Fikirperver Dergi

Adına şiirler, romanlar yazılan, filmler, şarkılar emanet edilen bir son mevsim. Kimine göre de çiçek açmadan önceki ilk mevsim. İçinden yaprak yaprak dökülen bir hazan.  Sonbahar, kimine göre mevsim kimine göre başlı başına bir şaheser! Renkten renge dönen yapraklar gibi ömrün,rengarenk yapraklarının  dökülmesinin  şahidi… Okumak için: https://fikirperverdergi.com/ İnstagram: @fiki...

İzmir Uğurböcekleri olarak her ay yapmakta olduğumuz çevrimiçi toplantıların ikinci bölümlerinde o ay için belirlediğimiz bir kitabın değerlendirmesini yapmaktayız. Eylül ayının kitabı da Joanna Macy ve Chris Johnstone’un beraber yazdıkları Okuyan Us yayınlarının Flora dizisinde yayımlanan Aktif Umut adlı kitaptı. “ İçinde Bulunduğumuz Karmaşaya Çıldırmadan Nasıl Göğüs Gerebiliriz? ” alt başlığıyl...

Bozkırın Tezenesi, halk ozanı, büyük usta Neşet Ertaş’ın aramızdan ayrılışının 9. yıldönümüydü 25 Eylül’de... Şarkı sözü yazarı değil, türküler yakan, gönülleri fetheden büyük usta, mekânın cennet olsun. Son görevimi cenazesine giderek yapma şansı da bulmuştum. Hıncahınç doluydu. Son yolculuğuna binlerce seveni, gönül verenleriyle uğurlandı. Sevgi adamı, gönül adamı Neşet Ertaş, mekânın cennet ols...

Sevgilim, Gözlerin baktığım yerde, Sesin her an kulaklarımda, Sevgin, göğsümün tam ortasındayken Ne gerek, Görmeye, duymaya, dokunmaya? Bir tutam sabah güneşi, Biraz gökyüzü mavisi, İnce bir rüzgâr melodisi, Yahut baştan aşağı metanet kuşanmış, Toprağı anne eli gibi okşayan bahar yeli, Usulca getirir, oturtur seni karşıma. Bir rüya ki tabiri hayra alamet değil belki Bir serap ki koştukça uzaklaşan...

Kokular vardır insanın içini huzur dolduran, mutlu eden, hissettiği an rahatlatan, geçmişe doğru hızlı bir yolculuk yapmasını sağlayan... Yağmur yağmaya başladığı andaki toprak kokusu, dışının çıtırlığına inat içinin yumuşaklığıyla iştah kabartan ekmek kokusu, muhabbetlere eşlik ederken kırk yıllık hatırını unutamayacağımız kahve kokusu, yanan sobanın üzerinde tüm turunculuğuyla arz-ı endam eyleye...

İlkokuldayken sınıf duvarlarında mevsimleri öğreten mevsim şeritleri afişleri asılı olurdu. Kış mevsimini kardan adam, sonbaharı dökülen sarı yapraklar gösterirdi bize. Şiirlerde hazan, şarkılarda ayrılık, halkın dilinde güz, psikolojide melankolidir sonbahar. Benim gibi yazı sevenler için yaz kıyafetleriyle vedalaşma vakti, öğrenciler için okul, öğretmenler için yeni bir heyecan, tiyatrocular içi...

Çok sevdiğim ve çok ünlü bir şair olan Cemalettin Seber’in harika bir sözü vardır bu havalara yakışır. Tabi bu isimle, yani gerçek ismiyle bahsedince tanımayan çok kişi olacaktır. Ama Cemal Süreyya desem, soyadından attığı ‘y’ harfine kadar tanıyacaksınız onu, âşık olduğu bir kadın için kaybettiği bir iddiada. Üstelik onun kadar ünlü başka bir şaire, Sezai Karakoç’a karşı. O kazansaydı Sezai Karko...

Döngü şöyle, bolca okuyorum sonra okumayı kesip bir süre sindiriyorum ardından yazmaya başlıyorum. Bolca yazdıktan sonra yazmayı kesip bir süre sindiriyorum ardından okumaya başlıyorum…Tıpkı boş depoyla yol alamamak gibidir okumadan yazmaya çalışmak. Ama yazarken okuyamıyorum. Etkilenmemek için belki de. Aslında yazdıklarım tüm okuduklarımın yansıması. Etkilenmemek elde değil. Fikirleri kendi süzg...

Saint Exupery ile vedalaşırken gökte yıldızlar bir başka parlıyordu Küçük Prens için. O yıldızlar içerisinden birinde olacaktı birazdan. Kadim dostu Nayu bekliyordu. Sultan’a erişme cesaretini gösteren ve günün birinde bir bilge olmayı düşleyendi Nayu. Canım prense gelir gelmez sarıldı, elinden tuttu dostunun. Tüm yol alışlar artık ruh esintisi... Mevsim sonbahardı, Nayu ve canım prens, iki bilge...

Güneşin ışıkları denizin üstünde sabah dansını yaparken, çay bahçesi ve börekçinin yanındaki banka henüz açılmaktaydı. Sanki alacakaranlıkta gelmiş gibi bir halleri bulunan yaşlı insanlar, kâh ağacın dibinde yaslanıyorlar kâh banklarda birbirlerine bitişik oturuyorlardı. Havaya yayılan börek ve çay kokularını, denizin üstünde daire çizen martıların sesleri kırıyor, yaşlı insanların sabırlı bekleyi...

Mitolojiye göre Pandora kutusu açıldığında dünyaya tüm kötülükler yayılır, daha önce kötülük bilmeyen insanoğlu artık kötülükle tanışmıştır. Bu işin geri dönüşü yoktur. Peki dünya bu kadar kötüyken bizi ayakta ne tutacaktır? Kutunun dibinden umut çıkar.  Ben tutacağım, ben sizi hayata bağlayacağım der. Bizi hayatta tutan, bizi hayata bağlayan umuttur. Umut; Yaşam umudu, hayatta kalabilmek umu...

Mucizelere inanır mısınız? Bu soruyu pek çok filmde duymuşuzdur. Senaryonun içinde büyülü gelir, romantik bir bakış atarız ekrana. Sonra bir iç geçirme, “Kim inanmaz ki!” Bazılarımız da “Oldu, işimizi gücümüz yok mucize peşinde koşalım...” Derdimiz hangisinin doğru olduğunu bilmekten öte mucizenin kendisidir. Sahi, hiç düşündünüz mü, nedir mucize? Kendinize sordunuz mu bu soruyu ya da bunu oturup...

“İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman doğruyu görebilir. Gerçeğin mayası gözle görülmez.” Antoine de Saint Exupery fısıldar bize, yüreği kocaman bir Küçük Prens hâliyle. 1943 yılında da insanlar, gerçeğin mayasını gözleriyle görmeye mi çalışıyorlarmış tıpkı hâlâ bugün olduğu gibi. Aradan geçen neredeyse bir asra yakın zamana rağmen çok da değişmemiş sanki insanlık! Yine her gördüğünü gerçek saymaya...

Yıllar geçmiyor ki geçmişe özlemimiz bir kat daha artmasın.  Çocukluk günlerimiz, baba ocağımız, ana kucağımız, memleketimiz, köyümüz aklımıza geldikçe derin bir ah çekiyoruz sessizce. Gidenleri ve geri dönmeyenleri hasretle anıyoruz.  Yaşım ilerledikçe ben de daha bir özler oldum çocukluğumu, hatıralarımı. İşte orada tam karşınızdaki ağaçlar içindeki iki katlı ahşap ev bizim, yani daha...

Leon Werth’e Umarım çocuklar bu kitabı bir yetişkine ithaf ettiğimden dolayı beni hoş görürler. Ama önemli bir mazeretim var. Bu yetişkin benim bu dünyadaki en yakın arkadaşım. Başka bir nedenim daha var, bu yetişkin her şeyi anlayabiliyor, çocuklar için yazılan kitapları bile. Üçüncü bir nedenim de bu arkadaşım şu anda Fransa’da aç ve soğuktan donmuş bir halde yaşıyor. Gerçekten bir dost tesellis...

Bundan on belki de yüz binlerce yıl önce insanoğlu gelişimini henüz tamamlamadığı dönemlerde, diğer hayvanlar gibi topluluk halinde yaşıyordu. Onlardan tek farkı, kendi grubuyla uyumlu hareket ederek doğayı kendi amaçları doğrultusunda kullanabilmesiydi. Zekası ve hayal gücü sayesinde uğraştı, didindi ve diğer canlıların düşünemeyeceği buluşlarla yeni durumlara adapte olarak kendini devamlı gelişt...

En son ne zaman elinize güzel bir kitap alıp sessizliğe ve kağıdın o mis kokusuna bıraktınız kendinizi? Hani şu klişe soru ve sorunun da klişe cevabı vardır ya! Boş zamanlarında ne yaparsın? Boş zamanlarımda kitap okurum. İşte bu soruya cevabımızın değiştiği gün, kitap okumayı boş zaman aktivitesi değil de kitap okumak için boş zaman yaratmaya başladığımız gün, dünya daha yaşanabilir bir yer olaca...

Her yıl 23 Nisan haftasında, 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nda, Atatürk Bulvarı üzerinde bulunan Akün Sahnesi’nin önünden geçerken, “Küçük Hanımlar, Küçük Beyler” Uluslararası Çocuk Tiyatroları Festivali’nin afişini görürüm. Bana bu ”Küçük Hanımlar, Küçük Beyler” sözü hep çok anlamlı gelmiştir. Küçük çocukları da hep öyle severim. Küçük hanım, küçük bey veya küçük adam diye... Okumak...

Eylüle yazılan şiirler tamam da eylülün ömrümüze yazdığı acıklı hikâyelere ne demeli? Herkes tutturmuş bir eylül sevdası, eylül şiiri, eylül türküsü… Ben pek haz etmem eylülden. Kararsızdır bir kere, riyakâr bir tavır içinde,  bir bakarsın buz kesilir bir bakarsın sıcacıktır.  Tuhaf ve olmazsa olmaz bir telaşa sürükler, insanın iki ayağını bir pabuca sokar. Mecburiyetlerin çoğu, eylül de...

Canım Küçük Prens. “Hoş geldin” dedi Nayu.  Bu sefer ziyaret, Nayu’nun gezegenineydi. Yalındı burası, lamekândı sanki. Yoğun kahve kokusunun ardına sığınmış belirli belirsiz hanımeli, beyaz gül ve limon çiçeği kokuları kendilerini hissettiriyordu. Rayihası tüm gezegeni kucaklamış, ruhun akışkanlığına unutulagelen bir şeyleri hatırlatırlardı. Küçük Prens, pelerinini, atkısını ve kılıcını daha...

“Hoşça git,”  dedi tilki. Vereceğim sır çok basit. İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman doğruyu görebilir. Gerçeğin mayası gözle görülmez.” Küçük Prens unutmamak için tekrarladı. “Gerçeğin mayası gözle görülmez.” (s.84) Küçük Prens’i okuyanlar bu etkileyici cümleyi çok iyi anımsarlar. Gerçeğin görülmesinin ancak yüreğin işi olduğunu küçük prense anlatan tilkinin, dostuna vermeye çalıştığı en g...

İlkokul dördüncü sınıfta İngilizce ile ilk tanıştığımda "Ben İngilizce öğretmeni olacağım." dedim. O andan on iki yıl sonra hayallerime kavuştum. Çocukluğu ve gençliği Mersin merkezde geçen ve üniversiteyi Ankara’da okuyan biri olarak ilk atama yerim olan İslâhiye/Gaziantep benim için yeni bir kapıydı. Çünkü ilk defa bir ilçede yaşama başlamıştım. Hatta bir milyonluk şehirden sonra 60.000 nüfuslu...

Tencerenin içinde dünden kalma bulaşık suyu. Ve üstünde yüzen, suyun kaldırma kuvvetine hafif gelmiş cesetler. Ne zaman öldürüldükleri belli değil. Cenazeleri hiç kılınmayacak belli ki. Faili de meçhul, geçmişleri de. Bir saniye içinde hem de hepsi birden hiç yaşamamış sayılacaklar. Her gün yenileri eklenecekse cesetlere, gidenlerin hiçbiri geri gelmeyecek. En kötüsü de artlarından kimse ağıt yakm...

Ortanca kardeşimin sözlenme törenine gidebilmek için çalıştığım kurumdan izin alamamıştım. Gün doğumunda annemi, babamı ve iki kardeşimi on beş saatlik yola uğurladım ve işe gittim. Birkaç saat sonra telefonda amirim aradı ve görevli bir arkadaşımla birlikte Ege Üniversitesi Hastanesi acil servisine gitmemi istedi. Başka bir açıklama yapmadı. Önce görev sandım. Görev olmadığını anlayınca da ailemi...

Peki ben kim miyim? Belki bir oyuncakçı abla…Ben Ayşegül. Ayşegül Yaprakcı. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi sosyoloji bölümü mezunuyum. Konya/ Seydişehir’de doğdum ve şu an orada yaşıyorum. Bir Oyuncak Kardeşliği hikayesi benimkisi. Seydişehir konum itibari ile pancar, mısır, buğday, kabak gibi gıdaların tarımının bolca yapıldığı bir ve başka şehirlerden çokça tarım işçisinin dönemsel olarak ge...