Dr.Rahele Abdolahzadeh's podcast

نظامی و خسرو با شنیدن خبر مرگ بهرام چوبینه در اندیشه ناپایداری دنیا و بی وفایی دهر فرو رفته اند.

پیک خبر مرگ بهرام چوبینه را به همراه دارد. خبری که هم نظامی و هم خسرو را به تامل و اندیشه فرو می برد.

خسرو با شکوه فروان بر تخت شاهی ایران تکیه زده است که پیکی از راه می رسد که خبر مهمی را همراه آورده است...

خسرو که خبر رسیدن شیرین را به کاخ کرمانشاهان دریافت کرده برای دیدن او بی قرار شده بود؛ اما از ترس مریم و سوگندی که خورده بود جرات نمی کرد شیرین را به صورت رسمی، سوار بر مهد به کاخ بیاورد...

عشق، آشفتگی و فراموشی و حواس پرتی ای در شیرین ایجاد کرده بود و او برای آن که در دیوان عدالتش ستمی وارد نشود، ولایت ارمن را به سرپرستی سپرد و خود با شاپور عازم کاخی شد که کارگزاران خسرو برایش در منطقه ای بد آب و هوا در کوهستان های کرمانشاهان ساخته بودند.

شیرین برای آن که بتواند نه تنها بر ملک ارمن، که بر دل های مردم حکومت کند، راه دادگستری را در پیش گرفت و باج و خراج را بر کشاورزان و بازرگانان بخشید و در نتیجه فراخی نعمت و گشایشی در حال و روز مردمان آن سامان پدید آمد...

نظامی در این بخش هم در پی اندیشه ناپایداری دنیا، می گوید که نیک و بد زندگی آدمیان در لحظه مرگ آشکار می شود و از خداوند برای خویش در آن لحظه، طلب بخشش و بخشایش می کند.

نظامی در سراسر این ابیات، متاثر از مرگ مهین بانو، در اندیشه ناپایداری عمر فرو رفته و می گوید همان بهتر که زندگی دنیا برای آدمی تلخ باشد تا مرگ برای او شیرین شود و مانند چراغی در حال خاموشی، که در آخرین لحظه شعله می گیرد و سپس خاموش می شود، انسان تلخ زندگانی هم، در حال مرگ لبخند زند و مرگ را با شادمانی بپذیرد.

نظامی پس از بیان حادثه مرگ مهین بانو، در باب ناپایداری دنیا، لب به اندازه می گشاید

این ابیات به بیان اندوه و حسرت نظامی از مرگ مهین بانو می گذرد و او را به یاد ناپایداری زندگی دنیا می اندازد.

مهین بانو و شاپور، شیرین را تسکین می دادند و او را به شکیبایی دعوت می کردند تا آن که مهین بانو بیمار شد. او پیش از مرگ قدرت و ثروت خویش را به شیرین بخشید. حالا شیرین گر چه از قدرت عشق ناکام است ولی همانند خسرو، او نیز قدرت مملکت داری را به دست آورده است.

شیرین که در دوری از خسرو، میان ماندن و شکیبایی یا رفتن به دنبال خسرو در تردید است، به نزد مهین بانو می رود. مهین بانو نیز او را به صبوری دعوت می کند.

شیرین در دوری از خسرو، شکیبایی خویش را از کف داده است. با خود می اندیشد که گنج عشق، آب حیات و چراغ زندگی را بدو بخشیدند و او بی آن که از آن ها بهره ای گیرد بدانها پشت پا زد و ناگزیر آنها را از کف داد. این سه موهبت عشق و وصال یار بودند.

گر چه خسرو در تیسفون بر بهرام چوبینه پیروز شده و بر تخت نشسته است، در این سوی داستان شیرین بی تاب و بی قرار از دوری خسرو، پژمرده و ناشکیبا است.

خسرو که پادشاهی را به دست آورده، باز به یاد شیرین افتاده و قرار از کف داده است.

خسرو که پس از رنج بسیار به پادشاهی رسیده، حالا شاد نیست و دلش یاد شیرین کرده است و می بیند که نمی تواند غم زیردستان خویش را تاب بیاورد و از سویی حس می کند که پادشاهی و عشق با هم سازگاری ندارند و از میان این دو یکی را باید برگزیند. او ثروت و پادشاهی را زنجیری زرین می پندارد که پر پرواز او را بسته و او را گرفتار کرده است.

خسرو، پس از نشستن بر تخت شاهی و به دست آوردن قدرت، دوباره به یاد عشق شیرین افتاد؛ اما، حالا به سبب حضور مریم، دختر شاه روم، جرات نداشت که شیرین را به کاخ خویش فراخواند.

خسرو با طالعی فرخنده و مبارک بر تخت پادشاهی تکیه زد و تاجگذاری کرد.

با شکست بهرام، وی از ایران به سوی چین می گریزد و سپاه و پادشاهی را برای خسرو به جای می گذارد و خسرو بر تخت می نشیند.

نظامی در این پادکست به در هم بودن و ناپایداری غم و شادی زندگیدر قالب خاکی تن اشاره می کند.