Fikirperver Dergi

YARIM OSMAN Köyüm Sücüllü, Isparta’nın Yalvaç ilçesine bağlı, belediye teşkilatı olduğu için altı mahallesi olan bir kasaba idi. 2015 yıllarında belediyelikten düştü. Köy oldu. 1952 yılında ilkokula başladım. Okulumuz kasabamızın ortasında bütün sınıfları salona açılan büyük daire şeklinde harika bir bina idi. Sonraları yeni okul yapıldı. Beşinci sınıfta iken bir öğretmenimiz piyeste başrol için ö...

“Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar. Ya bir insan bir yolculuğa çıkar ya da şehre bir yabancı gelir.” Tolstoy Radyoda cızırtılı kanallardaki sese rağmen ısrarla düğmeyi çeviren turisti izliyordu Mehmet. Rakımın şu anda kaç olduğunu tahmin edemedi birden ama bugün bayağı tırmandıklarını biliyordu. “Bu Ağrı Dağı böyledir işte,” diye düşündü. Ne kadar çok tırmanırsan o kadar çok zirve uzaklaşı...

Bugün erkenciyim. Neden, bende bilmiyorum. Saat 05.30 gayet dinginim, iyi uyumuşum. Hiçbir uyku sonrası mahmurluğu, isteksizliği yok. Bilakis, bir istek geldi ve beni bu yazıyı yazmaya itti. Erken kalktım zindeyim ama evde herkes uyuduğu için günaydın diyemedim. Size güzel, kocaman bir GÜNAYDIN. Sizlerle bir çalışma ziyaretinde etkilendiğim ve zamanı yönetmekle ilişkili bir anımı paylaşmak istiyor...

Akrep, yelkovan ve saniyenin bitmeyen maratonunda zamanın değeri yaşadıklarımızla ölçülmektedir. Bu zorlu koşulda adımlar birbiri ardına atılırken kimi zaman tökezleyip kimi zaman rüzgâr olup esiyoruz. Belki takılıp düşüyor, belki susuzluktan dilimiz damağımıza yapışıyor ama kalbimizin “Ha gayret bırakma! atışını hep hissediyoruz... Okumak için: https://fikirperverdergi.com/ İnstagram: @fikirperve...

Bulgur pilavı üzerine aldığı az nohut ve tepsisine doldurduğu bol ekmekle yaklaştı kasaya. Tepsinin kenarında parasını da hazır etmişti. Bir tane on liralık banknot ve üç tane de bir lira. O daha parayı uzatmadan kasadaki genç çocuk “On beş lira amca.” dedi. O an bir çaresizlik rüzgârı yaladı yüzünü. Kısık sesle “Hep on üç tutuyordu.” dedi. Genç anladı durumu. “On üç amca. Özür dilerim yanlış bakm...

Her geçen gün daha çok özlediğimiz lider. Her geçen gün daha fazla anladığımız daha fazla bağlandığımız daha fazla sevdiğimiz başöğretmenimiz. Tüm dünya, doğumundan 140 yıl geçmiş  bir liderin söylediklerini  dinliyor, onu anlıyor  ve örnek  alıyorsa  biz çok  şanslı  bir milletiz. Çok şanslıyız. Çünkü bu vatanı ve cumhuriyeti bize armağan etti. Bunu yaparken de...

Bu koru kimindir sanırım biliyorum. Köyde oturur sahibi, tanıyorum; Ama nerden görsün ki adamcağız şimdi, Durmuş, korusunun kara gömülüşünü izliyorum. Küheylanıma tuhaf gelmiş olacak durmak hani, Yokken etrafta yakın bir çiftlik evi, Bir koru ile donmuş göl arasında Yılın bu en karanlık gecesi. Çınlatıyor çanlarını asılı yularında, Bir sorun mu var diye sorarcasına. Bir de sesi var hafif esen rüzg...

Geceyi yazmak için önce tanımalı. Soluk alıp verişini, sakladığı sırları, göz kırpışlarındaki gizemi, gözlerine indirdiği bulutların anlamını ve daha nicesini. Gerçekten mümkün müdür geceyi anlamak? Peki, 21 Aralık söylendiği gibi en uzun gece midir? Kime göre, neye göre? Evladından haber bekleyen bir asker annesine, ameliyatın selâmetle bitmesi için her an dua eden bir hasta yakınına, ertesi saba...

“Ne içindeyim zamanın ne de büsbütün dışında; Yekpare geniş bir anın parçalanmaz akışında’’ dizeleriyle bir zaman yolculuğuna çıkarıyor şair bizi. Zaman bir an meselesi ömürde… “Bir var bir yok’’ insanoğlu da tıpkı bu yazıya başladığım anın şu anda geçip gitmiş olması gibi.  “Ne içindeyim zamanın ne de büsbütün dışında” derken bir zaman oyununun tam da orta yerinde buluşmuş gibi. Yanımızdakil...

Radikal Şıkların Sayımı, Giacomo Papi’nin İtalya ve İtalya toplumunun yaşadığı olayları kaleme aldığı, olayların kurgusal ama bir o kadar da gerçek olduğunu düşündüren 176 sayfalık distopik bir roman olup Timaş Yayınları tarafından okuyucuyla buluşturuluyor. Olaylar, Giovanni Prospero’nun televizyon programında, ünlü bir filozoftan alıntı yapmasıyla ve toplum tarafından vahşice katledilmesiyle baş...

“ Bu hayat, aynı bir Neşet Ertaş türküsü gibidir. En hüzünlü türkülerinde bile nasıl bir umut varsa en hareketli türkülerinde de bir hüzün vardır, " demişti Gönül Dağı’nda Selami. Bu yüzden olsa gerek hem üzüldüğümüzde hem de düğün dernek kurduğumuzda hep Neşet Usta oturur başköşede. Tıpkı bu satırları yazarken “Sen orada ben burada aman aman, ömrümüz geçti böyle” dizeleriyle bana eşlik ettiği gib...

Bazen kendimi çok yalnız hissedebilirim, bazen bazı sorunlara çözüm bulamayabilirim, bazen gözüme uyku girmez geçmişi sorgulamaktan, acaba nerede hata yaptım  da bunları yaşıyorum diye söylenip durmaktan. Bazı zamanlar üzüntüden yataktan çıkmak istemem. Bazen  saatlerce ağlamak isteyebilirim. Bazı günler herkesten ve her şeyden saklanmak isteyebilirim. Geçmişi ya da uzak diyarları özleye...

’’Okulun duvarı çöktü altında kaldım. Ama ben dünya üstündeyim toprakta’’ dediği gibi şairin, altında kaldığımız, hareket alanımızın dahi kalmadığı o duvarların arasında bir yerde “Sesimi duyan var mı?” nidasına bir yanıt almak için mi erteliyoruz hayatı? Ne kadar bekleyeceğimizi, kimi bekleyeceğimizi bilmeden mi heba ediyoruz biricik ömrümüzü? Okumak için: https://fikirperverdergi.com/ İnstagram:...

Öğretmen sınıfa girdiğinde herkes bir şeylerle uğraşıyordu. Hemen ayağa fırladık. Hepimizin örnek aldığı çok sevdiği bir öğretmendi. Oturun çocuklar, dedi bütün asaletiyle. İlkokul ikinci sınıftaydım o zamanlar. Aradan yıllar geçti. Bana deseler ki “Güçlü kadın kimdir?” diye onu tarif ederim.... Okumak için: https://fikirperverdergi.com/ İnstagram: @fikirperverdergi Fikirperest Dergi - YouTube Yen...

Karar almak ve kararını kararlılıkla uygulamak hayatın her anında, her aşamasında stratejik öneme sahiptir. “En kötü karar kararsızlıktan iyidir” sözünü çok severim. Ya bir ya da sıfır olmalı. Arada derede kalmamalı. Konumunu, yerini iyi belirlemeli. Bir sinema yönetmeninin de dediği gibi, “Ali okula gitsin!” Bu çok çarpıcı bir örnek. Bir yerde ya duydum ya da okudum. Sinema yönetimi Ankara’ya gel...

Üniversite yıllarında İngiliz edebiyatı derslerinde kullandığımız bin, bin beş yüz sayfalık çok ince pelur kâğıtlara küçük puntolarla yazılmış Norton Anthology kitaplarımız vardı. Bu antolojilerin birinde The Zebra Storyteller (Zebra Öykücüsü) başlıklı Amerikalı yazar Spencer Holst’a ait, öykü anlatıcısının/yazarının ne kadar önemli bir işlevi olduğunu anlatan kısa bir öykü vardı. O zamanlar dikka...

Göğü griye boyayan sabah sisi, Şairane gök gürültüsü, Yağmurun camı aşındıran sesi… Ketum bir sonbahar görüntüsü. Dışarıdan sinsice sızan rüzgâr, Sanki dağların inlemesi, Bu sabah meşrebim kepaze, hunhar… Meçhule açıldı odamın penceresi. Yarının merakını zihnimde sürüklerken Kaybolan hüzünlü bir meczubum. Bugünü kovalamak geçiyor gönlümden, Zamana büsbütün mağlubum. Sanrının verdiği sarhoşluğum, A...

Yine ne kadar kalabalık gelmişler yahu! Biliyorum her sene böyle geliyorlar zaten ama ben yıldan yıla azalır sanıyordum. Sığmıyorlar baksana yanımdaki boşluklara. Gülerken ağlattınız   köftehorlar. Siz hep gülün e mi? Şu sağ yanımda annesinin kucağındaki Nar kızım Narin. Babasının kucağındaki de kardeşi Nil. Karşı yanımda gözü yaşlı annesinin kucağındaki Nova.  Benim üç güzel kız to...

Evlere hapsolup market poşetlerini dezenfekte ettiğimiz pandemi günlerinin başlarında evde ekmek, pide yapmayan az kişi vardı. Yamuk yumuk pideler, yediklerimizin en lezzetlileriydi (sanırım.) Hiçbir standardı olmayan ve hazır olanlara da benzemeyen bu pideler para ödediğimiz bir lokantada önümüze gelse muhtemelen itiraz ederiz. Çünkü para verdiğimiz hizmette mükemmellik ararız. Arkadaş arasında y...

Kalemin ucu üç tane nokta koydu kâğıda. Sonsuz noktaların cümlesi bir araya gelip, bir harf ve dahi bir kelime edemedi önce. Sonra zuhurata tâbi oldular, âşikâr ettiler anlama dair olanı. Seyrettim öylece. Benden önce var olmuş ve benden sonra da var olacak bu evrende, bir nefeslik ömrümle temaşa ediyorum varlığın hâllerini, denize nâzır. Şerh ediyor deniz anı katman katman ben seyrediyorum... Oku...

Ağzındaki tebessüm kocaman olup tüm yüzüne yayıldığında, ekran başındakilerin karşılığı da kahkahalar olurdu. Seksenin üzerinde yaptığı filmlerle 70’li ve 80 li yılların sanat dönemine damgasını ustalıkla vurmuş bir sanatçı idi Kemal Sunal. Onun hâlihazırdaki hayran kitlesi, nesilden nesile aktarılırken bitmeyen Hababam Sınıfı, bitmeyen İnek Şabanlar günümüzdeki yozlaşmaya rağmen ve hatta yozlaşma...

İlkokula başlamam bende derin izler bıraktı. Onun için o günleri unutamam. Hatırladıklarım daha yakın zamanda yaşamışım gibi canlanır bende. Babaannem rahmetli olunca etrafın teşviki ile dedem evlendi. Bizi kovdu. Babamın şöyle dediğini hatırlıyorum. Aslında dedem çok temiz, iyi insandı. — Baba tamam. Bak ben çalışayım, ekip biçeyim siz rahatınıza bakın, dedi. Dedem: — Hayır! Bu evden gideceksiniz...

Ülkemin güzelliklerini anlatmaya günler geceler yetmez. Nice yazılar yazılsa nice fotoğraflar çekilse nice videolar yayınlansa; her bir köşesi cennet olan ülkemi betimlemeye yetmez. Hadi hep beraber ülkemin güzelliklerini sayalım; doğal güzellikleri, tarihi eserleri, denizleri, plajları, geleneksel mutfağı, misafirperver insanları, el işleri, mimarisi, geleneksel müziği ve geleneksel dansları...

Sonbahar hep hüzün mü verir insana? Hep mi yaprak dükümü, mevsim dönümü ve sonu hatırlatır? Hazan mevsimi, özlem ve hasret timsalidir. Gerçekten de böyle midir? Yoksa bizim ona yüklediğimiz bir anlam mıdır bu? Gökhan Okçu der ki: “ Algılayabildiğimiz kadar gerçektir bu dünya. ” Hâlihazırda oluşturulan bu sonbahar algısı genel geçer bir yasa olmasa gerek! Yeni başlangıçların vesilesi de olabilir......

Günbatımı gibi gelir güz, doğanın yüzü solgunlaşır. Biraz hüzünle sararır örtü yavaş yavaş. O okşayan hafif rüzgârlarla döker ağaçlar üzerindeki giysileri. Mahallelerde son kışlık telaşları devam eder. Kimisi bulgur kaynatır kimisi salça yapar. Kurular, çalı çırpı kıyanlar, odun kesme makinasının o heybetli sesi… Yarış yapıyor sanki herkes, karıncanın yuvayı doldurma telaşı gibi... Okumak için: ht...