Dr.Rahele Abdolahzadeh's podcast

شاپور در مدت یک ماه، خود را از ارمن به شیرین رساند. از دیدن او درون کاخی سنگی در منطقه ای نا مناسب شرمگین شد و از او دلجویی کرد. شیرین که بهانه های هنرمندانه شاپور را در بی خبری از احوال او شنید، گفت که شرح سختی هایی که در این مدت دیده ام، از بسیاری، در وصف نمی گنجد؛ پس نباید از آن سخن گفت. .

خسرو به مهین بانو می گوید که برای یافتن محل اقامت شیرین، پیکی را به مداین خواهد فرستاد. مهین بانو که از شنیدن اين خبر، سپاسگزار خسرو است، از خسرو می خواهد تا پیک را به او بشناساند؛ زیرا که وی قصد دارد گلگون را که همزاد شبدیز است به او ببخشد...

خسرو بزمی ترتیب داده و مهین بانو نیز میهمان اوست. وقتی که خسرو از شراب تلخ سرمست می شود، سخن شیرین را به میان می آورد و با مهین بانو در غم رفتن او غمخواری می کند؛ اگر چه که در دل از فرار شیرین غمگین و دلخور است...

شاپور از رویارویی شیرین با عکس خسرو می گوید و از این که دختری که فتنه عالمی است سرانجام فریفته فتنه فرد دیگری می شود، سخن می گوید. البته، او می گوید من برای به برانگیختن شیرین، خرد بسیار به کار بسته ام، ولی بخت هم با شاه یار بوده است، که دل دختری سنگین دل، رام سخنان او شده است....

شاپور و خسرو آنچه را که در طول سفرشان رخ داده است، یک به یک برای هم بازگو می کنند. آنچه خسرو در کنار چشمه، به چشم خویش دیده بود، سخنان شاپور را تایید می کند. پس به‌ این نتیجه می رسند که شیرین به مداین رسیده باشد. حالا، شاپور دوباره مامور می شود تا شیرین را به مداین به نزد خسرو بازگرداند.

شاپور با اجازه خسرو وارد خرگاه شده و آنچه را که در مدت سفرش دیده است، برای خسرو بیان می کند.

در این قسمت نظامی به توصیف آوازها و نوازندگان می پردازد. او افسار زبان را خود به دست می گیرد و از زبانِ رامشگرِ چنگ نواز، از ناپایداری دنیا سخن می راند و به این نتیجه می رسد که چون پس از مرگ، روزگار درازی را به اجبار باید خفت، پس امشب باید در چشم را به روی خواب بست و غم ناپایداری زندگی را به نیروی باده به فراموشی سپرد.

این قسمت به توصیف صحنه های بزمی می پردازد که مهین بانو به سبب حضور خسرو در سرزمین بردع به پا کرده است.

خسرو در تشریفاتِ بار، مهین بانو را بیش از دیگرِ بزرگان ارج می نهد. مهین بانو نیز از او دعوت می کند تا زمستان را در سرزمین بردع، که در فرمان اوست، بگذراند. خسرو می پذیرد و مهین بانو برای فراهم نمودن مقدمات رهسپار می شود.

خسرو به امید دیدار روی شیرین به سوی ارمن می تازد. به محض عبور از مرز ارمن، حاکمان محلی، از جمله مهین بانو، همراه با هدایایی گرانبها، برای ادای احترام به سوی او می‌شتابند. خسرو که مهین بانو را میشناسد، برای او پایگاه ویژه ای قائل می شود.....

کنیزان که بر زیبایی شیرین حسد می ورزیدند دسیسه ای چیدند. مرد بنا را پنهانی فراخواندند و از او خواستند تا برای زن جادوگر، یعنی همان شیرین، در منطقه ای با آب و هوایی سوزان، قصری بسازد. مرد بنا را گنجی بخشیدند و او شادمان از هدیه ای که دریافته بود، در مدت شش ماه، در جایی که آب و هوایش قابل تحمل نبود، قصری نبا کرد و شیرین شب هنگام، به همراه چند کنیز نابالغ و بی تجربه شب هنگام به قصر کوچید. د حالی که ....

پس از یک ماه که شیرین توانست جایگاه و پایگاه خودش را در قصر بیابد و آرامش یافت، اندک اندک از راز گریختن خسرو از ترس تنبیه پدر آگاه شد و برایش یقین شد که آن مردی که در کنار چشمه او را می پاییده، خسرو جهان آرای، بوده است. از سرنوشت جدایی، که خودش برای خودش رقم زده بود، بر سر می زد ؛ ولی خاموش بود و تحمل می کرد. سرانجام از کنیزان خواست تا در کوهستان برای او جایگاهی فراهم سازند؛ زیرا که او زاده کوهستا...

شیرین، پرسان پرسان، به کاخ خسرو می رسد. کنیزان با دیدن انگشتری خسرو، او را به درون قصر می پذیرند و به آیین خسروانی، از او پذیرایی می کنند. گر چه کنیزان کنجکاوند تا درباره او بیشتر بدانند، ولی شیرین توضیح درباره خودش را به آمدن خسرو موکول می کند.

خسرو سرانجام دل از دلبر گم شده ای که نمی دانست آدمی زاده بوده یا پری زاده، دل کند و راه ارمن را در پیش گرفت...

خسرو همچنان شگفت زده از ناپدید شدن دختر زیبارویی که درون چشمه تنش را به آب سپرده بود، افکاری از سر حسرت و آه بر زبان می راند....

خسرو در شگفت از گم کردن شیرین، گاهی آب را جست و جو می کند و گاه جنگل را و حسرت می خورد از این که ...

شیرین به چالشی درونی گرفتار شده، از سویی، نگاه های مردی که در کنار چشمه به او می نگریسته، در دل او اثر کرده و از سوی دیگر نشانه هایی را که شاپور به او داده، در او نمی بیند. از طرف دیگر خودش شگفت زده شده است از این که اگر این مرد یار او نیست، پس چرا او را گرفتار خود کرده است. اما سرانجام، ندایی درونی او را قانع می کند که با یک دل نمی شود با دو دلدار نرد عشق باخت. پس سوار بر اسب، به امید رسیدن به خس...

خسرو که می بیند شیرین متوجه حضور او شده و در برابر نگاه او راحت نیست، اگر چه همه حواسش پیش شیرین جا مانده، اما نگاهش را از او برمی گرداند و خودش را به نگریستن به دیگرجای مشغول می کند. شیرین هم دم را غنیمت شمرده، جامه بر تن کرده و سوار بر شبدیز به سوی مداین می تازد.

خسرو با دیدن دختری عریان در میان چشمه آب میخکوب می شود‌. شیرین که پرده زلف مانع از دید او بود، متوجه نگاه های مردی غریبه در کنار چشمه نیست. همین که گیسوانش راه نگاه را باز می کنند، چشمش به مردی بیگانه (خسرو) می افتد و بر خود می لرزد.

خسرو پس از سفارش به مدارا با دختری که ممکن است به مشکو بیاید، به سرعت به سوی ارمن می تازد. بر سر همان چشمه ای که شیرین تن و موی می شوید، اسب خسرو خسته می شود. پس می ایستند تا اسبهای خسته بچرند و نیرو بگیرند. خسرو در آن اطراف چرخی می زند و نخست چشمش به اسب و سپس به شیرین می افتد. شیرین...

بزرگ امید، آموزگار خسرو، او را از قصد هرمز برای گوشمال دادن پسر، آگاه می کند و از او می خواهد تا زمانی که ستاره بخت او از خانه وبال خارج شود و خشم هرمز فرو بنشیند، مدتی مداین را ترک کند...

از سوی دیگر، در مداین، دشمنان بداندیش، به نام خسرو سکه نقره ضرب می کنند و در همه قلمرو هرمز پخش می کنند. هرمز که گمان می کند خسرو، برای تصاحب تخت شاهی و قدرت ایران، این بازی را با او آغاز کرده است، تصمیم می گیرد تا او را ادب کند و گوشمالی دهد.

در میانه راه، شیرین که سراپای خود را آلوده به گرد و غبار می بیند، در کنار چشمه ای روشن، تن به آب می سپارد تا غبار راه را از تن بشوید...

مهین بانو خواب دیده که بازی از دستش پریده و چون او غمگین شده است، باز دوباره بر روی دستش نشسته است. او خوابش را به نیکی تعبیر می کند. کسی را در پی شیرین نمی فرستد و گمانش این است که تعبیر بازگشتن باز، بازگشت شیرین است. شیرین در آن سوی داستان چهارده روز راه کوه و دشت را پشت سر می گذارد تا به خسرو برسد.