PODCASTS EXTREME® Daily with Vida Macura Maglica - Extreme Training®

In the first episode of the new season When the Noise Falls Silent, Vida speaks about the relationship with the body — the moment when it stops being a project to fix and becomes a voice we finally learn to hear.   For years, discipline was the answer to everything. No space for fatigue. No space for rest. Until the body begins to speak differently — through tension, exhaustion, and a heaviness th...

V tej epizodi govorim o trenutku, ko ženska neha živeti po pričakovanjih in začne poslušati sebe. O letih, ko mislimo, da moramo še malo zdržati, še malo počakati — dokler ne ugotovimo, da pravi čas nikoli ne pride sam. To je pogovor o sprejemanju, o odnosu do lastnega telesa, o mejah in o miru, ki pride, ko se nehamo siliti v vloge, ki niso več naše. Morda se ne izgubljaš. Morda se prvič zares vr...

In questo episodio parlo del momento in cui una donna smette di vivere secondo le aspettative degli altri e inizia ad ascoltare se stessa. Degli anni in cui pensiamo di dover resistere ancora un po’, aspettare ancora — finché capiamo che il momento giusto non arriva mai da solo. È una riflessione sull’accettazione, sul rapporto con il proprio corpo, sui confini personali e sulla pace che nasce qua...

U ovoj epizodi govorim o trenutku kada žena prestane živjeti prema očekivanjima drugih i počne slušati sebe. O godinama u kojima mislimo da trebamo još malo izdržati i pričekati — dok ne shvatimo da pravo vrijeme nikada ne dolazi samo. Ovo je razgovor o prihvaćanju, odnosu prema vlastitom tijelu, granicama i miru koji dolazi kada se više ne prisiljavamo biti ono što više nismo. Možda se ne gubiš....

In this episode, I talk about the moment a woman stops living by expectations and starts listening to herself. The years spent believing we just need to hold on a little longer — until we realize the “right time” never arrives on its own. This is a conversation about acceptance, boundaries, the relationship with our bodies, and the peace that comes when we stop forcing ourselves into roles that no...

In this episode, I speak about a fear we rarely say out loud — the quiet moments when we become aware of our own impermanence and the true value of time. Not panic, not drama, but a deep realization that appears in silence. This episode is not about death, but about life — and what it truly means to be present while we are still here.

U ovoj epizodi govorim o strahu o kojem rijetko govorimo naglas — o tihim trenucima kada postanemo svjesni prolaznosti i vrijednosti vremena. Ne kao panika, već kao tiha misao koja se pojavi dok gledamo svoju djecu i shvatimo koliko je život dragocjen. Ovo nije razgovor o smrti, već o životu — i o tome kako biti istinski prisutan dok smo ovdje.

In questo episodio parlo di una paura di cui raramente si parla ad alta voce: i momenti di silenzio in cui realizziamo la nostra fragilità e il valore del tempo. Non è panico, ma una consapevolezza profonda che nasce osservando chi amiamo. Non è un episodio sulla morte, ma sulla vita — e su cosa significa essere davvero presenti mentre siamo qui.

V tej epizodi govorim o strahu, o katerem redko govorimo na glas — o trenutkih tišine, ko se zavemo lastne minljivosti. Ne kot panika ali drama, ampak kot tiha misel, ki pride, ko opazujemo svoje otroke in začutimo, kako dragocen je čas. Ta pogovor ni o smrti, ampak o življenju — o tem, kako biti resnično prisoten, dokler smo tukaj.

V tej epizodi govorim o materinstvu takšnem, kot je v resnici — brez filtrov. O času, ki teče hitreje, kot bi si želeli. O želji po še enem otroku. In o strahu, ki pride z leti, s telesom in z odgovornostjo.   Ko imaš že vse, pa se kljub temu vprašaš: Ali si sploh smem še želeti? Ali se lahko želja rodi iz ljubezni — in hkrati iz strahu?   Ta epizoda govori o mislih, ki jih ima veliko žensk, a jih...

In questo episodio parlo della maternità per quella che è davvero — senza filtri. Del tempo che scorre più veloce di quanto vorremmo. Del desiderio di avere un altro figlio. E della paura che arriva con l’età, con il corpo e con la responsabilità.   Quando hai già tutto, ma ti chiedi comunque: Posso permettermi di desiderare ancora? Un desiderio può nascere dall’amore — e allo stesso tempo dalla p...

U ovoj epizodi govorim o majčinstvu onakvom kakvo zaista jest — bez uljepšavanja. O vremenu koje prolazi brže nego što bismo željele. O želji za još jednim djetetom. I o strahu koji dolazi s godinama, tijelom i odgovornošću.   Kada već imaš sve, a ipak se pitaš: Smijem li uopće još željeti? Može li želja nastati iz ljubavi — i istovremeno iz straha?   Ovo je epizoda o mislima koje mnoge žene nose...

In this episode, I speak about motherhood as it truly is — without filters. About time moving faster than we are ready for. About the desire for another child. And about the fear that comes with age, the body, and responsibility.   When you already have everything, yet still ask yourself: Am I even allowed to want more? Can a desire be born from love — and at the same time from fear?   This is an...

Time seems to move faster and faster. Days pass, children grow, and moments quietly slip away - without warning. In this episode, I reflect on impermanence, presence, and the illusion that we always have more time. Not about being perfect, but about truly being here. Because in the end, we don't miss the tasks we completed. We miss the moments. 

Il tempo sembra scorrere sempre più veloce. I giorni passano, i bambini crescono e i momenti se ne vanno in silenzio – senza avvertire. In questo episodio rifletto sulla caducità, sulla presenza e sull’illusione di avere sempre ancora tempo. Non sulla perfezione, ma su come essere davvero qui. Perché alla fine non ci mancano le cose fatte. Ci mancano i momenti.

Čas se zdi vedno hitrejši. Dnevi minevajo, otroci rastejo, trenutki pa odhajajo tiho – brez opozorila. V tej epizodi razmišljam o minljivosti, o prisotnosti in o iluziji, da imamo vedno še čas. Ne o popolnosti, ampak o tem, kako biti resnično tukaj. Ker na koncu ne pogrešamo opravkov. Pogrešamo trenutke.

Čini se da vrijeme uvijek ide sve brže. Dani prolaze, djeca rastu, a trenuci tiho odlaze – bez upozorenja. U ovoj epizodi razmišljam o prolaznosti, o prisutnosti i o iluziji da uvijek imamo još vremena. Ne o savršenstvu, nego o tome kako biti istinski ovdje. Jer na kraju ne žalimo za obavljenim obavezama. Žalimo za trenucima.

U poslednje vreme razmišljam o smrti. I izgovoriti to naglas deluje skoro zabranjeno.   Ne zato što sam nesrećna. Već zato što sam majka. Jer imam decu. Jer je vreme odjednom dobilo težinu.   U ovoj epizodi ne govorim kao trener. Govorim kao žena koja noću gleda svoju decu dok spavaju i pita se šta je zaista važno.   Zašto živimo ako na kraju umremo? Zašto se toliko brinemo? Zašto trošimo zdravlje...

U posljednje vrijeme razmišljam o smrti. I izgovoriti to naglas djeluje gotovo zabranjeno.   Ne zato što sam nesretna. Već zato što sam majka. Jer imam djecu. Jer je vrijeme odjednom dobilo težinu.   U ovoj epizodi ne govorim kao trenerica. Govorim kao žena koja noću gleda svoju djecu dok spavaju i pita se što je zaista važno.   Zašto živimo ako na kraju umremo? Zašto se toliko brinemo? Zašto troš...

Ultimamente penso spesso alla morte. E dirlo ad alta voce sembra quasi proibito.   Non perché sono infelice. Ma perché sono una madre. Perché ho dei figli. Perché il tempo ha improvvisamente un peso.   In questo episodio non parlo come coach. Parlo come donna che guarda i suoi figli dormire e si chiede cosa conti davvero.   Perché viviamo se alla fine moriamo? Perché ci preoccupiamo tanto? Perché...

Lately, I’ve been thinking about death. And saying that out loud still feels forbidden.   Not because I’m unhappy. But because I’m a mother. Because I have children. Because time suddenly feels heavy.   In this episode, I don’t speak as a coach. I speak as a woman who watches her sleeping children at night and wonders what truly matters.   Why do we live if we all die in the end? Why do we worry s...

Zadnje čase razmišljam o smrti. In ko to izgovorim na glas, se mi zdi skoraj prepovedano.   Ne zato, ker bi bila nesrečna. Ampak zato, ker sem mama. Ker imam otroke. Ker je čas nenadoma dobil težo.   V tej epizodi ne govorim kot motivacijska govornica. Govorim kot ženska, ki ponoči gleda speče otroke in se sprašuje, kaj v resnici šteje.   Zakaj sploh živimo, če na koncu umremo? Zakaj se tako sekir...

Inner or outer beauty?

Unutrašnja ili spoljašnja lepota?

Unutarnja ili vanjska ljepota?