüdüğüm yolu göster bana.... Sen sevgileri ve yolları hatırlatıyorsun bana Hiçbir şey hissetmediğimi söylemiştim Yalan söyledim Senin hayatın için, kendimden bir parça kestim Çıkarırsam kan kaybından, Çıkarmazsam acıdan öleceğim Bana nasıl umursadığını göster Bana ön...

''Diyorum ki, Sen gönül almayı bil. En iyi gönül alan kişi sen ol. Bütün o kötü anıları yaz bir bir. Sonra yak o kağıdı. Ya da at çöpe gitsin. Çocukluğuna mektup yazabilirsin mesela benim gibi. Onunla tanış. Barış. Onu diğer insanlar gibi aşağılamaktan, yok saymaktan vazgeç. Önce sana bağıran insanları çıkar hayatından. Sonra o gürültülü anıları. Sen yok saydığın için yok olmayacaklarını h...

''...Sevgili 20 yaşım, Kalbin gördüğünü yok saymak ölümcül bir hamledir. Sen kanadın hayalini kuruyorsun. Olsa ne? Prangalarını çözmemişsin.''

Bir çocuk oturmuş çarşılar ortasına Bir güz kederiyle, İplik iplik ağlıyor Bir turna sürüsü gözlerinin burcunda Akşamı parçalaya parçalaya uyuyor Son ufuk yitmiş, kervan bilmiyor Çölde bin yol var da, sarvan bilmiyor Aşk ölüp gitmiş, Şadırvan bilmiyor. Söylenmesi gerekeni söylemeye değmiyor- kulaklar kalbe uzaksa Uykusuz bir güvercin, bu gece bir eski denizi dinliyor baykuşların gülücükleri görmed...

Gözlerim seni görünce güzel Saçlarım senin için uzun Tenim seninle sıcak böyle... Sakınmaklar gereksiz Bunu yeni anladım Dikenli telleri kırıp geldim yanına Dört tarafımda elle tutulan karanlıktı-bilirsin Raylarca uzuyordu yalnızlığım Bir kinim vardı , zamanın eritemeyeceği Bir sancım vardı öylesine belirgin Duramadım dayanılmaz isteklere Bütün bağlardan kurtulup bir an gözlerinin büyüsüne geldim...