Şiirlenelim

''Eğer ''Ayağına gelen fırsatı tepmek'' diye bir şey olmasaydı ben icat ederdim. İmkansızı isteye isteye bu günlere geldik. Işıklı dükkanların arasından geçerek, cam asansörle en üst kata çıkıp buz piste ulaştık. Ayaklarımıza patenleri geçirdik. Pistte, birbirimize sarılıp usulca dans etmeye başladık. ''Boks ringinde kazanıp, dans pistinde kaybetmek'' diye b...

Ben yeşil bir su içtim on sekiz Emirgan'da içtim Temmuzda Bütün Karadeniz akıyordu Rüzgar çözülmüştü Ay yoktu İçim çöl Gözlerimi mumlar gibi söndürüyorum Sen bakma bulutlandığıma Biri vardı, o ilk ağlamayı bulup Herkesi güldüren Sonra da bunu unutup Ağlarcasına gülen Duyanı ısıtan, Kulağı kestiren, Güneşe baktıran, Korkusuzluk denizlerinde yüzdüren nedir? Benim körler ülkesinde ayna satan kalb...

Sana bu son mektubu, Artık senden mektup beklemediğimi söylemek için yazıyorum Son şiirini yazmaya cesaret edememiş bir şair olarak Kim demiş ki zamanla gül solar ? Bülbül hiç yorulur mu türküden ? İşte şu yağmurlar, İşte şu balkon, işte ben İşte şu begonya, İşte yalnızlık İşte su damlacıkları, Alnımda Kollarımda İşte yok oluşumdan doğan kent Hiçbir yere taşmıyorum Kendime sızıyorum yalnız Ben ded...

''...Öylesine savunmuşum ki kendimi, Öylesine derin bir açlıkla sarılmışım ki dünyaya, Herkeste, her şeyde, benden bir şey saklı. Bu yüzden kiminle savaşsam, Kimi yok etmeyi düşünsem, bu ilk önce ben oluyorum. Başlattığım her savaşta, ilk ben ölüyorum. Ne zaman bana dayatılan savaşın kurallarına uysam, En ölümcül darbeyi ben alıyorum.''

Bütün yaşantıların ortasında, sözcüklerin, düşüncelerin ağırlığını taşıyacağını düşünmek son derece zorlaşmış. Savaş, sözcükleri tüketip bitirdi. Sözcükler iyice zayıfladı. Sözcüklerin ileri tutar bir tarafı kalmadı. Bazen bir düşten uyanır gibi hayatımdan uyanmayı bekliyorum. Ama inan, sözünü ettiğim ölüm değil yine... İnsanlar. Sabırlı, neşeli, temkinli, dertli, aceleci, yorgun… Kiminle istersen...

''...Küçükken anneme mezarlıktan korkuyorum dediğimde ''ölüden değil, diriden kork'' demişti. Zamanla anladım ki, annem yine haklıydı. Kedileri seven kadınlar yalnızlıktan korkar, derdi babam. Köpeği ise aslında kendilerini güvende hissetmek istediklerinden severlermiş... Kafamızın özgürlüğünü kimse satamaz veya alamaz. Yolculuklara gelince, şunu öğrendim ki, bir insanın ya...

İnsanlar değişmiş, diyorlar Yeni yaşanan ne varsa, aslında eski Umut yoktur, diyorlar Kimse yoktur umut etmemeyi önleyecek Çünkü umut, kaçınılmaz gelecektir bütün gümbürtüsüyle Umut, kaçınılmaz gerçektir çünkü Kaderin sesini duyarsın bazen Kardeşlik eder, Dokunur sana Hiç düşündün mü ağaç neden hayvan değil? Çünkü kan'dır hayvan Damardır ağaç Mesela her su, gözyaşı olur Her dönem, bir hazin ge...

Bir çağın alfabesini çözmek Onu anlamak isterdim Mutluluk nedir? Bir yarayı Deşip, kanatanlar için? Madem ki yaşam bu, Madem ki, taşın taş olmaktan öte bir umarı yok Ben mi yanıldım, Yoksa dünya mı bilmem? Anne, Ben mi yoruldum Yoksa dünya mı duruldu? Bir yerlerde tökezledim Ama düştüm diyemem Ey dünya! Nerde yanıldım ben? Ben kendime küsmüşken, Benimle kim barışabilir? Sanki içimi çeksem bir şeyl...

Yorgundum. Günlerce yürümüşüm gibi. Günlerce uyumamışım. Hem yürümüşüm, hem sırtımda dünyayı taşımışım gibi. Çocukken başın okşanmadıysa, büyüyünce her avuç açana kafanı sen yaslıyorsun.... Bu doyumsuzluk kimi zaman "kötü", kimi zaman "sadakatsiz" olarak dönüyor sana. Zamanında verilmeyenin öcünü alıyorsun belki, herkesi hemen sevip hemen unutarak. Her gece başka saçlara dokunu...

Bu gün ordaydım Aynı yerde, aynı evde Aynı kapıdan girdim içeri. Tesadüf bu ya aynı anahtar kalmış bende. Sandalyede yeleğini unutmuşsun, Masada kahkahanı, Mutfakda bardağını. Salonda duruşunu unutmuşsun. Sonra yan odada hıçkırığını, Koridorda gözyaşlarını. Kapıda çarpıp çıkışını unutmuşsun. Bir çiçeğin zehri düşmüş zigon sehpaya. Bir rujunun rengi düşmüş oval aynaya. Duvardaki resminde gülüşün, S...

Seni her özlediğimde sevgilim, Gökyüzüne bakıyorum; Göğün mavisinde gözlerini görüyorum çünkü. Seni her özlediğimde bir tanem, Denizlere bakıyorum. Ufuğa bakınca mucizeni görüyorum çünkü. Seni her özlediğimde bir tanem, Kuşlara bakıyorum. O kanatlardaki özgürlüğünü görüyorum çünkü. Ve aşkım, seni her özlediğimde, Adında isyan ediyorum. Seni özlemek istemiyorum ben, Ben seni yaşamak istiyorum, Seni...

Kırgınım, Saçılmış bir nar gibiyim Sessiz akan bir ırmağım geceden Git dersen giderim, Kal dersen kalırım Git dersen Kuşlar da dönmez, güz kuşları Yanıma kiraz hevenkleri alırım Ve seninle yaşadığım o iyi günleri, kötü günleri bırakırım. Aynı gökyüzü, aynı keder Değişen bir şey yok ki Gidip yağmurlara durayım. Söylenmemiş, sahipsiz bir şarkıyım Belki sararmış eski resimlerde kalırım Belki esmer bi...

Konuşmam artık, ağır sözler söylemem Bir düş için, sabahları göğsüme sedeften Bir çiçek işlerim Hiç bilmedim, konuştuklarımdan ne anladın, Ormanın korkunçluğunu söyledim, Ovanın serinliğini sustum, Sen uzun bir uykuyu uyudun, ben düş gördüm Durmadan bir yoldan söz ettim: Suyum ben, adımı unutmadım, Dolanıp, bir gün yanına düştüğüm bir dağdan söz ettim; Dünyanın işine karışmadım, Beni avutmaz dünya...

Hangi şehirde olsa, Sabahları yabancı Boğulmuş geceler mahallesini bir türlü bulamıyor Hangi otobüse binmesi lazım, bilemiyor Kime sorsanız derdini kimseye anlatamıyor Hepsi anlatıyor, ama hiç kimse kimseyi anlamıyor Yine kendisini bir başkası sanıyor Bütün aynalardan yapayalnız dönüyor Dünyadaki yerini eskitmiş gibi... Bulutlu uykulardan uyanamıyor Akşamları dağılan sonbahar, bulutları götürüyor...

Ben pırıl pırıl bir gemiydim eskiden İnanırdım saadetli yolculuklara. Adalar var zannederdim güneşli, Mavi, Dertsiz. Bütün hızımla koşardım dalgalara. O zaman beni görseydiniz Ben pırıl pırıl bir gemiydim eskiden. Beni o zaman görseydiniz Siz de gelirdiniz peşimden Özlemek için Nazım var Mavi için Edip Sevmek için Süreya, Sevda için Ahmed Arif, Özlemek şudur: Yanında olmasını istediğin biri vardır...

Lily küçük bir kızdı Büyük, geniş dünyadan korkuyordu Kale duvarları içinde büyüdü Sonra koşmaya çalıştı Ve sonra batan güneşin olduğu gece ormana gitti Onu uyardılar, Oraya gitme Karanlıkta saklanan yaratıklar var Sonra ürpertici bir şey geldi Ona endişelenme dedi... Sadece gittiğim her yeri takip et Dağların veya vadilerin üstünden geç Sana hayal ettiğin her şeyi vereceğim Sadece içeri girmeme i...

-Hiç uzun zaman önce bir yerlerde çuvalladığını hissettin mi? Yanlış hayatı yaşıyorsun. Sahip olman gereken hayatın kötü bir versiyonu gibi? Eskiden önemli biri olacağımı düşünürdüm. Tüm hayatını başından sonuna kadar görebiliyor olsaydın bir şeyleri değiştirir miydin? ''Belki, hissettiklerimi daha sık söylerdim. İyi birisi olmak, insanın kendisinden başka herkesin işine yarıyor. Sana ait...

''Önceden yaşadıklarının bedelini, bugün henüz yaşamadığın tecrübelere ödetmeye kalkma.'' Sevgili 20 yaşım, Bulunduğum yıldan hemen bildireyim. Asimov ve diğerleri fazlasıyla aceleci ve hayalperest davranmışlar. Biz burada, yani 2019’da henüz böyle gelişmeler yaşamış olmaktan çok uzağız. 20 yaşım. Seni anımsıyorum, ama sadece o kadar. Püfür püfür esiyor ne güzel. Bir süre sarsılıyo...

Biz bu dünyaya çok sert çakıldık Baba. Fakat mıhlara pas vuran suyuzdur da. Gözyaşıyla alınmış bütün mevzilerinden kaçıp caysa da, huydur, biz oralardayız. Yaralıyız...Yağmur cümle yaralarımızı bağışlar sağaltırsa da. Suyuz. Kim bilir kaç mevsim, kaç fırtına yolumuzu yanıltır Bizi bu dünyaya çok sert vurdular. Oysa mıhlara pastık. Seslere aks, sözlere yankı...Adımlara ayak, Ayaklara adım. Yürümeye...

Ben bir insanım Nasıl saat günün bir parçasıysa, Ben de bütünün bir parçasıyım Saat gelir ve geçer Ben de gelir, Geçerim Gelip geçmenin biçimi önemli değil İster ısıtmadan İster suda boğulmadan Hepsi aynı... Ben tek başıma da çok­luğum Ben tek başıma da kalabalık Ve kendime dos­tum İnsanım Yanlış yollarda yürüyebilir, Yanlış insanlara güvenebilir, Yanlış kararlar verebilirim Yine de kendim olmakta...

Sen, Sen olalı böyle gün Böyle el Böyle alkış görmedim Tam soruyordum: ''Madem ölecektin, Niçin bu kadar güzeldin?'' Seni böyle sevmenin saatindeyim Sabaha karşıyım Gece yanlısıyım Dünyanın en kalabalık yalnızıyım Mısralarımı çare bilenler bilsinler Ayan beyan Bir insan kadar acılıyım Sen sen olalı, güzel günler yaşamadın Bensiz Kasımlar geçti üstünden Hiçbir sevdayı ıslatmayan yağ...

Sanki burası herkesin unuttuğu bir yerdi. Ve kar, sessizce dünyanın sonuna yağıyordu. Oturdum ve ağladım! Efsaneye göre, bu ırmağın sularına düşen her şey, Yapraklar, Böcekler, Kuş tüyleri, Bunların hepsi ırmağın yatağında taşa dönüşürmüş. Bir gün, güz mevsiminde, yüksek bir dağda dünyaya baktım. Eski kayaların adını sordum, yaşamışız dediler. Canım istedi, yoruldum. Ne zaman kırlara gitsem, neden...

Söylemeye geldiğim şarkı bugüne kadar söylenmedi Söylenmedi- Çıplak kaldı mı ruh Asıl fotoğraflar çekilemedi ki Doğru sözler henüz söylenmedi Yağmur olsan, Binlerce damla arasında bulur, tutardım seni Çünkü korkarım...Toprak aldığını vermiyor geri Bir sözü olmalı insanın son anında haykıracak hayata Bir yanardağın ağzında, soluğunu tutmuş bekliyor bile olsa... Ben tembelleştikçe, dünya hızlanıyor...

Ey benim gülen yüzüm, Sevgilim Senin güzelliğin, dünyaya dedikodudur Bu ne güzellik, Bu ne yüz, Bu ne güldür? Acaba saçın amberi görüp mis kokulu mu olmuş? Bu ne saç, Bu ne kahkül, Bu ne zülüftür? Yüzünün aydınlığını görüp de yansam, Yıkılsam ayıp mıdır? Aydınlık görünce yakar kanatlarını kelebekler Seni cân ile sevmek eğer günah ise bana Baştan ayağa günah ile yüzü kara benim Aklım, saçının kokus...

Yıldız hücreler yarattım ölmeden önce El yazısı ile sattığım dükkânlar Yok ettiğim kitaplar, köklü şiirler bıraktım Onların küllerini sordum yaratıcı bedenime Kravatımı ters bağladım, bundan kime ne! Beni yıkadınız, sonra örttünüz, gerisi bilmem ne! Direksiyon mu? O benim işte: Dünyamı döndüren, kil içeriği bir toprak üzerinde İyi ki örttünüz; küçüldüm, yaşarken görmedim Mercan kayalıklarda yüzdüm...