Fikirperver Dergi

Haset duygusu, insanoğlunun kendisine bile itiraf etmekte zorlandığı, bazen de baş etmekte güçlük çektiği en içerde yaşanan duygulardan birisi olarak yerini almaktadır. Dinler tarihi bile ilk olarak haset duygusunun nasıl bir trajediye vesile olduğundan bahseder. Kabil ile Habil arasındaki ilk beşeri savaşın anlatımında Kabil’in içindeki hasetin Habil’in ölümüne nasıl sebep olduğuna din ve tarih k...

Telefonumun ekran ışığı yandı söndü. Baktım. Dergiden Mehmet Akif mesaj göndermiş. Diyor ki 16. sayının kapağı depremle ilgili olacak. Yazılarınızı da şu tarihe kadar gönderin. Bu, “yazınız ayın konusuyla uyumlu olursa iyi olur, bir de zamanında gönderin uğraştırmayın beni” demek. Ekim ayında da kızım “bu ay benim doğum günüm, benimle ilgili bir iki bir şey yazarsın artık” diyerek beklentisini dil...

Nasıl da kötü bir hava var dışarıda. Sanki gökyüzünün bir yanı kara bulutlar, bir yanı sonsuz mavilik, sonsuz gün ışığı. Ve yine çıkmış çift gökkuşağı. En son böyle bir havayı bundan tam yirmi bir yıl önce yaşamıştım. O günden sonra hiç böyle bir hava durumu yaşamamıştık. O yüzdendir ki yıllar önce psikolojik tedaviyle yemeyi bıraktığım tırnaklarıma yeniden sığınmıştım.

Bu yazı bir ihtiyaçtan yola çıkılarak yazılmıştır. Bundan yedi yıl önce. Bir lisede verilen “Geleceğe Hazırlık Konferansı” sonrası yaşanan bir anıdan yola çıkılarak. Sosyal sorumluluk kapsamında lise son ve 11’inci sınıf öğrencilerine “Geleceğe Hazırlık” konferansına gidiyordum.

Hatırladığım ilk deprem 1970 yılının bir kış gecesi geldi. Henüz altı-yedi yaşlarındaydım. Bir sarsıntıyla uyanmış şaşkın şaşkın etrafıma bakıp ne olduğunu düşünürken odaya giren babamın hemen giyinip dışarı çıkmam gerektiği bağırışıyla kalkıp giyindiğimi hatırlıyorum.

Hayatta şanslı mı şanssız mı olduğunuzu düşünürsünüz genellikle? Ya da duruma göre yorumlar mısınız? Aslında genellikle başımıza kötü veya istemediğimiz bir şey geldiğinde şanssız, iyi veya istediğimiz bir şey geldiğinde ise kendimizi şanslı olarak tanımlarız. O zaman şans nedir?

Sakince oturdum, gözlerimi kapattım. 20 saniye çok mutlu olduğum bir anı düşündüm. Belki de tam hatırlayamadan hızlıca geçiverdi saniyeler, süre çabucak doldu.

17 Ağustos 1999. Hiç unutamayacağım bir gün. Aslında daha 4 yaşımdaydım. Belki unuturdum, küçüktüm sonuçta. Ancak öyle zor günlerdi ki...

Deprem... Sadece yeryüzü hareketleri midir yoksa yeryüzü hareketi olmadan da deprem gerçekleşebilir mi? Gelin bir dertleşelim.

Sarsıntı sadece yeryüzünde olmaz ve yıkılan yalnızca binalar değildir. İnsan, iç sarsıntıları sonucu enkaz altında kalır bazen. Yeryüzünde meydana gelen deprem sonrasında içler acısı enkazlar görülürken, insanın iç dünyasında oluşan enkazın görülme ihtimali de yoktur. Tüm varlığıyla kendini adamış bir AKUT görevlisinin “Sesimi duyan var mı?” sorusuna aldığı cevap ya da dokunduğu soğuk bir beden tü...

Amina, 17 yaşında Pakistanlı bir genç kız. 2014 yılının nisan ayında, okul dönüşü alıkonularak kendisine tecavüz edildi. Failleri delille tespit edip dava etmesine rağmen, beraat ettiklerini görmesi üzerine, davanın görüldüğü mahkeme binasının önünde kendini yaktı ve ölümünü başararak doğumunu devleştirdi. Türkçeli bir şair olarak onu ışıkla selamlıyorum.

Fikirperest Dergi 16.Sayısı ile sizlerleyiz... Seslendiren: Sevgi YÜKSEL Online olarak okumak için: https://www.fikirperestdergi.com/ ​  Instagram: https://www.instagram.com/fikirperest... ​  Keyifli dinlemeler dileriz... Yayın Tarihi: 30 Kasım 2020

Bu çalışmanın amacı, sürekli değişen günümüzün dünyasında yoğun rekabet ortamında daha da önemli hale gelen strateji ve yönetim stratejisi ile stratejik düşünce kavramlarını açıklayarak, her bir grup, kurum, kuruluş, işletme ve hükümet yöneticileri için bir çerçeve sunmaktır. Bu çerçeve sunulurken, strateji kavramı yerine kullanılan planlamadan ayrılan yönleri ve bütçeleme ve bilgiden bahsedilecek...

“İnsan düşüncesinin ve davranışının ne kadar öngörülemez ve karmaşık olduğuna hayret ederken, kendi kendime sessizce ıslık çalıyorum. Şimdi belirsizliğin karşısında titremiyor, her şeyin belirli olduğunu varsaymanın kibirden ibaret olduğunu görebiliyorum.” Irvin Yalom

‘’ Tarih 29 Ekim 1938, Cumhuriyet Bayramı. Artık Büyük Ata’nın sağlık durumu, fevkalade vahim. Odasında, yarı uyku halinde, bitkin bir şekilde yatıyor. Yaşamından umut kesilmiş, her an her şey olabilir. Oysa O, Ankara’daki törenlere katılmak istemiş, hatta hipodromda, Atatürk’ün şeref locasına yorulmadan çıkabilmesi için bir asansör yaptırılmış, ama ne mümkün? “Ne olacaksam orada olayım” diyen Ata...

Ciddi ciddi öpecektim az kalsın: Karşımda, son derece ciddi bir ciddiyetsizlikle sırıtıp duran kötü huylu dudaklarından. Eğer son anda hatırlatmamış olsaydın bana düş kardeşi olduğumuzu. İkimizin arasında cereyan etmekte olan bütün kardeşlik biçimlerini falcılar dürtüklesin. Seni falcılara anlatsam bizi birbirimize bildirirler mi dersin?

Buhar tanecikleri gibi çiseleyen bir yağmur. Ufku kaplayan mor gri bulutlar. Kasvetli bir İstanbul sabahı; sokaklarda dolaşan insanların omuzlarında tonlarca yük varmışçasına bitkin ve karamsar ifadelerle günlük telaşın içindeler. Boğazın suları da gökyüzünün rengini almış. Bu griliğin içinde işgal ordularının boğaza demirlemiş zırhlıları adete birer hayalet gibiler. Lakin hiç olmadıkları kadar da...

Birçok masal ve mitte kahramanlar mutlaka bedel öderler. Bilgilenme ve öğrenme ihtiyaçları yüzünden meraklarına karşı koyamadıkları için yasakları çiğnerler. Binlerce yasak vardır onları bilgiden uzak tutan. Bunlar gidilmemesi gereken bir yer, açılmaması gereken bir kapı, sorulmaması gereken bir soru, edilmemesi gereken bir söz, yenilmemesi gereken bir meyve olabilir.

1921 yılının Ağustos ayının 14. günü Kurban Bayramı arifesiydi. Anadolu’yu işgal eden Yunan ordusu, Ankara’ya doğru ilerlemeye başlamıştı. Ankara düşerse, Anadolu’nun direnişini bitireceklerini zanne diyorlardı. Sakarya Savaşı başlamak üzereydi... Ertesi gün Kurban Bayramı...

Vakit akşam ezanını gösterdiğinde odamdan koşarak sofaya indim. Sofanın ön bahçeye bakan, annemin çeyizinin göz nuru, kanaviçe işlemeli perdesini özenle sıyırdım. Hava kararmış, sokaktaki yoğurtçu, sucu, çember çeviren çocuklar, hatta mahallelinin gözü gibi baktığı sokak hayvanları bile evlerine, kulübelerine, köşelerine çekilmişlerdi. Bense mumların, şamdanların yanmaya başladığı bu alaca akşam v...

İlkokula başladığım 1970’li yıllarda çoğumuz gibi benim de öğrendiğim ilk çocuk şarkıları ‘Daha dün annemizin kollarında yaşarken’ ve ‘Bir küçücük aslancık varmış / Kırlarda koşar oynarmış’ idi.

Yıllar önceydi. Hastanede çalıştığım kliniğe başka klinikte çalışan hasta bakıcı bir bayan geldi. Elinde bir poşet vardı. Göz göze gelince “bir dakikanızı alabilir miyim” diye sordu. “Buyurun” dedim. Ben bir yakını var ve onu muayene ettirebilmek için rica edeceğini düşünmüştüm önce. Ama öyle değildi. Sessizce “müsait bir oda varsa orada konuşabilir miyiz” dedi. Belli ki özel bir durum vardı. Etra...

Hüzün, Kapıdan süzülen güneşte mi? Pencereleri bilinmez kılan gecede mi? Ardın sıra baktığın bir otobüsten arta kalan mı?

Gelince yerim diyip çıkmıştım evden. Ertesi gün döndüğümde ne onun yenecek bir yanı ne de benim isteğim kalmıştı. Dokunulmadan, öylece çöpe gitmişti canım kalburabastı. Tıpkı 2020 yılının başlarında, bir gün oturup bir şeyler içelim dediğim dostumla aylar sonra zar zor bir araya gelişimiz gibi...

İnsan bazen taşıyamaz olur yüklendiklerini, bu durumda kelimelere sığınır. Lâkin kelimelerin de bu yükü kaldıramadığı zamanlar olur. Yükün altında kalış hâli ‘kelimelerin kifayet etmediği anlar’ olarak nitelendirilir. Düşünsenize, insanın kaldırılamadığı yük neye yüklenirse yüklensin kaldırılamaz zaten. O hâlde kelimelere zulmetmek niye?