Dr.Rahele Abdolahzadeh's podcast

فرهاد گوشوار شیرین را به خود او بازگرداند و از بیم آن که راز عشق ورزی او به شیرین آشکار شود، گریان راه صحرا را در پیش می گیرد.

فرهاد به یک ماه، کار ساختن جوی را به پایان می برد. شیرین که از مهارت و استادی او شگفت زده شده، برای جبران زحمت او به عنوان دستمزد، جواهر گوشواری را که بر گوش دارد، باز می کند و به فرهاد می بخشد.

فرهاد با شنیدن صدای شیرین، دگرگون شد و مرغ ِ دلش از دام پرید.

فرهاد به خواسته شیرین جامه ی عمل پوشانید و جویی از سنگ تراشید که به حوضی متصل میشد.

شاپور برای تحقق بخشیدن آرزوی شیرین، فرهاد کوهکن را یافت و او را به نزد شیرین برد.

شاپور جوانی استاد و هندسه دان را به شیرین معرفی می کند تا ایده او را برای رسانیدن شیر از چراگاه به کاخ عملی سازد.

شیرین میل به نوشیدن شیر داشت و چون اطراف کاخ را گیاهان سمی احاطه کرده بودند، چوپان ناگزیر ، گله را برای چَرا به دوردست ها می برد و در نتیجه، آوردن شیر برای شیرین، خدمتکاران او را به زحمت انداخته بود. برای همین شیرین در پی یافتن راهی بود تا شیر به راحتی به دست او برسد.

بنای عاشقی بر بی قراریست.

شیرین که عقده دل را بر سر شاپور خالی کرده است، حالا دست از پریشان گویی کشیده، با آهنگی دگر، گفتاری دیگر را به نرمی در پیش می گیرد.

شیرین پس از آن سخنان پریشان پر از ناز عتاب آلود، به نرمی به شاپور چنین گفت که اگر خسرو را دیدی بدو بگوی: ‌‌‌‌‌...

شیرین گاه به تندی و خشم و گاه به نرمی و مدارا بر زبان شاپور برای خسرو پیغام می فرستد.

شیرین تکلیف خویشتن را با خودش روشن نکرده گاهی خسرو را پس می زند و گاهی پیش می کشد: اگر خسرو از سر نیاز مرا می خواهد باید به پای خویشتن بیاید و مرا به کاخ فرابخواند. بعد باز می گوید تا کی خود را به نادانی بزنم؟ نباید پیرانه سر، خِرَد را از خود دور کنم و باید واقع بین باشم. گناه اندوه رنجی که مرا فرا گرفته است از جانب دلم بر من روا داشته شده و گناه خسرو نیست.

شیرین می گوید من مانند موم(= شمع) می سوزم و شعله عشق را روشن نگاه می دارم. اما خسرو گر چه برای رسیدن به من (شیرین) دست دراز کرده، ولی کسی به آرزو دست خواهد یافت که از سر نیاز بخواهد...

گویی شیرین قصد دارد تا سوار بر گلگون کاخ کرمانشاه را ترک کند. او می گوید که من از سر لودگی و شوخی ابراز علاقه کردم و خسرو مزاح مرا، حقیقت پنداشته است.

دل خسرو گرم عشق ورزی به مریم است و من طناب دلم را در گردن اسب سرکشی چون خسرو نخواهم افکند؛ زیرا طغیان شیوه ی اوست و او رام من نخواهد شد. من و خسرو همچون آب و آتش یا باد و خاک هستیم که یکدیگر را (به خشم و خیانت) نابود می کنیم.

شیرین حاضر است در کاخ سنگی با آب و هوای دوزخ گونه ی کرمان شاهان بماند ولی پنهانی به کاخ بهشتی خسرو گام ننهد.

شیرین به شاپور می گوید من از این دنیا بخت و سهمی ندارم؛ از خسرو نیز سهمی نخواهم داشت. می گویند هر که دلش به تپش درآید زیان خواهد کرد. دل من هم برای خسرو به تپش در آمده است. چه کام بیابم و چه نیابم، زیان خواهم کرد.

شیرین که از پیشنهاد شاپور، نیک به خشم آمده، زبان به گستاخی گشوده و بی آن که از شاپور یا خسرو شرم کند، خسرو را به سبب خیانت به عشق شیرین سرزنش می کند.

شیرین در ادامه به شاپور می گوید که من بیش از این نمی توانم در برابر تاجداری مانند خسرو ادعای بزرگی و سروری کنم. اگر من لایق کاخ خسرو نباشم، به زور وارد مشکوی او نخواهم شد. یک بار اشتباه کردم و دل به او سپردم. بر گناه نخست، گناه دیگری را نخواهم افزود...

شاپور که گمان می کند شیرین سخت از تنهایی به تنگ آمده و به وصال خسرو با هر شرایطی تن می دهد، به او پیشنهاد رابطه ای پنهانی، دور از چشمان مریم، می دهد. اما شیرین نه تنها نمی پذیرد، بلکه با تندی، شاپور را به بیداد و بی عدالتی متهم می کند و از او می خواهد تا خاموش شود و هیچ نگوید...

خسرو گر چه از تهدید مریم ترسیده است، ولی از دیگر سوی نمی تواند شیرین را از یاد ببرد. پس، از شاپور می خواهد تا واسطه دیدار پنهانی او با شیرین شود.

مریم خسرو را سوگند می دهد که اگر شیرین پای به ایران (پایتخت) بنهد، خود را خواهد کشت.

مریم در برابر درخواست خسرو به او می گوید که او چون حلوا و خرمای نرم و تازه ایست که بی رنج نصیب خسرو شده و شیرین همچون خاری است که خسرو می خواهد برای پختن حلوایی دیگر به آتش بکشد و روشن کند و دود این خار چشمان او را خواهد سوزاند....

خسرو در حرمسرا نزد مریم از شیرین سخن می گوید و می کوشد تا دل او را به نوازش و لطف نسبت به شیرین نرم کند.