Fikirperver Dergi

Kimin nereli olduğunu ne belirler, illa aldığımız ilk tokatla ağlayarak gözümüzü açtığımız yer midir memleket ya da kütük denilen görünmez bir odun parçası mıdır hemşerilerimizi seçtiren? Anne babam meslek icabı bir şehre atandı diye, gidilen mecburi bir hizmet midir ‘aslen’ diye söylemek zorunda olduğumuz yoksa doğduğumuz değil de doyduğumuz yer midir “Nerelisin?” sorusuna verilecek cevabımız?

Ne kadar gerçeğiz ve ne kadar özgünüz?

Gözlerinin içinin güldüğü seminerlerinde-sonrasında baba ve annesinden aldığını anladığım coşku dolu anlatımlarını dinlediğinizde bir anlama ve anlatma sanatçısı ile karşı karşıya bulunduğunuzu hemen hissedebiliyorsunuz...

2003 yılı Kasım ayı, Eskişehir’de üniversite öğrencisiyim. İletişim becerileri konusunda katıldığım sertifika programının son haftası. Eğitmenimiz, önümüzdeki hafta üniversiteye bir konuşmacının geleceğini söyledi...

Bugün sizlerle, beni çok etkileyen gerçek bir hikayeyi paylaşmak istiyorum. Bu yazımız biraz hikaye şeklinde geçecek. Günün birinde bir genç düşmüş yollara; çok uzaklara sıcak memleketlere gitmek için. Uzun bir yolculuğun sonunda Afrika (Kenya)’ya varmış. Burası onun memleketine hiç benzemiyormuş.

Son zamanlarda bazılarımızın kulağına daha çok çalınan, bazılarımızın hiç haberdar olmadığı akım minimalizm... Akım yerine hayat felsefesi dersem daha anlamlı olacak sanırım.

Silemesem de dünün karanlığını Yakıcı güneşe inat, Peşindeyim gölgesiz yarınların...

“Kimi başında taçla doğar, kimi elinde kılıçla...Ben kalemle doğmuşum. İnsanlar kırıcıydılar, kitaplara kaçtım. Kelimelerle munisleştirmek istedim düşman bir dünyayı” diyor Cemil Meriç.

Hindistanlı yönetmen ve oyuncu Amir Khaan’ın Türkçe’ye “Her Çocuk Özeldir” adıyla çevrilen filmini izlemişsinizdir. Gerçi henüz izlemeyenler için biraz “spoiler” olacak ama hani disleksi olup okul başarısı çok kötü olan ve farklı bir güçlü yanı keşfedilen çocuğun hikayesinin anlatıldığı filmdi. Peki “Kör Nokta” ya da “Can Dostum” ya da “Yağmur Adam” ya da film endüstrisinin konu edinmekten hoşland...

Kardeşini seçemezsin ama arkadaşın öyle değildir. Seçebilirsin onu. Arkadaşın senin kim olduğunu gösterir. Bazı arkadaşlar zamanla dosta dönüşür, çok az sayıda dost da kardeşe. Bütün arkadaşlardan dost, bütün dostlardan da kardeş çıkmaz. Arkadaşlığın kardeşliğe dönüşmesi insana güven, kıvanç ve mutluluk verir. Uzun bir süre, çaba, emek ve sabır gerektiren bir dönüşümdür bu.

Dostluğu tarif edin deseler öyle cümleler kurarım ki yürekler ışıl ışıl olur: Sözü gülen insandır dost, denizden çıkan midyenin içindeki incidir; fırtınadan sonra durgunlaşan yeryüzüne, güneşin doğması ve “Kalkın güzellikleri ait oldukları yerlerde bırakalım.” demesidir. Dostum kelimesini sizin için dudaklarından döktüğün- de hissettiğiniz mutluluktur.

Matematikçi ve meteorolog Edward Norn Lorenz’in, 1963 yılında ortaya attığı kelebek etkisi; küçük olayların büyük etkilere neden olabileceğini ifade eden bir kavramdır. Başlangıçta hava durumu tahminleri için kullanılan bu teori, sonrasında bilimin içinde ve dışında kullanılan bir metafor haline gelmiştir.

‘İnanç görünmeyene inanmaktır. Görünmeyene inanırsanız başkalarının görmediklerini görürsünüz’

1995 yılının bahar aylarında o eşikten geçerken yaşamımda neler değişecek hiçbir fikrim yoktu. Görünüşte çok basit bir istekle o binanın eşiğinden içeri girmiştim. Özel bir eğitim kurumunun açtığı scuba dalış kursuna yazılmak. Çocukluğu ada da geçmiş biri için çok da şaşılacak bir istek olmasa gerek öyle değil mi? Lakin O’nunla tanışacağımı nereden bilebilirdim ki.

Şerif İzgören’i ve onun yaptıklarını anlamak için ve ileride yapacaklarını görmek için en güzel başlık bu olsa gerek. Ben de sizi geçmişe doğru bir yolculuğa çıkarmak istiyorum. Yirmi yılı aşkın süredir tanıklık ettiğim Şerif ’le olan yolculuğumu kendi penceremden paylaşmak istedim.

Bazen bir kişi hakkında söylenecek bir kelime, yazılacak bir romandan daha etkilidir. ‘’Sevgi...’’ Bu kelime çok basittir, bir o kadar da derindir. Sadece anlamlandırma şeklimize göre değişir. Bu kelimenin bendeki anlamı çok farklı ve belki bir gün bunları anlatmaya kelimeler yeterli olursa anlatacağım. Şimdi sadece bunu diyebiliyorum. Şimdi bu kelimenin Şerif Hoca’nın hayatındaki yeri hakkında, d...

Hayatın çok mu sıradan, hep aynı şeyleri mi yapıyorsun, dün bugün ile aynı mıydı? Yarından beklentilerin neler, kimin elinden tuttun son zamanlarda; en son kime yardım ettin karşılıksız?

Yıllar önce okuduğum bir hikayenin kahramanıydı Beneksiz Uğur Böceği... Benekleri olmadığı için kendini diğer arkadaşlarından hep eksik ve yarım hissediyordu. Ve de mutsuz. Mutlu olması tek bir şarta bağlıydı o da beneklerinin tamam olmasına...

Bakmayı unuttuğum gökyüzü, içmeyi unuttuğum su, affedin beni. Affedin. Gözlerimin perdesidir buğusu. Bakıp göremeyişim, görüp ses edemeyişim, boğazımdaki düğüm, yüreğimdeki keder...

Sarılmak, (YOK) Özlem, (YOK) Umut, (YOK) Ben aşkın suyunda boğulan, Duygusu yitirilmiş bir şekilde, sokak ortasında bırakılan yalnız bir çocuğum.

Balkonumdaki masaya oturup kitabımı elime aldım. Bir süre sonra hedeeff diye bir ses, mahallenin çocukları bizim bahçe duvarının önünde oynuyorlar. Birinin elinde çöpten yay, kalın bir iple tutturulmuş yine ince çırpıdan yapılmış ok, omuz hizasına getirip gözünün birini kapatıp hedefini alıyordu. Biri saklanıyor, öbürü kaçıyor “Dalından düşen yaprak, rüzgarın oyuncağı olurmuş” sözü gibi oradan ora...

Selam Şef, Her şey yolundadır umarım. Uzun zamandır seninle bir hasbihal edeyim diyordum; ancak iş-güç ve hay huy derken bir fırsat olmadı. Önce ziyaretine gelip yüz yüze sohbet edelim; “Bahaneyle geçen- lerde olduğu gibi tuttuğun balıkları pişirtir afiyetle yeriz” dedim kendi kendime; ancak hava muhalefeti yüzünden son zamanlarda en sevdiğin hobilerinden olan dalmak ve zıpkınla balık avlamayı ger...

Sevgili Saygıdeğer Ahmet Şerif İZGÖREN | Fikirperest Dergi 19. Sayı | Nisan İZGÖREN

17 Mart 2010. Kocaeli’de inanılmaz bir yağmur var. Sabancı Kültür Merkezinin kapısından içeri girerken soğuktan titreyen ellerimizde suyu akan şemsiyeler. Fuayedeki kalabalığı anlama ve kültür merkezinin yapısını keşfetme arasında gidip gelen şaşkınlık esnasında bir grup öğrenci dikkatimi çekti, 15-20 kişi toplanmış sohbet ediyorlardı. Aralarında yeşil çizgili kazağı olan birisi de var, fiziksel o...

Korkularımız var içimizde büyüyen. İnanamayız başta kabullenemeyiz, yok sayarız belki; ama bizi yavaş yavaş içlerine çekerler. Korku filmi izleyip korkanlardan mısın yoksa korkmamak için hiç izlemeyenlerden mi?