Fikirperver Dergi

Bu bir araba yarışı... Gençlerin yapmış olduğu çeşit çeşit modellerdeki motorsuz araçlarla gerçekleşen bir yarış. Dik bir yükseltiden, içinde sürücüsüyle salınan motorsuz araçlar hızla belirlenen yolda ilerlemeye ve diğer araçlarla yarış halinde bitiş çizgisine ulaşmaya çalışıyor.

Ne zaman seni izlesem hep aynı şeyi düşünürken buluyorum kendimi. Sen 1900’lü yılların başlarında bu denli etkileyici işler yaptıysan, bu dönemin dijital çağında yaşasaydın kim bilir neler yapardın!

70’li 80’li kuşakların çocukları çok iyi hatırlarlar; bayram coşkusunun şekerlerle, paralarla daha da artırıldığı, misafir geliş ve gidişlerinin yoğun olduğu gün ortalarında akşama doğru siyah beyaz ekranlardan evlere ayrıca bir misafir daha gelirdi ki çocuklar onu ağırlamaktan çok büyük memnuniyet duyarlar, kahkahalarla bu komik küçük adamın sakarlıklarını izlerken şekerlerini yalarlardı...

Bir baston, şapka ve bıyık... Sadece bu üçünü aynı karede görsek bile aklımıza tek kişi gelir. Filmleri kadar görselleri de kazınmıştır kafamıza. Sahne sanatları fuayelerinin ve sinema konseptli kafelerin vazgeçilmez dekorasyon malzemeleri olmuşlardır. Aynı sessiz dili konuşmanın simgeleridir. Londra’da doğup büyüdü, Amerika’da sinemaya girip modern palyaço “Şarlo” karakterini yarattı ve İsviçre’d...

“Ölüm hayatın karşıtı olarak değil, parçası olarak vardır.” diyor Haruki Murakami. 1 haftadır bu düşünceyle yüzleşmenin ağırlığı var üzerimde. Ne çelişki ama değil mi? Doğduğumuz andan itibaren öleceğimiz güne doğru adım adım yaklaşırken ölüm bize çok uzakmışçasına, daha bize sıra gelmesine sanki çok varmışçasına yaşıyoruz ama yüz- leşmek gerekiyor bazen; ölüm gerçeğiyle yaşamak ama bu düşünceye d...

Televizyonun kumandasını kaptım, zapladım, zapladım... Kanallar değiştikçe kabaca bağırıp duran insanları görüyordum. Görgüsüzlüğün kahramanları haklı çıkma derdindeyken, ne yazık ki “en çok bağıran en haklı sayılır” çağında olmamıza rağmen ben halen gördüklerime dehşetle bakıyor “cık cık “yapa yapa geziyordum kanaldan kanala ve bingo! Bir de baktım sessiz ve de siyah beyaz bir film...

Türkiye ‘de 100 kişiden sadece dört beş kişinin kitap okuduğunu biliyor musunuz? Herkesin kitap okuma alışkanlığı ile ilgili hayatında bir kırılma noktası olduğuna inananlardanım. Evde elinde kitap olan anne baba okulda yol gösteren bir öğretmen bir çoğun hayatını değiştirip ufkunu açabilir.

Düşüncelerimizin hislerimizi bastırdığı ve gözlerimizin görmekten çok sadece bakmaya odaklandığı zamanlardan geçiyoruz; geçerken de çoğu şeyi bir daha eskisi gibi bulamayacağımız biçimde, darmadağın ediyoruz. Çılgına dönüşlerimizin bilançosunu “kaçırılmayacak fırsatlar, şahane günler, süper haftalar...” adı altına saklıyoruz. İhtiyaç listemiz oldukça kabarık!

Gidişine çok şiir yazılırdı aslında ama bu gidiş ne şiir bırakır ne şair ne de âşık. O gidiş öyle bir gidiş oldu ki geride ne sen ne ben ne de biz kaldık.

Akademi Ödülleri veya popüler adıyla Oscar Ödülleri, dünya film endüstrisindeki sanatsal ve teknik başarılara verilen ödüllerdir. Ödüller, ABD merkezli Sinema Sanatları ve Bilimleri Akademisi tarafından yılda bir kez verilir. Yaklaşık 6.000 sinema profesyonelinden oluşan Akademi üyelerinin oylarıyla verilen ödüller, 1929 yılından beri sinema dünyasında uluslararası bir başarı göstergesi olarak kab...

Bu ayın konusu Charlie Chaplin, yani bizim “Şarlo” olarak bildiğimiz Charlie Chaplin. Melon şapkalı, bastonlu, kocaman ayakkabılı, sakar hareketleriyle gülünç mizansenler yapan, sürekli elindeki bastonunu çeviren Şarlo. Kısa filmlerinde, sessiz filmlerinde, o renksiz siyah beyaz camda merakla seyredip, katıla katıla güldüğümüz Şarlo.

Din-Felsefe ilişkisi içerisinde; insanlığın, Tanrı’nın yarattığı kullar olduğu gerçeğinin başucunda bir başka düşünüş yatar. İnsan denilen varlığın aklını kullanması, fikir sahibi olması ve bugünü ve yarını planlayıp, kolaylaştıracak her alanda üreten konumuna geçmesi; insanın sadece yaratılan değil, aynı zamanda Tanrı’dan bir parça taşıdığı veya o parçanın ta kendisi olduğu düşünüşü, yeni ufuklar...

Yol deyişleri düşüyor nicedir zihnime, yollar düşüyor. Yarım kalmış, hiç cesaret edilememiş yollar... Hangisi daha çok sızlatıyor gönlümü bilinmez. Bir yol bulunmaz mıydı bu yol sızısına? Hemen açıyorum zihnimin yol haritasını ne çok söylenmiş söz, öykü, ne çok anı beliriyor yol yol önümde. Hepsi göz kırpıyor uzaktan yolda olanın halinden anlarmış gibi. Hangisinde buluyorum en çok kendimi, bilmiyo...

Sevgili Şarlo, Kahkahasız geçen bir günün ziyan olmuş bir gün olduğunu söyleyip durdun bize. Hatta bunun için elinden geleni de yaptın ziyadesiyle. Sessiz çığlıkların yerini, ağız dolusu kahkahalara bıraktın, sözlerin hiç de önemli olmadığını gösterdin ve sessizce herkese ulaştın birçok kalbe dokundun. Gülümsetmekten öte yürekten güldürdün. İnsanların birbirinden nefret ettiği, haklarını gaspettiğ...

İnsan sosyal bir varlıktır ki bence canlı olmanın gerçeğidir bu. Nasıl ki hayvanların duyguları vardır... Bazıları ömür boyu eşini arayıp, onlar ölünce üzüntüden kendileri de ölürler. Mesela bitkiler; gün ışığını görüp yaprak açarlar ve güneşi selamlarlar. Doğadan ya da insanlardan su, toprak, ilgi beklerler. İnsanoğlu da böyledir. Hayatında sevgi ve umut ister.

Bir çocuğun bakışında görüyorum seni. Bazen yalnızlığımda, Kimi zaman bir yazarın kitabında, Bütün yoklukları tam hissettiğim anda tutunuyorum sana...

Kendimizle doğru iletişim kurarsak, karşıyla da doğru iletişimde oluruz. İletişim kurarken konuşmak kalbimizden gelir.

Bugün bizler, sanatındaki mizahı ve hatta belki de yalnızca kendine benzeyenler yarışmasındaki derecesi ile böylesine usta bir sanatçıyı anarken, aslen onu ve anlatmak istediklerini anlamaya çalışıyor muyuz? “Hayat, uzak çekimde komedi, yakın planda trajedidir.” Diyen modern palyaço Charlie Chaplin bize belki de yakın plandaki (belki de koltuk sahipleri veyahut daha “büyüklerce” bu şekilde umulmuş...

Ey gölgeme hasret, pürüzlü duvar! Geldim yine, omzum yanı başında. İçimde buz gibi kış, geride umarsız bahar. Zihnim baygın, dolaşır soğuk kollarında. Varlığımın nişanesi gölgem durmaz, kaçar, Boğmak için beni, yokluğun karanlığında.

Eski defterleri karıştırmak iyi gelir bazen. Yıllar içindeki değişimine şahitlik eder insan. “Nerelerden nerelere gelmişim?” sorusuna cevap ararcasına. Bazen bulur da cevabını. Bulamadığı esas şey bu sürecin nasıl vuku bulduğudur. Zaman zaman kendi içinde bu nasıllara cevap vermeye çalışsa da hep bilir içten içe, esas cevapların bunlar olmadığını. İşte tam da bu noktada yeni bir bilmecenin içinde...

Öyle zamanlardayız ki artık herkesin, tüm insanların ortak bir derdi var. İnsanlık sınıf fark etmeksizin evde kalıyor, hastalıkla mücadele ediyor ve kimseyi statüsü kurtarmıyor. Gerçi böyle deyince içinizden ‘şimdi zenginlere kötü yaklaşan bir yazı veyahut olumsuz içerikli bir yazı bu galiba’ diye düşünebilirsiniz lakin sabrediniz.

Doğal afetler dünya var olduğundan beri var. Biz afet desek de aslında doğanın kendi içsel işleyişinden başka bir şey değiller. Yerkürenin, sukürenin, havakürenin süregiden hareketleri onlar. Biz kendi işimize gelmediği ve bize zarar verdiği durumlarda afet desek de bu hareketler asıl normal olan sürekli değişimden başka bir şey değil. Bizden önce varlardı ve dünya var oldukça da hep var olmaya de...

Mehmet Onbaşı 2 Temmuz 1921 günü İstiklal Mahkemesi’nin duruşma salonunda diğer kaçaklar arasında sırasının gelmesini bekliyordu. Bu esnada aklında sadece Fatma’sı vardı. Etrafında olanların farkında bile değildi.

Hayatımın en güzel günüymüş şimdi biliyorum... Her zamanki gibi başlamıştı gün. Nemli odamın duvarlarına değmişti yine parmak uçlarım. Yorganım rutubetin vermiş olduğu ağırlıkla üstümde beton etkisi yaratıyordu.

Bugün bir kavak yaprağının yolculuğuna şahit oldum. Bir sonbahar sabahı. Sarı kavak yaprağı, güneş daha güne merhaba demeden kâinata gözlerini açtı. Belki de bu, tüm ihtişamıyla göğe uzanan dallarda süzüldüğü son gün olacaktı. Biliyordu, sonbahar onun hikayesinin bittiği mevsimdi. Peki hikayeler gerçekten de son bulur mu? Unutur muyuz o sarı yaprakları? Sonbahar gerçekten de son mudur? Kim bilir;...