Dr.Rahele Abdolahzadeh's podcast

ندیمگان، نومید از یافتن شیرین، به قصر مهین بانو باز می گردند و با اشک و آه آنچه را که رخ داده است، برای مهین بانو باز می گویند. مهین بانو، یاد از دست دادن برادر در دلش زنده می شود. همه منتظر فرمان او به پای ایستاده اند؛ ولی، او نه کسی را در پی شیرین می فرستد و نه خود برای یافتن او به راه می افتد.

پگاهان، شیرین سوار بر شبدیز عزم شکار می کند. ندیمان، سربند از سر می گشایند؛ قبا بر تن می کنند و همچون غلامان، پای در رکاب اسب، می نهند و شیرین را در شکار همراهی می کنند. آنان از صحرایی به صحرایی دیگر هم راه با هم می تازند؛ تا آن که شیرین یک باره سرعت می گیرد و همه را پشت سر می گذارد و از دیدگان، پنهان می شود. ندیمان تا شامگاهان به دنبال شیرین به جست و جو می پردازند ولی نشانی از او نمی یابند.

شیرین، شبی از مهین بانو برای رفتن به شکارگاه همراه با شبدیز، اجازه می خواهد. مهین بانو که از تندی و سرکشی شبدیز بیمناک است، از شیرین می خواهد تا افساری پهلوانانه بر سر اسب بنهد و او را رام خود کند؛ زیرا که شبدیزِ شبگون، هر قدر عزیز باشد، از برادرزاده اش که در زیبایی و درخشش، همچون بدرِ منیر است، گرامی تر نخواهد بود.

شاپور همه نشانی های خسرو را به شیرین می دهد تا اگر او را در راه دید، بشناسد. همچنین انگشتری به شیرین می دهد که نشانی از راستگویی او باشد. شاپور به شیرین می گوید من با عجله در پی تو خواهم آمد؛ ولی اگر تنها به مداین رسیدی، سراغ اقامتگاه خسرو را از هر که بگیری، به تو نشان خواهد داد. شیرین و ندیمگانش از کوهستان ارمن به نزد مهین بانو باز گشتند تا خستگی راه را از تن به در کنند. او شبی از مهین بانو اجازه...

شاپور پس از وصف خسرو، راز عشق ورزی نادیده او را به شیرین آشکار می کند. شیرین که مدهوش سخنان دلفریب شاپور شده و به زحمت بر سر پای ایستاده است، از او درباره چاره کار می پرسد. شاپور نیز نقشه گریز او را از شکارگاه همراه با شبدیز برایش بیان می کند.

شاپور بسیار هنرمندانه، قدرتِ هنر، جوانی و زیبایی خسرو را برای شیرین توصیف می کند....

شاپور سرانجام زبان به وصف خسرو برای شیرین می گشاید.

شاپور که شیرین را دلباخته می بیند، حیله ای به از راست گویی و صداقت نمی یابد...

ترا دل دادم ای دلبر شبت خوش باد من رفتم تو دانی با دل غمخور؛ شبت خوش باد من رفتم. اگر وصلت بگشت از من، روا دارم روا دارم گرفتم هجرت اندر بر شبت خوش باد من رفتم. ببردی نور روز و شب بدان زلف و رخ زیبا زهی جادو! زهی دلبر! شبت خوش باد من رفتم. به چهره اصل ایمانی؛ به زلفین مایهٔ کفری؛ ز جور هر دو آفت گر، شبت خوش باد من رفتم. میان آتش و آبم؛ ازین معنی مرا بینی: لبان خشک و چشم ت.ر شبت خوش باد من رفتم. بد...

دخترِ ارمنیِ شیرین حرکات و با نمک، خود را به شاپور می رساند و شاپور را محو زیبایی خود می کند. شیرین از شاپوری که خود را دنیا دیده و با تجربه معرفی می کند، راز عکس دوخته شده بر درخت را، جویا می شود. شاپور که صید را در دام خود می بیند، قول می دهد که در جایی خلوت راز عکس را برای او باز گوید‌

شاپور در جامه ی راهب یا موبدی دینی خود را به یاران شیرین می نماید و باز هم در برابر درخواست های آنان بر آشکار کردن نام صاحب این نقش، بازارگرمی می کند و می گوید: اولا این شخص مانند مرواریدی است که نمی توان او را به رشته و زنجیر کشید و اگر هم این کار ممکن باشد، نمی توان باشتاب درباره او سخن گفت. شیرین بی تاب و بی آیین و نابه سامان، نزد شاپور رفته و نشانی صاحب این نقش را جویا می شود؛ ولی او در برابر...

شیرین با دیدن تصویر خسرو برای سومین بار، آرام و قرار خویش را ازدست می دهد و به یاری ندیمانش، در پیِ کشف رازِ این نقاشی زیبا بر می آيند. او ندیمی را بر سر راه می نهد تا از هر رهگذری علت حضورش در این مکان را بپرسد تا شاید از راز این عکس پرده بردارند؛ ولی کسی از راز تصویر آگاه نیست. شیرین از نامیدی در شناخت صاحبِ این عکس رنجور می شود....

شیرین و ندیمانش در گریز از صحرایی که پریان در آن آمد و شد می کنند، در چمن زارِ اطرافِ دیر کهنسال، بساط خوشگذرانی خود را پهن می کنند. باز، شیرین چشمش بر تمثال خسرو می افتد. این بار دیگر خیالات نیست. خودش به راه می افتد و تصویر را برمی دارد و بدان می نگرد. او نشان و تصویری از خویش را درون نقاشی می بیند و دل در آن نقشِ آرامش بخش می بندد....

شاپور بار دیگر، پیش تر از شیرین و ندیمگانش، به اقامت جایِ او می رود و تصویرِخسرو را در محلی در معرض دید آنان قرار می دهد. بار دیگر چشم شیرین بر تصویر می افتد ولی می اندیشد این وقایع خیالات است. باز هم ندیمگان شیرین تصویر را پنهان می کنند و ‌ار را به پری نسبت می دهند. پس، بار دیگر صحرای پری زده را ترک می‌کنند و در جای دیگری رخت اقامت بر زمین می نهند.

پایِ دلِ شیرین با دیدن تصویر دوخته شده بر درخت، سست می شود و اختیار از کف می دهد. ندیمگان از ترس آن که مبادا شیرین به این نقش دل ببازد، آن را از هم می دَرَند و در پاسخ به شیرین که در پیِ یافتن نقاشی است، می گویند تصویر را پریان از مقابل چشم آنان پنهان‌کرده اند. این صحرا پری دارد؛ باید از این صحرا بگریزیم و بدین ترتیب برای دور کردن پریان، بر آتش اسفندی سوزاندند و از آن جا رختِ اقامت به صحرایی دیگر...

شیرین و ندیمگانش که دخترانی پاک دامن و شوی ندیده بودند، در چمنزار به شراب نوشی و خوش باشی پرداختند. همین که خودبینی (غرور) در دل شیرین لانه کرد و یقین کرد که زیباست، ناگاه چشمش به تصویر ماه گونه ای افتاد که بر روی تنه درخت دوخته شده بود....

شاپور با راهنمایی راهبان دیر قدیمی، از اقامتگاه شیرین و ندیمانش آگاه می شود. پیش از رسیدن آنان به رامش جای و تفرج گاه، او به آنجا می رود و تصویری از خسرو را که بر کاغذی گرانبها نقاشی کرده، بر روی تنه درختی در مسیر حرکت شیرین و ندیمانش می چسباند....

سرانجام شاپور شب هنگام در کوهستان ارمن فرود می آید...

شاپور به سرعت در زمان یک ماه، خود را به کوهستان ارمن، محل تجمع تابستانی خاندان مهین بانو می رساند و ...

شاپور با شتاب، برای یافتن شیرین، به سوی سرزمین ارمن حرکت می کند و در مدت یک ماه به زادگاه شیرین می رسد....

خوانش و ابیات جامانده ای که یا خوانده نشده بود و یا توضیحی در باره آن نیامده بود.

با به پایان رسیدن توصیفات دل انگیز و برانگیزاننده ای که شاپور در وصف شیرین بر زبان می راند، از دل خسرو، فراغت رخت می بندد و آرام و قرار از او جدا می شود. خسرو دستور می دهد تا به ارمن برود و به هر حیله ای هست شیرین را بیابد و ببیند که ...

شاپور همچنان مشغول وصف شیرین است....

شاپور همچنان در حال توصیف شیرین است؛ و در این میان چیزی را از را از قلم نمی اندازد؛ از لب و دندان شیرین گرفته تا انگشتان دستش، همه را به دقت برای خسرو توصیف می کند....

شاپور با دقت، ظرافت و هنرمندی هر چه تمام تر، شیرین را در حضور خسرو وصف می کند. به راستی شاپور، شیرین را از کجا می شناسد؟ مگر می شود شیرین را ندیده باشد و این گونه خیال انگیز او را توصیف کند؟ هدف شاپور از این وصف مُخَیّل از شیرین چیست؟ آیا او نقشه ای در سر دارد؟ یا صرفا سخنانش وسیله ای برای سرگرم ساختن خسرو است؟