Fikirperver Dergi

İnsan merak ve öğrenme duygusunu kaybettiği zaman yaşlanmaya başlarmış. Bu, bütün zamanlarda ve coğrafyalarda hep bilinen, özünde herkesin hemfikir olduğu kadim bir bilgidir. İnsan kendine; “sen artık gereksizsin, senden geçti, öğrenip ne yapacaksın, ununu eledin eleğini de duvara astın artık” demeye başladığında kendi var olma nedenini de sorgulamaya başlar. Artık rahat etme zamanı gelmiştir. Oku...

Sessizlik... Havada ağır bir sessizlik var, kimsenin nefes dahi almadığı bir sessizlik. Her yer karanlık, ara ara gündüz gibi aydınlanıyor hava; ama sanki dünyanın tüm ışıkları getirirse de aydınlanmayacak gibi hava. Çünkü başka bir karanlık var burada, bambaşka bir karanlık. Kimsenin ne olduğunu bilmediği bir karanlık...

Oldum olası zamansız çıkan sesleri hiç sevmem. Uyuyorsam uykumdan uyandırır, çalışıyorsam kalem kâğıt bıraktırır. Bunun sıkıntısını resmen yüzyıllardır çekiyor gibiyim. Antik çağlardan fırlayıp gelen lanetlenmiş bir yarı ölümlüyüm sanki. Tanrılar tanrısı Zeus’un bilmem kaçıncı karısı olmayı reddetmişim de, etrafımda sürekli kendini yenileyen, bir dalgası yayılıp başka bir dalgaya dönüşen sesler ol...

Anneler anneliğin ne olduğunu hamile kaldıkları andan itibaren anlamaya başlarlar. Çünkü kendi parçalarıdır içlerinde büyüyen, onlarla yaşayan, onların kanıyla, onların canıyla beslenen. Bir can iki can olunca da devam eder o can canalık. Babalar da sever yavrularını elbette. Ama doğumdan hemen sonra yavrusunu kucağına alan, onu emziren, koklayan, okşayan annenin sevgisi bir başkadır. Babalar baba...

Borcumuz var bu ülkeye! Borcumuz var bu ülkeye. Borcumuz var atalarımıza. Borcumuz var Çanakkale’de bizler için hayatlarını vermiş şehitlerimize. Borcumuz var 15 yaşında lise sınıflarını bırakıp, savaş meydanına gidip dönemeyenlere, hey 15’li hey 15’li türkülerine konu olanlara. Galatasaray, Konya, Trabzon, Erzurum, Kastamonu Abdurrahman Paşa, Sivas, Vefa, Edirne ve İzmir liselerinde nice hayaller...

Hemen hemen hepimizin hayatında bir yere sahiptir müzik. Kimimiz hem çalar hem söyleriz, kimimiz sadece dinleriz. Bazen eğlenmek için bazen dinlenmek için müzikten yararlanırız ya da Zeki Müren’in dediği gibi; ‘şarkılarda ağlar, şarkılarda güleriz.’ Hatta öyle ki müziğin ruhun gıdası olduğuna inanırız. Bununla beraber bilimsel araştırmalar göstermektedir ki müzik yalnız ruhumuzu değil aynı zamanda...

Çanakkale Barbaros Deniz Şehitliği Kitabesinde şu yazar; “Çanakkale Savaşlarında vatan müdafaasında hayatını kaybeden tüm şehitlerimiz ile mezarları denizler, toprakları tuzlu sular, mezar taşları dalgalar ve kitabeleri beyaz köpükler deniz şehitlerimizi rahmet ve şükranlarımızla anıyoruz.”

Merhaba, Serpil ben. Bu benim Fikirperest’teki ilk yazım. Uğur Böcekleri olarak hayata değer katan, bu coğrafyaya, insanına dokunmuş güzel gönülleri paylaşırız seminerlerde. Yıldızlar gibi nasıl parıldadıklarını, çevrelerine nasıl ışık olduklarını anlatırız. Anlatırken ünsiyet kurarız, yaşarız da...

“Bildiğim bir şey var o da hiçbir şey bilmediğimdir” demiş Sokrates. Düşüncelerin ortaya çıkmasına “ebelik” yaptığı sohbetlerine de “ben bir şey bilmiyorum” diyerek başlarmış. Kişiyi konuşturmanın ve kendi düşüncelerini ortaya dökmeyi sağlamanın ne kadar güzel bir yolu. Sokrates “kimseye hiçbir şey öğretemem, sadece onların düşünmelerini sağlayabilirim” diyerek modern koçluğun temellerini de atıyo...

Makus talih çöküyordu millete, sonbahar soğuğu gibi, Ürpertiyordu içleri, Akif ’in göz bebekleri. Yazamıyordu şiir, şakıyamıyordu bülbül gibi, Kan ağlıyordu Akif ’in narin göz bebekleri...

Geçmişi sadece tarih kitaplarından öğrenmeyiz. Kişilerin yaşadıklarını anlattıkları eserler, çoğu zaman o durumlar hakkında yazılanlardan daha değerli ve gerçekçidir; çünkü o anılarda tüm duygularıyla insanın kendisi vardır. Çanakkale Savaşlarına katılan gerek Türk gerekse müttefik askerlerinin ailelerine yazdığı mektuplar da tarihi yaratan o askerlerin, neler yaşadıklarını ve hissettiklerini adet...

Kadınlarımızın milli mücadeledeki önemini vurgulayan tarihi bir Hıfzı Topuz romanı: “Çamlıca’nın Üç Gülü”. Romanın kahramanları Neriman, Perihan ve Ümran adında üç kız kardeş. Bu üç kız kardeş kolejlerde eğitim almış, Amerikan ve Fransız kültürüyle yetişmelerine rağmen vatan millet aşkıyla milli mücadeleye katkıda bulunmuş gizli kahramanlar...

Yaşadıklarımı hatırlamaya başladığımdan beri kitaplar oldu hayatımda. beni kitaplarla öğretmenim tanıştırdı; öyle güzel kitaplar vardı ki sınıf kitaplığımızda, hepsini büyülenmişcesine izlemiş, ömrümü kitaplarla doldurmak istemiştim. Gözlerim belki de ilk kez o zaman merakla parlamış neşe saçmıştı etrafa. Mutluluk yüreğime yuva kurmuştu...

Çanakkale ruh, Çanakkale azim, Çanakkale iman, Çanakkale inanç... Tarih boyunca hiçbir millete nasip olmayan ve yüce Türk milletinin kahraman evlatlarınca verilen büyük mücadelenin, şairin ifadesiyle Bedri’n aslanlarının kükrediği ateşten bir imtihandır Çanakkale. Kınalı kuzuların gül bahçesine girercesine şehadete atıldığı yerdir Çanakkale...

Kim olduğumuzu, ne yapabileceğimizi bilmek, içimizde olan ama henüz keşfetmediğimiz gücü bulmak. Kendimize farkındalığımızı artırmak...

Dur yolcu! Bilmeden gelip bastığın Bu toprak, bir devrin battığı yerdir... İşte bu sözler karşıladı bizi Çanakkale’de...

Hepimizin hikayesi bu. Senin,benim,diğerlerinin... Kiminin içinde bas bas bağırıyor, kiminin de en derin köşesine sinmiş orada soluklanıyor...

Şiddet; ikisi aynı dört ünsüz, iki ünlü harften oluşan minicik bir kelime...Uzaktan bakınca sıradan, sözlüklerdeki karşılığı kadar büyük görünmeyen, kimilerinin hayatına teğet geçerken kimilerinin hayatının dibine bomba koyan varoluşsal bir sorun...

Gecenin sabaha döndüğü tan vaktiydi, birden ‘’Dur, gitme!’’ diye bağırarak uyandım. Hafif terli, gerçek olmadığına bin pişman olduğum rüyamdan doğruldum yataktan, zira yatmak zül geldi o an...

Diye başlayınca söze, milyonlarca nöron eşliğinde birçok fikir kuşattı dört yanımı... Belki biraz kopuk olacak anlatacaklarım ama mazur görünüz efenim, heyecanıma veriniz lütfen...

Uyandım erkenden, pencereyi açıp gökyüzüne bakıp derin bir nefes çektim uzunca ve tertemiz... Ufuk tablosunda; ressamın mavi zeminin üzerine kondurduğu biraz kızıl, hafifçe sarı fırça darbelerini izledim bir süre. Teşekkür ettim, her gün bu tabloyu şenlendirdiği ve bana gösterdiği için...

Yazmanın her zaman mümkün olmadığına inanırım. Bazen günlerce beklersin, yazman gerektiğini bilirsin ama dökülmez kelimeler. O zaman anlarsın ki okumak gibi yazmanın da bir zamanı vardır. Bu süreçte yapman gereken sadece beklemektir...

Uykumdan uyanmakta zorlanırken, düşüncelere dalıyorum... Daldığım düşüncelerden aklımın bir güzel tokatıyla uyanıyorum. Zaman, sandığımdan daha hızlı geçmiş, çok yıl eklenmiş ömrüme ve gerçekleştirmek istediğim hayallerimin, hedeflerimin üstüne...

-Her sabah okula girerken yerleri temizleyen bir kadın görüyorsunuz, onun adını yazan sınavı geçer? *Nasıl yani sınav sorusu bu mu? -Evet yaz ismi geç finali...

Bugün oğlumun okuldaki ilk günüydü. Kayıt süreci biraz zorladı bizi ama nihayet oğlumun kaydını da köy enstitüsüne yaptırabildik. Son zamanlarda enstitüye rağbet artınca şartları da zorlaştırdılar...