Fikirperver Dergi

Okula geldiğimin dokuzuncu yılıydı sanırım. Hep bir şanssızlık olur, bu defa olmadı. Öğretmenler Günü kahvaltısı yapmıştık bir 24 Kasım’da. İlçenin öğretmen evinde yaklaşık elli öğretmenlik bir kahvaltı. Küçük bir ilçede olduğumuz düşünülürse kalabalıktık. Herkes orada; öğretmenler, bazılarının eşleri, çocukları, okul personeli, eski öğretmenler…

Yaz kış çıkarmadığı harmanisi ve yalın ayak geldiği Agora’da tüm gençlerin bir anda kımıldamasına neden olan bu tıknaz, sakallı, çirkin adam Sokrates’ten başkası değildi. Yine karısıyla tartışıp atmıştı kendini dışarı, daha doğrusu atılmıştı. Mutsuz evliliği, filozof yapmıştı belli ki... Bu saygılı, ilgiyi uzaktan izleyen geniş omuzlu, yakışıklı, genç olimpiyat sporcusu, henüz 20 yaşındaki Aristok...

Çok sıkıntımız var değil mi? Ne yapacağımızı bilmiyoruz. Elimizde olanlar bize yetmiyor; hatta bazen az bile geliyor. Eskisi gibi olamıyoruz. Küçük şeylerden mutlu olamıyoruz. Hep bir şeylerin eksik olduğunu hissediyoruz. Çok şanssız olduğumuzu hissediyoruz sık sık, çok şanssız. Her şeyin bizim başımıza geldiğini düşünüyoruz. Hayatın bize karşı çok acımasız olduğuna inanıyoruz...

Mutluluğunuz; hayat düzeniniz veya belki hırslarınız gibi kimi unsurlar için arkanızda, mağaranın kapısında bıraktığınız düşünce ve fikir özgürlüğü; hatta kişisel dahi olsa doğruluğu sizi cahilleştirmektedir. Mağaranın içerisindeki tutsakların dış dünyayı reddedişi gibi biz insanlar pek çok zaman yeni fikirleri görmek istemiyor ve karşı çıkıyoruz. Bir devletin başına en çok geçmesi gereken kişiler...

O gün; güvendiğim bir gönül için, yangın merdivenlerine gece parlayan yıldızlardan yapıştıracak kadar güzeldi hayallerim. Sonra bir gün o yangın merdivenleri yıkıldı. Yıldızlar artık daha uzak . Baksana, her yer tuzak.

Son derste sınıfa giren öğretmenimiz: "söyleyin bakalım çocuklar, kim 23 Nisan okullar arası şiir yarışmasına katılmak ister " dedi. Hiç düşünmeden parmak kaldırdım ve seçilene kadar kolum havada öğretmenin gözüne batırır gibi bi sağa bi sola gezdirdim .İlkokul beşinci sınıftım, çalışıp çok güzel okumalıydım. Sanki çok büyük bir görev almış gibiydim; evet evet benim için bir vazifeydi, parolam oku...

Latin edebiyatının ünlü ozanı Horatius’un bir dizesinde geçer Carpe Diem. Gününü gün et, zamanın tadını çıkar, günü yakala, anı yaşa gibi anlamlarda kullanılır. Geçmiş ve geleceği düşünmeden, sadece bugünde, bu saat ve bu dakikada olmak ruhumuz ve bedenimiz ile. Geçmiş yaşanmış bitmiş, gelecek ise henüz daha gelmedi ama biz, şuanda buradayız; fakat hız, anı yaşamamıza engel oluyor. Günümüz toplumu...

Öyle büyük hayalleri de yoktu ama vardı işte gizlenmiş, samimi; ama içinde kocaman bir umut olan... Bir Anadolu şehrinde büyüttü hayallerini de minik bedenini de. Canı istedi mi bırakırdı kendini yüksek yamaçlardan vadilere, sonra geçerdi bir köşeye izlerdi yaşamından geçenleri.. ya da kendini kırmızı bir motorun üstünde hayal ederdi, kapılırdı rüzgarına umutlarının.

Bir zürafa boyu aydınlığında başlıyorum satırlarıma. Nasıl anlatılır ki başka türlü Sunay Akın. Ülkeme doğması, onlarca kitaba, yüzlerce hikayeye can vermesi tesadüf olabilir mi?

Ayakkabıcı yeni getirdiği malları vitrine yerleştirirken sokaktaki bir çocuk onu izlemekteydi. Okullar kapanmak üzere olduğundan spor ayakkabılara rağbet fazlaydı. Gerçi mallar lüks sayılmazdı; ama küçük bir dükkân için yeterliydi. Onların en güzelini ön tarafa koyunca, çocuk vitrine doğru yaklaştı. Fakat koltuk değneği kullandığı için biraz güçlükle hareket ediyordu...

Yaşadığımız hayatta, “zaman” farkında olan olmayan her birimiz için en değerli kaynak. Bu kıt kaynak,her sabah 8 milyar birbirine benzemeyen “biricik” insana aynı 1440 dakika olarak veriliyor. Günün sonunda bu 1440 dakika, 8 milyar farklı şekilde kullanılıyor. Kimimiz onu yönetiyor, kontrolüne denetimine alıyor, kimimiz onun kontrolüne girip, onun tarafından yönetiliyor. Sıkışmış zamanlarda yapaca...

23 Nisan kutlu olsun/Sevinin küçükler/Övünün büyükler/23 Nisan kutlu olsun En büyük bayram bu bayram/Herkese kutlu olsun/Çok büyük bayram bu bayram/Herkese mutlu olsun...

İçimdeki çocukla çok uzun zamandır birbirimizin farkındayız, sevinçlerimiz kadar hüzünlerimizde de bir aradayız. Yaşım kaç olursa olsun oyun oynamaktan vazgeçmeyişim, bir kuşun kanat çırpmasında heyecanlanışım, onun coşkusunu göğsümde nişan gibi taşıyışım; hep onu çok sevmemden...

Zaman göreceli bir kavram. Kimine göre hiç geçmeyen, kimine göre hızla akıp giden. Nasıl geçerse geçsin, zaman iyi yönetilmeli. Bir seminerde zaman yönetimine dikkat çekmek için bir soru sormuştum. Ortalama insan ömrü 80 yıl, peki 80 yıl kaç saniyedir? diye. Trilyon, katrilyon diyenler çok olmuştu. Hâlbuki milyarı geçmiyor. Merak eden hesaplasın...

90'lar çocuklarıyız biz. Oyun bizden sorulur:) Hayatta en mutlu olduğum huzur dolu hissettiğim elbette çocukluğumdu. Hiç derdin yok bir kere:) Tek işin oyun ki o da iş değil eğlence:)

Her gün halini hatırını sorarım çocukluğumun, kontrol ederim ara ara; bir şeye ihtiyacı var mı diye yoklarım. Aslına bakılırsa onu kaybetmekten korkarım çoğu zaman; çünkü gönlündeki çocuğu yaşatanların yüreğinde yara barınmayacağına yürekten inanırım. Gitmesin bir yere ki yaralarıma merhem olsun. Körelmiş yanlarıma rehber olsun...

Yazmak istiyorum bazen dinlendirdiği için beni. Duygularımı, düşüncelerimi, hissettiklerimi kaleme alırken mutlu oluyorum. Savuruyorum sanki gülücüklerimi dünyanın dört bir yerine. Huzuru kokluyorum yazarken. İz bırakmak istiyorum dünya sahnesinden inmeden. Yazarak kelime hazinemi büyüklüğünü hayal bile edemediğim kadife bir sandıkta biriktiriyorum belki de...

Ben küçükken, 23 Nisanlarda çeşitli ülkelerden çocuk grupları kendi ülkelerine ait dansları Türkiye’ye gelerek sergiliyorlardı. 23 Nisan’da bunu bir çocuk olarak televizyonda seyretmek çok büyük bir keyifti benim için. Artık böyle etkinlikler yok. 23 Nisan’da televizyonda çocukların dans ettiği bayram programları yok. Biz ilkokuldayken dünyada Çocuk Bayramı’nın ilan edildiği ve kutlandığı tek yeri...

Başımda hasır şapkam. Hava sıcak; ama yakacak kadar değil, altımda bir bisiklet, önümde atıştırmalıklarımı ve suyumu koyabilmek için tatlı bir sepeti var. Sürüyorum umarsızca, yaklaşık on beş dakika sonra denizin tuzlu suyunu tüm vücudumda hissedecek olmayı bilmenin ferahlığıyla. Kulağımda saçımın alt tutamlarıyla aynı renk olan mavi kulaklıklarımda ‘’ Yıldızlara Bak’’ çalıyor...

Sisli ve nemli bir salı sabahı kuşların ekmek kavgasıyla uyandığımda hayatımın en garip günü olacağından habersiz gözlerimi ovuşturuyordum. Bir yandan boğazımdaki kuruluğu temizlemek için mutfakta bardak ararken bir yandan da beş gün önce doğan buzağının şımarık melodisini yudumluyordum...

Yağmurlu bir pazar sabahına uyandım. Yan odadaki annem uyanmış mı, henüz bakmadım. Cama vuran damlaların çıtırtısı uyandırdığı için beni, önce pencereye koşmuştum. Yok, öyle yağmur yağmazsa birlikte parka gideriz diye bir planımız yoktu dünden. Çünkü neredeyse bir yıldır hafta sonları bizi eve hapseden bir bela var bütün dünyada, virüs...

Fredrich Nietczhe hafızamız için şu tanımlamada bulunmuş; ”Zaman tomarından boyuna bir yaprak çözülür, düşer, uçar, gider-birden yeniden insanın kucağına geri döner. İşte o zaman insan anımsıyorum der.” Gerçekten de kaçamadığımız yegane yerdir anılarımız. Bazende ulaşmaya çabaladığımız ama bir türlü yakalayamadığımız şeylerden de oluşur bu belleğimizin oyunu. Anılarımız zaman zaman nesnelerle, zam...

Bisikletimle tüm gün cambazlıklar yaptığım bu sokak meğer ne kadar darmış. Gökdelen gibi gelen apartmanımız dört katlıymış oysa. Ben büyümüşüm ve küçülmüş her şey. Küçüklüğümden daha küçük olup kayboluvermişler. Mutlu çocukluk anılarım kalmış sadece; hatırladıkça beni gülümseten. “İnsanın anavatanı çocukluğudur” demişti rahmetli Doğan Cüceloğlu. Mutlu çocukluk mutluluğun kaynağıdır” diye eklemişti...

Telefoncu Er Mustafa, Telefoncu Er İsmail ve Telefoncu Er Mehmet… Zabit Namzedi Halim… Gözetleme Subayı Teğmen Mehmet Mevsuf… Ve Batarya Komutanı Üsteğmen Hasan Hulusi…

Sunay Akın der ki; “Gelişmiş ülkelerde oyuncaklar çocukların hayal gücünü geliştirmek içindir, gelişmekte olan ülkelerde ise oyuncaklar çocukları oyalamak içindir.” Etrafımda çocuklara söylenen “Bırak oyuncaklarla oyalansın!” cümlesini her duyduğumda içimden bir şeyler kopar gider. Siper olmak isterim tüm çocukların hayal güçlerine. Sunay hocamız her gittiği yerde anlatır bu hikâyeyi. Ben de elimd...