Şiirlenelim

Gençtim, Şiire hevesim vardı Büyük sözlerden utanmıyordum henüz Alnım kırış kırıştı daha o yaşta Bir nalbant çırağı kadar sıkıntılıydım Atların toynaklarını yonta yonta, Çöl gemileri yapıyordum Uçan gemiler, Bej üstüne lacivert duygular bırakan ruhumda Yelkenlerine su renginde atlar koşulmuş, İçimizin karanlığından türemiş sayısız hayaletin, Mağripli cinlerin, İsimsiz ifritlerin kum üstünde iterek...

''...Sevgili Kızım, Şunu unutma: İyi niyetli bir insan, çoğunluğu oluşturabilir. Cehaletin sunduğu saçmalıklarla karşılaşmak, nerede yaşarsan yaşa mümkün... Şeylerin mutlaka iki yüzü vardır: İyi yüzü ve pek fena olmayan diğer yüzü. Büyük şey yoktur; küçük şeyleri büyük bir aşkla yapmak vardır. Bazı sanatçılar tüm insanlara, tüm dünyaya, tüm zamanlara aittir. Bağımsızlık sert bir içki gibid...

Teşekkür ediyorlar, Çok yaşıyorlar, İşe geç kalmıyorlar Çeyrek altını önemsiyorlar Küresel ısınmayı Ve beş çaylarını Ortadoğu’yu ihtiyaç halinde seviyorlar, Gökdelenleri her haliyle Eve geç gelmeyi borsaya bağlıyorlar, geriye kalanları astrolojiye “Konuşan tartı”lardan korkmuyorlar bir de, ben bazen korkuyorum Artist diyorlar erken ölenlere Bir akşamüstü her yer kalabalık Her yer kalabalık, Sırayl...

Durdum Dinlendim Güneşler geçti üzerimden Yağmurlar, Rüzgarlar geçti Bekledim, günler geçti üzerimden Başta saydım bir bir, sonra bıraktım. Aylar geçti. Bir başıma düşündüğüm balkonlardan serin, sessiz yaz akşamları geçti. Gittim sonra. Şehirler geçti yanı başımdan... Şehirler dolusu insanlar geçti el sallamadan. Hepsini sevdim. Çağırdım Ay göründü karşıdan, kuşlar geçti. İnsan, yalnız gelmeyeceği...

Başarılı insanların geri çekilip, başlarına bir şey gelmesini bekleyen insan olmaları uzun zamandır dikkatimi çekiyor. Onlar kendileri hamle ediyor, dünyanın başına gelen şey oluyorlar. Sanatçının yolu da budur. Dünyanın başına gelen şey olmak. Başlamak zor olabilir. Konu ister tasarım, ister yazma olsun. Yeteneklerimizi test etme hakkına sahip değilmişiz gibi hissedebiliriz. Bir şekilde değersisi...

1970'li yıllarda böyle bir yığın, çerden çöpten fantastik film çekildi Türkiye'de. Kızılmaske, Dracula- Korkmak Bazen Günahtır, Uçan Kız gibi tonla film. Saymakla bitmez. Sinema salonları dolup taşıyordu. Fiyakamız yerindeydi. Bir anda şöhrete kavuşmuştuk. Cebimiz para görmüştü. Gerisi çocuk oyuncağıydı. Hiç de öyle değildi. Yıldızımız saman alevi gibi parladı. Süper kahramanlıktan çulsuzl...

Ağzının bir kıvrımından cesaret bularak, Ter yürekte susayışlar yaratan yağmurlara açıldım Kalmışsa tomurcuklar önünde sendeleyen çocuklar , Kalmışsa bir kaç ısrar ölümle yarışacak , Onların yardımıyla dünyaya acıdım Dünya. Çıplak omuzlar üzerinde duran. Herkes alışkın ağulanmış bir dünyaya Benimse dar, Dargın havsalamın gücü yok bazı şeyleri taşımaya. İnsanlar Hangi dünyaya kulak kesilmişse, Öbür...

-Bana bir nasihat verecek olsaydınız, bu ne olurdu? ''Hata yap, ama pişman olma. Onlardan ders al. Çünkü yaşlandığın zaman, en ağır yük, pişmanlıktır.'' -Ben kaybeden olmak istemiyorum. ''Dur bi dakika. Kaybeden nedir biliyor musun? Gerçek kaybeden, kaybetmekten çok korkan insandır. Denemezler bile. Sen deniyorsun, değil mi? Öyleyse kaybeden değilsin.'' -Bir kere ya...

Hep ve daima. Şimdi 1944’te. Yaşanan tüm saatlerden sonra. Vektörler asıl yönlerinde devam ediyor. Hiçbir şey onları durdurmuyor. Canlı histen başka bir bilgileri yok. Tek istedikleri bir yerde buluşana kadar devam etmek. Yavaşça. Büyük bir huzursuzlukla...Ama “altın parçanın” her şeye kılavuzluk ettiğine dair güvenle. Hücresel bir diziliş var. Hareket var. Işık var. Tüm merkezler aynı. Budalalık...

''...Sevgili 20 Yaşım, Bir yargıda bulunman gerekiyorsa dikkatli ve özenli ol. Yargılamak, anlayışlı olmanın düşmanı olabilir. Zayıf yanlarımı biliyorsan, benden güçlüsündür. Ama zayıf yanlarımdan vurmuyorsan herkesten güçlüsündür. Sözleşmeleri iyi oku. Küçük harfle yazılanlar zamanla büyüyecek, büyük harfle yazılanlar küçülecektir. Hormonların olmadığı bir dünyada da birlikte olmaktan key...

Ve nihayet ikimiz, kaçtığımız aşkların toplamıyız Sokakta yaralı bir köpek koşturuyor İki buluşmadır koluma girmiyorsun Ve birkaç milyon yıldır tutmadın ellerimi Benimle çıkmıyorsun bu yolculuğa Ve ben sırf bu yüzden yenilebilirim Bu resimden çıkıp gidiyorum Seni isteyen yanım, ölümsüz yanımdır Bulutsuz da yağan nedir? Şimdi öğreniyorum ki, gözyaşı! Seni isteyen yanım, aşk yanımdır Babam romantik...

Yatağın içinde hiçbir şey yapmaya cesaret edemeden korkuyorum. Kafka'nın korkusu gibi değil. İnsanın evrendeki hiçliğiyle ilgili bir korku değil. Anlamsız bir korku. Zavallı bir böceğin vücudunda duyduğu ve anlamını bilmediği bir korku. Bitkisel bir korku. Beni korkutan bu yaşama içgüdüsünü göğsümden söküp atabilsem, gururla kişiliğimi sürdüreceğim. Fakat ebe dönmek bile, beni ne pahasına olur...

Bir şarkın olsun. Senin olsun. Hayatına her giren insana "Bu benim şarkım bak" diye dinlet. Bir gün o kişinin hayatından çıktığında bir radyoda denk gelirse, seni hatırlasın. Bir tane en yakın arkadaşın olsun. Sadece kötü günde değil, iyi günde de aradığın ilk kişi o olsun. Birlikte düşün, birlikte kalkın. Birbirinizi toparlayın. Yaralarınızı sarın. Herkes gittiğinde "şanssızlığınız...

Gül, mum gibi yanınca, Bülbül ona vuruldu Gül, Gül dalından ötürü, Bülbül gülden ötürü ötmeye başladı Sen saray mumusun, Bense yanmış bir mum Sen gökyüzünde dolunaysın Bense bir hilal İlkbaharın gelişiyle bahçe puthaneye döndü Gülün yanağı muma; Rüzgâr ise pervâneye döndü. Onun mum gibi olan yüzü, Cihanın güzellik evi olduğu için, Can sahibi olanlar ise kendini onun yüzüne pervane eyledi. Ağlamakt...

Kaç ölçek kim bilir gözyaşı borcum birikti geleceğe Duyuramadım sesimi hiç kimseye, Hiçbir iklimde. Mademki yalnızlık hep vardı derim, Keşke ilk yaratılan ben olsaydım dünyada Ve uçurumun dibindeki adsız bir çiçek gibi, Aşkı ilk yaşayan da ben olsaydım sudaki gölgemle baş başa İnceliği kim kime öğretti bilinmez ama, İncitmemişlerdi birbirlerini bakışlarıyla sonuçta Ne olurdu sanki ilk sözcüğü ben...

''Sevmek hep sen.''

Ey hüzünlü ruhum! İhtiyar budala. Kanının kanatlarında hırçın bir kıvılcım yanardı, Umudun mahmuzu yavaşça dokunsa şaha kalkardın. Ey şimdi her adımda derin derin soluyan hasta, İşe yaramaz beygir Uzan olduğun yere dayanmasını bil. Sönmeyen yanı var mı dünyanın... Ruhum, acılarını örtün. Ağır mermer tabutlarda uyanacak zamandır. Yenilmiş yaralar içindesin kocamış bunak Artık ne kavganın tadı ne de...

Dua eder gibi mırıldanıyorum Kuşlarla, otlarla yıkanıyorum Rüzgarla, ilkbaharla Güneş gözkapaklarımı ısıtıyor Ah! Güvenilmez ilkbahar güneşi Rüyada mıyım, gerçek mi bu Hem var gibiyim, hem yok gibi... Bir güney kentinde, Bir kıyı kahvesinde Başakların sonsuz salınışı Burada, kendimle baş başa ömrümü böylece tamamlayabilirim Bir kuşu dilinden hiç öpmedim Belki bir gün öpebilirim Belki bir gün rüzga...

Maviyi çok seviyorum, seni de... Kapkara utanç veren dünlerden sonra, yepyeni bir ben yarattın bende Eskiden arta kalan ne varsa içime sindirdiğim, bir çırpıda siliverdin yüreğimden Ben en çok seni sevmiştim, tabii maviyi de... Başucumda duran korkularımı sıradanlaştıran ellerini, Gözlerini… Ve kim bilir kaç sevgiyi sığdırdığın yüreğini Sen yarınlarda şarkılarım, şarkılarda yarınlarımdın Artık yar...

Doğrultup belimizi kalktığımızdan beri iki ayak üstüne, Kolumuzu uzunlaştırdığımızdan beri bir lobut boyu Ve taşı yonttuğumuzdan beri Yıkan da, yaratan da biziz, Yıkan da yaratan da biziz bu güzelim, bu yaşanası dünyada Çocuklar ölebilir yarın Hem de ne sıtmadan Ne kuş palazından Düşerek de değil kuyulara falan Çocuklar ölebilir yarın Çocuklar sakallı askerler gibi ölebilir yarın Çocuklar ölebilir...

O gün gelsin, neşemiz tazelensin de gör Dünyayı sen bir barış olsun da gör Seyreyle gülü, bülbülü Çifter çifter aylar gökyüzünde Her gece ayın on dördü Kuşlar geçecek damların üstünden  Kuşlar konacak dallara Kanat seslerini duyup uyanırlarsa, Yine kuşlarla uyusun çocuklar Olanı biteni anlatma Hiç görmediğim şey bu Elmanın yarısı soğuk, yarısı sıcak Güneşten yağmur boşanacak Yeni bir gün başlıyor...

Ben geldim geleli açmadı gökler Ya ben bulutları anlamıyorum, Ya bulutlar benden bir şeyler bekler. Hayat bir ölümdür Aşk bir uçurum.. Ben geldim geleli açmadı gökler.. Bir yağmur bilirim, Bir de kaldırım, Biri damla damla alnıma düşer; Diğerinde durur göğe bakarım. Ne şehir, ne deniz kokan gemiler Bir yağmur bilirim Bir de kaldırım.. Nedense aldanmış ilk gece annem, Bir gömlek giydirmiş bana, İşt...

Yüreğim parmağımın ucunda Ve dokunuyorum onunla senin kiraz dudaklarına! Hissediyor musun sen de ben tam bunu yaptığımda? Sarhoş bir gök taşının dünyayı sıyırarak kayıp gittiğini Tanrı’ya? Yüreğim elimin ayasında: Okşuyorum onunla Elma yanağını senin, Çeneni, saçlarını! Hissediyor musun sen de ben tam bunu yaptığımda? Dolunayın buluttan sıyrıldığını Ve avuçlarımıza sığacak kadar Küçüldüğünü evreni...

Güz geldi mi göçüp gidiyorsun buralardan Mahzun kalıyor kalbim ve gözlerim.. Sen sevgileri ve yolları hatırlatıyorsun bana Turnam, bir gün bırakmıyacağım peşini, Ömrüm oldukça ardından geleceğim.. Bir yamalı yelkenden sular damlayacak, Veya gemici şarkıları söyleyeceğim Merhaba rüzgâr diyeceğim, merhaba maden kömürü Verin elinizi kahve kokulu sahillere. Turnam Bir gün bırakmayacağım peşini...

Aramızdaki bu uzaklık, benim cesaretimi kırıyor. Sen olmadan geçirdiğim zaman, Ve yaşadığım tecrübeler çok anlamsız geliyor. Sana aşık olmak, bu zamana kadar yaptığım en kolay iş gibi. Beynim bir süre sonra, insanları kötü hatırlamamı engelleyerek, üzüldüğüm her şeyi siliyor. Onlara hiç kızmamış gibi oluyorum. Sanki beni hiç üzmemişler, kalbimi yerinden sökmemişler de, öylesine basit bir kırgınlık...