شعر فارسی با آمر قوانینی

ای وای بر اسیری، کز یاد رفته باشد در دام مانده باشد، صیاد رفته باشد از آه دردناکی سازم خبر دلت را روزی که کوه صبرم، بر باد رفته باشد رحم است بر اسیری، کز گرد دام زلفت با صد امیدواری، ناشاد رفته باشد شادم که از رقیبان دامن کشان گذشتی گو مشت خاک ما هم، بر باد رفته باشد آه از دمی که تنها با داغ او چو لاله در خون نشسته باشم، چون باد رفته باشد خونش به تیغ حسرت یارب حلال بادا صیدی که از کمندت، آزاد رفته...

ای جهانی محو رویت، محو سیمای که ای؟

ما قلندروشان قلاشیم ما چه مردان جنگ و پرخاشیم شرط ما در وفای عشق آن است نخروشیم و نیز نخراشیم همچو پروانه شمع دوست شویم دشمن نفس خویشتن باشیم گر بریزند خون ما اوباش گو بریزند خاک او باشیم

ایهاالناس جهان جای تن آسانی نیست مرد دانا به جهان داشتن ارزانی نیست خفتگان را چه خبر زمزمهٔ مرغ سحر؟ حیوان را خبر از عالم انسانی نیست داروی تربیت از پیر طریقت بستان کادمی را بتر از علت نادانی نیست روی اگر چند پری چهره و زیبا باشد نتوان دید در آیینه که نورانی نیست شب مردان خدا روز جهان افروزست روشنان را به حقیقت شب ظلمانی نیست پنجهٔ دیو به بازوی ریاضت بشکن کاین به سرپنجگی ظاهر جسمانی نیست طاعت آن ن...

ساقیا! بده جامی، زان شراب روحانی تا دمی برآسایم زین حجاب جسمانی بهر امتحان ای دوست، گر طلب کنی جان را آنچنان برافشانم، کز طلب خجل مانی بی‌وفا نگار من، می‌کند به کار من خنده‌های زیر لب، عشوه‌های پنهانی دین و دل به یک دیدن، باختیم و خرسندیم در قمار عشق ای دل، کی بود پشیمانی؟ ما ز دوست غیر از دوست، مقصدی نمی‌خواهیم حور و جنت ای زاهد! بر تو باد ارزانی رسم و عادت رندیست، از رسوم بگذشتن آستین این ژنده،...

هزار سال میان جنگل ستاره ها پی تو گشته ام

پیش ما سوختگان مسجد و میخانه یکی است

روز هایی که بی تو می گذرد، گر چه با یاد توشت ثانیه هاش آرزو باز می کند فریاد در کنار تو می گذشت ای کاش

امشب به قصه دل من گدش می کنی فردا مرا چو قصه فراموش می کنی

رفتم ولی شبه تار پشت سر می خواندم مدام که باز آی سوی من

اگر آتش است یارت، تو برو در او همی سوز

نام من عشق است، آیا می شناسیدم؟

رو سینه را چون سینه‌ها هفت آب شو از کینه‌ها وآنگه شراب عشق را پیمانه شو پیمانه شو

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش باد با آن پوستین سرد نمناکش باغ بی برگی روز و شب تنهاست با سکوت سرد غمناکش

هر کجا رفتم غبار زندگی در پیش بود

از جور روزگار کسی بی نصیب نیست دیوانه ای گرفته به کف تازیانه ای

گر از من زشتی ای بینی به زیبایی خود بگذر

تا آدمی خمش نشود برگزیده نیست

فتاده تخته سنگ آنسوی تر

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی چه خیالها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم، ولی دل به پاییز نسپرده ایم

شب چو در بستم و مست از مِیِ نابش کردم ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم دیدی آن تُرکِ خَتا دشمن جان بود مرا گرچه عمری به خطا دوست خطابش کردم منزلِ مردمِ بیگانه چو شد خانهٔ چشم آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم شرحِ داغِ دلِ پروانه چو گفتم با شمع آتشی در دلش افکندم و آبش کردم غرقِ خون بود و نمی‌مرد ز حسرت فرهاد خواندم افسانهٔ شیرین و به خوابش کردم دل که خونابهٔ غم بود و جگرگوشهٔ درد بر سر آتشِ جورِ ت...

نه تو می پایی و نه کوه میوه این باغ، اندوه، اندوه

بخشی از شعر چاووشی

از هر چه می‌رود، سخنِ دوست خوش‌تر است پیغام آشنا، نفَسِ روح‌پرور است هرگز وجودِ حاضرِ غایب شنیده‌ای؟ من در میان جمع و دلم جای دیگر است شاهد که در میان نبود، شمع گو «بمیر» چون هست، اگر چراغ نباشد منور است ابنای روزگار به صحرا روند و باغ صحرا و باغِ زنده‌دلان، کوی دلبر است جان می‌روم که در قدم اندازمش ز شوق درمانده‌ام هنوز که نزلی محقر است کاش آن به خشم‌رفتهٔ ما آشتی‌کنان بازآمدی که دیدهٔ مشتاق بر د...