Fikirperver Dergi

“Nefes almak değildir yaşamak Düşünmek ve hissetmektir yaşamak. Sen gülmeden geçen günlere acı. Dönme dolap iner çıkar arkadaş.”

Puslu bir pazar sabahına uyandı. Gıcırdayan yatağından kalktı ve pencereye doğru yöneldi. Gökyüzünü ele geçiren kara bulutlara, sitem edercesine baktı. İçini bürüyen hüznün ve bunalmışlığın altında ezilirken geçen yaşlarını ve hayatını düşündü.

“Nefes al, nefes ver” diye sürekli talimat veren ebe ve hemşirenin bir an önce odadan çıkmasını istiyordum. Hem suni sancı sürekli ağrıyı hatırlatıyor, hem de onların sesleri ile gözyaşlarım birbirine karışıyordu. Sanki beni rahat bıraksalar, doyasıya ağlasam, bebeğim de dünyaya gözlerini açacaktı. Doktorum arada kontrol ediyor, daha fazla gayret göstermemi istiyordu. “Daha fazla nasıl gayret?” de...

Kampanyaları severim: ‘İki al bir öde, ikincisi yarı fiyatına, onu alana bu hediye; birinci üniversiteyi bitirene ikincisi sınavsız...’ “Hah işte! Bu tam bana göre” dedim ve “Öğrenmenin yaşı yok” deyip yaptırdım kaydımı.

Bir verdim bir aldım. Bir nefeste yaşam buldum. Bir daha verdim bir daha aldım ama yine alabilecek miyim? Bilmiyorum! Kimse bilmiyor, bilemez de! Bulmaca gibi başladık yazıya. Evet! Biraz kafanız karıştı farkındayım.

Kim varoluşunu sorgulamaz ki? Niye varım, neden buradayım? Varoluş amacım nedir benim? Hangi hedefe ulaşmak için buraya gönderildim? Zaman zaman hepimiz bu soruları düşünürüz, düşünürüz de sonra anında unuturuz. Bir nefes alacak kadar düşünür, bir diğer nefeste kaldığımız yerden hayata hemen devam ederiz.

Balkona çıktığımda, burnuma uzun zamandır koklamadığım bir koku dolmuştu. Bana çocukluğumun mandalina kabuklu, kestaneli, geceleri kısa geçmişini hatırlatmıştı. Kömür kokuyordu dışarıda, evler doğalgazla ısınalı beri unutmuşum bazı evlerin hâlâ sobalı olduğunu, bazı insanların hâlâ kömür yaktığını ve bazı evlerde hâlâ karbonmonoksit zehirlenmesi yaşanabildiğini...

Sabahın uykulu ışıkları pencereden sızarken, gözlerini ani bir hareketle açtı. Üç gün önce dilek kuyusuna buğday tanesi atarken dilediği bir çift kanat, bu sabah bedeninde olmalıydı. Heyecanlı hareketlerle kanadı aradı. Sırtındaki zayıf bir çıkıntının eline çarpmasıyla yataktan çıkması bir oldu. Kendini aynanın karşısında buluverdi.

İnsanoğlu plan yapar, geleceğini hesaplar. Anını düşünmez. Yaşadıklarına bakakalır. Nefes almak ister o anlarda hem de doyasıya. Doyasıya nefes almak... İçinden geçtiğimiz zorlu süreçte yaşadıklarımızı hem anlatabilirim hem anlatamam. Garip bir his işte...Üç noktaların peşi peşine sıralandığı, koca bir sükûta büründüğü vakit o vakit...

Vakti hengâmında, uzaklarda bir köy varmış. Bu köyün Damir adında bir delisi varmış. Çok susar, az konuşur, az hareket eder çok düşünürmüş. Bu deli aklıyla her gün insanların kapısını çalar, herkeslere seslenirmiş: “Bir rüya, bir yaşam arasıdır nefes! Ya aldığın nefesin hakkını ver ya da eşiğine yüzünü sür.”

Masamda kahvem ve onun zihin açan, dünyadaki bütün güzel kokulara meydan okurcasına buram buram tüten mis gibi kokusu... Radyoda usta müzisyen Fuat Güner’in yazdığı, kamança ustası Mark Eliyahu’nun bestelediği ‘Nefes Yerine’ parçası eşlik ediyor kahveme. Muazzam bir eser. Parçanın nakaratında şu sözler yer alıyor;

Şimdi dur ve yavaşla! Sadece yavaşladığında fark edeceğin şeyler var bu hayatta. Şimdi tek nefeslik bir ömrünün olduğunu düşün ve şükret o ‘ŞİMDİ’ ye. Dünyaya gözlerini açtığın ilk gün; belki hatırlamıyorsun ama tek bir nefesle başladı her şey ve tek bir nefeste son bulacak. Şu günlerde belki de en önemli şeyi unuttuk; DERİN BİR NEFESss...

Bu ayın konusu ‘nefes’ denilince aklıma rahmetli annemin hiç unutamadığım başlıktaki sözü geldi. Nefes sözcüğü beni bu başlığa götürdü hemen. Annemin akciğer kanseri tedavisi gördüğü sırada ‘nefes’ almak için söylediği söz. Aslıda odada hava yetersiz değildi. Ama kansere tutulmuş ciğerleri yeterli havalanamadığı için pencereyi açınca daha çok hava soluyacağını düşünmüştü. İnsan eksik olanı ister y...

Yüzyıllar öncesinde bir gün bir garip köylü bir kıtlık yılında ailesi için buğday istemek üzere bir dergaha gider ve giderken de eli boş gitmemek için dağdan alıç toplayıp götürür. Ziyaret sebebini öğrenince dergahın şeyhi “Buğday mı verelim, nefes mi?” diye sorar.

Nefes al ... lütfen nefes al... nefes allllllll. Bütün arkadaşlar başımda “kendine gel, kendine gel” diye sarsıyorlardı beni. Bense hala nefes al, nefes al diye söyleniyordum kendi kendime. İlk acil nöbetimdi. Bembeyaz üniformayı giyip bir melek gibi hastaların omzuna konup onları çarçabuk iyileştirecektim...

Günler geçiyordu geçmesine. Hızlı da geçiyordu. Ama giden gitmişti işte. Şimdi bana neydi yağmayan yağmurdan, ötmeyen kuştan?

Dünyaya geldiğimiz gün ciğerlerimize çektiğimiz ilk nefesle hayatın canımızı yakabileceğini anlayan ve sonrasında annelerimizin pişşş pişşşş diye uyuttuğu bizler acaba o son nefesi verirken gerçekten pişmiş olarak terk-i diyar edebilecek miyiz dünyadan? İşte her şey ilk nefes ve son nefes arasında geçen ömür dediğimiz süreyi nasıl geçirip algıladığımızla ilgili...

Şimdi nefes aldım, yine aldım ve bir daha aldım. Göğüs kafesim hafiften bir iniyor bir yükseliyor. Galiba bu anlar nefes almaktan ziyade nefesimi kesen anlardı...

Hayatta kalabilmek için yarattığını oynayan ve uyanmaya korkan aciz insanlar tanıdınız mı? Eğer hayatınızda hiç içiniz acıyacak, gözleriniz dolacak kadar derin nefes almadıysanız ya bunu henüz öğrenememiş olacak kadar şanslısınızdır ya da kendinizi kandıracak kadar güçsüz.

Daldın dünyanın derdine Duymaz görmez oldun Duyarsız sevgisiz Artık sen o sen değil Nasıl tutsak oldun Acımasız ilgisiz

Kapının önünden dolmuşa binmemle otogarda inmem on dakika sürmüştü. Bavulumu bagaja bıraktım, biletimi kestirmek için yazıhaneye gittim. Sıra beklerken telefonum çaldı. Açtım, halamdı arayan; “Halacım geri dön, dedeni kaybettik.” dedi ve kapattı telefonu. Ben de kapattım, telefonu çantama koydum...

İnsanın ciğerleri dolmadan telaşsız yaşadığı tek yer; annesinin karnı. Vakti gelir, dolar ciğerlere ilk nefesi. Özünde bu nefesle başlayan, hayat-ı ahvali. İşte nefesinin ilk kesildiği ve ilk korktuğu an insanoğlunun... Sonu değildir elbet. Daha dünyanın kendisinden, büyümek ve aşık olmak gibi nicesinden korkacak. Kim bilir korkuları nefesini kaç kez kesecek, boğuluyor hissi verecek? Nefes almayı...

Sizlere psikoloji alanında yapılan iki araştırmadan bahsetmek istiyorum. Bunlardan biri “Ödünç Alma Tekniği”ni anlatıyor. Diğeri ise seçeneklerin artmasının fikirlerimizi ve yorumlarımızı nasıl etkileyeceğinden bahsediyor. İnsanları ikna etmek isteyen ve insanların yorumlarını etkilemek isteyenler için iki çalışma önemli ipuçları veriyor.

‘’Tarih: 7 Aralık 1942...2. Dünya Savaşı tüm yıkıcılığı ile devam etmektedir. Amerika’da yayın yapan bir radyoya dünyaca ünlü birisi konuk olur. Aynı zamanda bu radyo Türkiye’de de çevirisi yapılarak ”Amerika’nın Sesi” adıyla yayın yapmaktadır.

Yazıma Tolstoy’un kitap ismiyle başlamak istiyorum: ‘İnsan Neyle Yaşar?’ İnsanca yaşamak için sizce ne gereklidir? Ben şu sıralar kendime bunu sık sık sormaktayım. Yaşama tutunmak için herkesin bir nedeni vardır. Benim nedenim; okumak, gelişmek, geliştirmek, yaşamak; dolu dolu yaşamak, mutlu olmak, anı yaşamak, o an ne getirirse onu kabul etmek ve belki de en önemlilerinden biri beklentiyi sıfıra...